Προς την Κυβέρνηση: Αφήστε λοιπόν τα δημοσιονομικίστικα λογύδρια

«Εμάς, η ιδέα του πρωτογενούς τομέα ουδόλως μας απωθεί. Μας αναγεννά»

Με γενναία πολιτική νερών, ο πρωτογενής τομέας θα πετούσε. Δεν θα τον πετούσαν σε χωματερές της χώρας και της ιστορίας

Πέραν από την αγάπη της προς τον Ερωτόκριτο, η μαντινάδα της Αρετούσας: «Ας με λένε βοσκοπούλα, κι ας με βγαίνει η ψυχή τα χρόνια ούλα», αναδίδει δυο επιπλέον αισθήματα. Την υπερηφάνεια και τη θυσία.

Σήμερα 400 τόσα χρόνια μετά, συναντά κανείς μόνο θυσίες. Υπερηφάνεια πουθενά.
Ούτε στη γεωργία ούτε στην κτηνοτροφία. Ούτε καν στο γενέθλιο τόπο τους. Στο Ελικώνα με τις μούσες που, ακόμη από τον όγδοο ακόμη προ Χριστού αιώνα, ενέπνευσαν, τον βοσκό και αγρότη, όσο ποιητή και σοφό, Ησίοδο.

Και η σημερινή Ελλάδα, όχι μόνο δεν επιστρέφει δημιουργικά στην ιστορία, αλλά ανήμπορη παρακολουθεί τη θυσία και την ταφή των αμνών, σε χωματερές της, αλλά και σε εκείνες της ιστορίας, όπου διαχρονικά έχουν καταλήξει όλα τα ηθικά, διανοητικά και πολιτικά χαΐρια.

Προφανώς αποτελεί απόπειρα φυγής προς τα εμπρός, η πρόταση Μητσοτάκη, για συζήτηση στη Βουλή καθώς και τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής για τον πρωτογενή τομέα.

Ούτε συζήτηση βέβαια ότι όλο αυτό επισπεύστηκε, λόγω αγροτικών κινητοποιήσεων.
Όμως αν οι αντίστοιχες διακομματικές για τη Θράκη δεν έκαναν τίποτα, είναι βέβαιο ότι η νέα, θα κάνει ακόμα λιγότερα.

Και δεν θα φταίνε μόνο τα χωριστά πορίσματα, τα κατά τα ειωθότα άλλωστε των εξεταστικών. Ούτε μόνο το φάντασμα της MERCOSUR, που δίκην χαριστικής βολής υπερίπταται ήδη πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων του πρωτογενούς τομέα.

Η ουσία είναι ότι η προϊούσα κατάρρευση δεν πρόκειται να αναστραφεί.

Και οι μόνες που θα μπορούσαν να συμβάλουν σε κάτι είναι η αγροποίηση και η αγροσοφία. Που όμως αποτελούν «terra incognita», για την παρούσα Βουλή και μάλλον και για την επόμενη.
Και το μόνο σώμα που απομένει και είναι σε θέση να τις αξιοποιήσει μέσα από κάποιο σοβαρό πόρισμα και μανιφέστο για τον πρωτογενή τομέα, είναι η Ακαδημία των Αθηνών.

Όχι όμως, όπως την προηγούμενη φορά με τη Θράκη. Γιατί τότε η πολιτική ήταν απούσα. Και γι αυτό το Αθηναϊκό πρόβλημα παρέμεινε άθικτο και επόμενα και ανενόχλητο.

Αυτό σημαίνει ότι η αναγκαία σήμερα ανακατανομή πόρων, σε μια βάση μάλιστα πενταετή, δεν θα κολλήσει σε δημοσιονομικίστικα Κυβερνητικά λογύδρια.