Σταυρός και Τάφος δεν μπορούν να αιχμαλωτίσουν την αυτοζωή

Γράφει ο Μητροπολίτης Μαρωνείας & Κομοτηνής κκ Παντελεήμων για την Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

Η παρούσα ημέρα, Αγία και Μεγάλη Παρασκευή είναι η κορύφωση του Θείου Πάθους. Λιτανεύουμε με μύρα και θυμίαμα τον δι’ ημάς παθόντα και ταφέντα Κύριο. Ατενίζουμε τον Σταυρό Του, προσκυνούμε τον ιερό επιτάφιο με σιωπή, περισυλλογή και προσευχή.

Στην καρδιά της ημέρας ακούγεται η φωνή της Μητέρας Παναγίας, που στέκεται κάτω από τον Σταυρό του Υιού Της και λέει: «Υιέ μου, που το κάλλος έδυ της μορφής Σου; Ου φέρω καθοράν Σε αδίκως σταυρούμενον».  Γιέ μου, που βασίλεψε η ομορφιά του προσώπου σου; Δεν αντέχω να Σε βλέπω άδικα σταυρωμένο. Η Θεοτόκος δεν κρύβει τον πόνο Της, δεν τον αρνείται, δεν προσποιείται δύναμη. Ομολογεί ότι δεν αντέχει.

Όμως, το «ου φέρω» της Παναγίας δεν γίνεται κραυγή απελπισίας. Γίνεται σιωπή. Και η σιωπή αυτή είναι έκφραση μεγίστης πίστης. Η Μητέρα πονεί, αλλά εμπιστεύεται. Δεν καταλαβαίνει το μυστήριο του Πάθους, αλλά δέχεται το θέλημα του Υιού Της. Τελικά, το «ου φέρω» μεταμορφώνεται σε σιωπηλή συγκατάθεση, και μέσα σ' αυτήν η Παναγία δικαιώνεται, όχι γιατί δεν λύγισε ως άνθρωπος, αλλά γιατί έμεινε πιστή.

Αυτή η στάση της Μητρός του Κυρίου Ιησού γίνεται μάθημα και για μας. Επειδή εμείς κατ’ εξοχήν είμαστε λιποβαρείς στην πίστη. Επειδή συχνά ομολογούμε ένα «δεν αντέχω» μπροστά στις δοκιμασίες, στις αδικίες, στον πόνο του κόσμου. Επειδή μένουμε στην ψυχολογική διάσταση των μεγάλων γεγονότων της πίστεώς μας και δεν κοπιάζουμε να εμβαθύνουμε σε αυτά. Μας χαρακτηρίζει μια επιφανειακότητα που συνιστά πλέον ορατή απειλή για την οντολογική μας υπόσταση. Τούτο δε σημαίνει, ότι πρέπει να κρύψουμε την αδυναμία μας. Δεν μας το ζητά η παρούσα ημέρα. Μας διδάσκει όμως στο πρόσωπο της Παναγίας να εμπιστευθούμε την αδυναμία μας στον Θεό. Καμία  απόγνωση, αλλά επίγνωση των θαυμασίων του Θεού. Τα Πάθη του Κυρίου είναι τόσο  φρικτά όσο και σωτήρια. Και όταν ο άνθρωπος διατηρεί την πίστη του μέσα στο περιρρέον σκοτάδι, τότε η καρδιά του γίνεται τόπος φωτός.

Είναι αλήθεια, ότι η νεωτερική δυτική σκέψη μας μαθαίνει να δεχόμαστε μόνο ό,τι καταλαβαίνουμε. Σήμερα όμως ο Σταυρός και  ο Τάφος μας μαθαίνει να εμπιστευόμαστε τον Θεό και για ο,τι δεν καταλαβαίνουμε. Να υιοθετούμε την μεστή θεολογικής αξίας φράση: «να είναι ευλογημένο». Εκεί όπου η λογική σταματά, αρχίζει η ελπίδα. Εκεί όπου η καρδιά λέει «ου φέρω», η  θεία Χάρις μπορεί να γεννήσει ειρήνη. Πάντοτε έχει ο Θεός σχέδιο για το πλάσμα Του. Για την πλάση ολάκερη. Και το σχέδιο Του περιγράφεται με μία μόνο λέξη: Ανάσταση. 

Ας σταθούμε, λοιπόν, κι εμείς πνευματικά κοντά στη Μητέρα του Κυρίου. Ας Της παραδώσουμε όλα όσα δεν μπορούμε να σηκώσουμε μόνοι μας. Και ας μάθουμε από Εκείνη πως ο πόνος μπορεί να γίνει προσευχή και η σιωπή εμπιστοσύνη. Και ας γευθούμε «μεθ’ ημέρας τρεις» την χαρά, η οποία πλήρωσε την καρδιά της Παναγίας και των υπολοίπων Μυροφόρων και Μαθητών του Διδασκάλου, με το χαρμόσυνο μήνυμα του Αγγέλου ότι Σταυρός και Τάφος δεν μπορούν να αιχμαλωτίσουν την αυτοζωή. Τον Κύριο της Δόξης.

Καλή Ανάσταση!