Στη χώρα των Λωτοφάγων

Γράφει ο Γιώργος Καρανίκας, δημοσιογράφος

Αυτό που βιώνουμε επικοινωνιακά τις τελευταίες ημέρες είναι μια επίτηδες φτιαγμένη Βαβέλ προκειμένου οι κάθε λογής επικοινωνιολόγοι, δημοσιολόγοι και λοιπές ντουντούκες του συστήματος, να μας παρασύρουν σε μια θάλασσα με λογής παράξενα στοιχειά, προκειμένου να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε.

Η κατάσταση είναι απλούστατη και δεν χρειάζεται φιοριτούρες μια και όλοι γνωριζόμαστε σε αυτόν τον τόπο και κανείς δεν μπορεί να μας ταΐσει λωτούς.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για παράδειγμα επί επτά χρόνια προσπαθούσε να καθυποτάξει τον δημόσιο βίο με δαγκάνες που έστηνε από ένα ετερόκλητο πλήθος υπουργών και υφυπουργών που ακουμπούσαν στο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, στα παιδιά του Καρατζαφέρη, σε υποψηφίους της ΕΛΙΑΣ και σε κάποιες επιλογές από την ελαφρά ταξιαρχία της εκσυγχρονιστικής  δεξιάς. Πάντως ΝΔ κλασσική δεν ήταν.

Και ενώ είχαν όλο τον καιρό να καλυτερέψουν και να γιατρέψουν τις πληγές των Ελλήνων που ταλαιπωρήθηκαν από μνημόνια και την μεγάλη κρίση που τους άφησε μισούς, αυτοί μάζευαν τα ψίχουλα των δόσεων για να δίνουν επιδόματα  φτώχειας.

Μια η πανδημία και μια η δίψα για εξουσία, όλα μπήκαν σε έναν αυτόματο πιλότο με κορυφαίες αστοχίες το έγκλημα στα Τέμπη, οι υποκλοπές, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι απευθείας αναθέσεις και το χρήμα που έρευσε σε ημετέρους της ολιγαρχίας…

Αυτό δεν είναι λαϊκη δεξιά, είναι σύστημα εξουσίας με στόχο…

Όλο το επικοινωνιακό μιντιακό κατεστημένο είχε στηθεί στο σύστημα και με μια αντιπολίτευση με ένα ΠΑΣΟΚ να μην μπορεί να βρει πάτημα και μια Συριζαική Αριστερά να σπαράσσεται, μας έμαθαν το ποίημα ότι μια επιλογή υπάρχει, αυτή του Μητσοτάκη. Κι έτσι ήταν …φαινομενικά.

Κι ήρθε ο Τσίπρας που έχει βεβαρυμμένο παρελθόν διακυβέρνησης, έχει σκελετούς στην ντουλάπα του και βαρύνεται με το αμάρτημα ότι άφησε την παράταξή του στην δίνη του σπαραγμού.

Τώρα απαλλαγμένος λέει από συνιστώσες που τον δυνάστευαν και δεν τον άφηναν να πάει στο κέντρο, θέλει μια Αριστερά, έρχεται τώρα να αναβαθμιστεί στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, που είναι η λαϊκή ετυμηγορία και να στήσει αφήγημα για αργότερα αν δεν του κάτσει τώρα.

Διαβάζω στην βίβλο του ΣΥΡΙΖΑ το Documento: «Ο νέος Τσίπρας δεν κάνει πολιτική. Κάνει επικοινωνία. Δεν βασίζεται στην ακτινοβολία μιας ιδεολογίας, αλλά στο πολιτικό μάρκετινγκ. Δεν θέλει δίπλα του πολιτικά στελέχη, αλλά σκηνοθέτες της δημόσιας παρουσίας του. Δεν αναζητά ισχύ από τους πολίτες, αλλά από τους ισχυρούς του οικονομικού και μιντιακού στερεώματος.

Προφανώς δεν θέλει να ηγηθεί ενός προοδευτικού πολιτικού ρεύματος, αλλά μιας παρέας που με τη συνδρομή ίματζ μέικερς θα τον προβάλουν, με τρόπο που θα περιορίζει την επιρροή του ΠΑΣΟΚ, ενώ άλλες ομάδες θα κάνουν το ίδιο με το ΠΑΣΟΚ εναντίον του. Το σχέδιο Μητσοτάκη για την επικράτησή του δεν είναι και τόσο πολύπλοκο: αρκεί να μην οι αντίπαλοι.

Ο πρώην πρωθυπουργός είδε το τυρί και ορμάει, αλλά δεν βλέπει τη φάκα: κάποιοι τον χρησιμοποιούν διαπραγματευτικά απέναντι στο «σύστημα Μητσοτάκη». Απευθύνεται σε λάθος κοινό, με λάθος τρόπο και λάθος κόμμα, για λάθος λόγους».

Πέφτει μέσα ο Μπαξεβάνης; Θα δείξει.

Έχουμε ένα ΠΑΣΟΚ που δεν ξέρει πώς να περπατήσει στον κόσμο, μια και συγκυβέρνησε με την ΝΔ, στελέχη του ενθυλακώθηκαν στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη και όχι μόνο, αλλά όπου έβρισκαν τρύπα …έμπαιναν να την καλύψουν και έρχεται σήμερα ψάχνοντας σε παλιά στελέχη της ΝΔ να βρουν τροφή για «να την πουν» στην κυβέρνηση.\

Διαβάζω πρόσφατο δελτίο Τύπου: «Όταν τις «μεταρρυθμίσεις» και τον «εκσυγχρονιστικό οίστρο» της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας αποδομούν προσωπικότητες της παράταξης της, τα λόγια περιττεύουν.

Αναφέρουν μια κριτική του πρώην ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλου για την τοπική αυτοδιοίκηση και την Συνταγματική Αναθεώρηση, και καταλήγουν: «Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι μεταρρυθμιστικά ξέπνοη και υπεύθυνη για την αποδυνάμωση των θεσμών. Σπατάλησε τις ευκαιρίες για τη χώρα και το επιτελικό κράτος αποδείχθηκε –όπως ομολογούν άπαντες- ένα διευθυντήριο υπερσυγκέντρωσης εξουσιών.

Η πολιτική αλλαγή είναι κοινωνική ανάγκη»… Πιάσε το αυγό και κούρεψέ το!

Όσο για το κόμμα Καρυστιανού έρχεται να ξύσει το θυμικό μας να μας συγκινήσει για την αυτοθυσία προς την πατρίδα με πρόσχημα την ελπίδα, η οποία μπορεί να έρχεται τελευταία, αλλά τα τελευταία χρόνια το καντίλι της έχει σωθεί από λάδι!

Αυτή τη στιγμή καλό είναι να μην αφήσουμε κανέναν να σβήσει από τη μνήμη μας τις χαρακιές της ιστορίας που μας άφησαν σημάδια.

Καλό είναι να βλέπουμε τις ουλές και να θυμόμαστε ότι κάποιοι ευθύνονται για το ότι είναι χαραγμένες στο κορμί και το μυαλό μας…