Ιστορική Μνήμη και Σύγχρονη Πραγματικότητα

Η Ελλάδα λόγω της στρατηγικής της συμμαχίας με την Δύση και της εθνικής της συνάφειας με την Κύπρο θεωρείται υποχρεωμένη να την υπερασπιστεί, καθώς οι Νατοϊκές δυνάμεις που φιλοξενεί στο έδαφος της είναι στόχος του Ιράν

Υπάρχει μία αντιπαράθεση για την στάση της Ελλάδος στον πόλεμο Ισραήλ-ΗΠΑ και Ιράν. Αφορμή είναι ο βομβαρδισμός των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο και η αποστολή ναυτικού και αεροπορικού εξοπλισμού εκ μέρους της κυβέρνησης με την προφανή επιχειρηματολογία ότι η Κύπρος είναι αναπόσπαστο μέρος του Ελληνισμού και η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδος είναι με την Δύση.

Η αντίθετη άποψη είναι ότι ο πόλεμος αυτός είναι ιμπεριαλιστικός και δεν έχει στόχο την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου αλλά την εξάλειψη ενός αντιιμπεριαλιστικού και κυρίως θεοκρατικού καθεστώτος πολιτισμικά αντίθετο με την Δύση.

Η Ελλάδα λόγω της στρατηγικής της συμμαχίας με την Δύση και της εθνικής της συνάφειας με την Κύπρο θεωρείται υποχρεωμένη να την υπερασπιστεί, καθώς οι Νατοϊκές δυνάμεις που φιλοξενεί στο έδαφος της είναι στόχος του Ιράν.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτό αποτελεί μία σύγχρονη πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι αποδεκτό από όλους. Το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι η ιστορική μνήμη που συνδέεται με την Τουρκική εισβολή του 1974, τον θάνατο και την αγνόηση πολλών Κυπρίων και Ελλήνων αγωνιστών και την απώλεια του Βορείου τμήματος της νήσου που σήμερα συνδέεται με την μνήμη της δολοφονίας του Γρηγόρη Αυξεντίου από τους Εγγλέζους στις 3/3/1957.

Το 1974 ασχέτως του πραξικοπήματος της Χούντας κινδύνευσε η Ελληνική Κύπρος αλλά η τότε ηγεσία θεώρησε ότι η Κύπρος κείται μακράν. Παρά την σχετική υπεροπλία της Ελλάδος την εποχή εκείνη και ανάγκασαν τα υποβρύχια να επιστρέψουν στην Σαλαμίνα και τα αεροπλάνα στην Σούδα που είχαν σταλεί να υπερασπιστούν το νησί ενώ οι βρετανικές βάσεις, που τότε θεωρούντο βρετανικό έδαφος, υποστήριξαν την Τουρκική απόβαση.

Σήμερα τις λέμε τάχα ελληνικές και τρέχουμε να τις υπερασπίσουμε. Στρατηγικά ίσως να είναι σωστό στην παρούσα συγκυρία αρκεί να μην γίνουμε προκλητικοί αλλά να απαιτήσουμε από τους συμμάχους ανταλλάγματα, ιστορικά όμως υπάρχει μία εθνική πληγή που η ατιμωρησία των ενόχων και η συγκάλυψη της ενοχής από τη μεταπολίτευση την κρατάει ανοιχτή και αποτελεί ειρωνεία και κρυφό σαράκι για τον Ελληνισμό. Τώρα πλέον σφυρίξουμε κλέφτικα και ασχολούμαστε τάχα με την αύξηση της τιμής του πετρελαίου.