Προς όλους, αλλά κυρίως στον αγροτικό κόσμο

Οι πολιτικοί, με απειροελάχιστες περιπτώσεις ανθρώπων από όλα τα κόμματα, νοιάζονται μόνο για τα προσωπικά τους βήματα

Οι αγρότες σε όλη την χώρα βρέθηκαν στους δρόμους στα μπλόκα. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Η θηλιά τους σφίγγει και η απόγνωση για το σήμερα και όχι μόνο για το αύριο τους τονίζει ότι πρέπει να αγωνισθούν για την ύπαρξή τους. Πολλές φορές βγήκαν οι αγρότες στους δρόμους και πάντα στο τέλος έπαιρναν ψίχουλα ή διαβεβαιώσεις που συνήθως δεν τηρούνταν. Αλλά και πολλές φορές άτομα από το χώρο μας έπαιρναν τα εύσημα γιατί διευκόλυναν το τέλος των κινητοποιήσεων. Πρόκειται για άτομα που κυρίως μετά την Μεταπολίτευση ήταν έντονα κομματικοποιημένα και υποταγμένα στο κομματικό καθήκον!

Οι αγρότες έχουν απέραντο δίκιο, αλλά δυστυχώς δεν θα μπορέσουν να το βρουν ποτέ. Και την ευθύνη για αυτό την έχει η Πολιτική και οι Πολιτικοί. Στην εποχή του δικομματισμού οι πολιτικοί στην προσπάθειά τους να ελέγχουν τις διοικήσεις των οργανώσεων των αγροτών επέτρεψαν με νόμους την είσοδο ατόμων που ήταν άσχετοι με τον αγροτικό χώρο. Προσπάθησαν και πέτυχαν να χωρίσουν τους αγρότες σε μπλε και πράσινους. Αποτέλεσμα; Οι αγρότες που βρέθηκαν σε Διοικήσεις σε πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες, αλλά κυρίως τριτοβάθμιες οργανώσεις, τις απέκοψαν από την βάση των αγροτών, προδίδοντας έτσι τους συναδέλφους τους. Και οι συνέπειες ήταν ολέθριες γιατί χάθηκε η Εμπιστοσύνη!

Όταν κάποια στιγμή ο κόσμος γύρισε την πλάτη στον δικομματισμό ήρθε η Αριστερά. Καθαροί άνθρωποι οι περισσότεροι, και κυρίως η ηγεσία. Αλλά δυστυχώς η έλλειψη ενσυναίσθησης, και κυρίως η θεωρητική προσέγγιση των θεμάτων δημιούργησαν επιπλέον προβλήματα. Μπορεί να είναι άδικο που δεν έδωσε δεύτερη ευκαιρία ο λαός στον Σύριζα και τον Αλεξη Τσίπρα, αλλά ίσως τελικά να ήταν καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα, γιατί έτσι φάνηκε ότι ούτε η Αριστερά μπορεί να λύσει τα προβλήματα του Αγροτικού κόσμου, αλλά και της κοινωνίας γενικότερα. Έγιναν κάποια πράγματα με καθαρότητα, και κυρίως για τους αδύναμους, αλλά ήταν τέτοια η άγνοια της αμείλικτης καθημερινότητας που ο κόσμος δεν άντεχε να περιμένει δεκαετίες για να δει αποτέλεσμα.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην σημερινή πραγματικότητα και τον κατακερματισμό της Αριστεράς. Κάπως έτσι και εγώ έβγαλα το συμπέρασμά μου, με πολύ απογοήτευση το οποίο είναι αμετάκλητο. Ότι οι πολιτικοί, με απειροελάχιστες περιπτώσεις ανθρώπων από όλα τα κόμματα, νοιάζονται μόνο για τα προσωπικά τους βήματα. Αντί να έχουν στο επίκεντρο τον πολίτη και να παρέχουν υπηρεσίες προς αυτόν, έκατσαν οι ίδιοι στο κέντρο, με τους πολίτες να τρέχουν να εξυπηρετήσουν τους νέους βασιλιάδες. Η ελληνική κοινωνία έδιωξε έναν βασιλιά και κατέληξε να ταΐζει τριακόσιους, αλλά και τους κομματικούς στρατούς τους!

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι χρειαζόμαστε αλλαγή πλεύσης: Δεν πάμε στα βράχια, είμαστε ήδη εκεί και μας χτυπάνε αλύπητα τα μεγάλα κύματα! Δεν μπορώ να πω πως θα γίνει η αλλαγή πλεύσης και με ποιον τρόπο, αλλά αυτό δείχνουν τα πράγματα, ότι μπορεί να είναι η ελπίδα για έναν άλλο τρόπο ζωής, και όχι οι εικόνες που μεταδίδουν οι ειδήσεις καθημερινά: δολοφονίες, γυναικοκτονίες, έφηβοι να βγάζουν μίσος για τον διπλανό τους, σκάνδαλα, δυσωδία, θολούρα - και κυρίως με την τελευταία κυβέρνηση που όλα αυτά τα καλλιέργησε και τα εκτόξευσε.

Μπορεί κανείς να πει πολλά περισσότερα για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο δύσμοιρος Πρωτογενής Τομέας γενικότερα, αλλά κλείνοντας θα ήθελα να κάνω τις εξής προτάσεις:

1. Δημιουργία Συνεταιριστικής Σχολής Πανεπιστημιακού επιπέδου, από την οποία θα βγουν κάποια στιγμή άξια στελέχη που σε συνεργασία με την Πολιτική ηγεσία θα έχουν ΟΡΑΜΑ για τους πολίτες, να δημιουργήσουν την νέα πραγματικότητα για τον Αγροτικό Τομέα
2. Δημιουργία Τράπεζας Αγροτών – αλλά όχι με διορισμένες από τους πολιτικούς διοικήσεις, με ταυτόχρονη συμμετοχή αγροτών.
3. Ίσως το πιο σημαντικό: ΠΑΙΔΕΙΑ. Ουσιαστική αναβάθμιση του πνευματικού επιπέδου των Ελλήνων. Επένδυση στο εκπαιδευτικό σύστημα, και αν δεν είμαστε άξιοι να το δημιουργήσουμε, τουλάχιστον ας αντιγράψουμε κάποιο από τα καλύτερα στον κόσμο.