«Το εμπρόθεσμο Ναι»

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή διηγείται την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου μας

Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή που διηγείται την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου μας φέρνει μπροστά στο δύσκολο και ακανθώδες πρόβλημα του πλούτου και της φτώχειας. Ο φτωχός δεν κερδίζει την εύνοια του Θεού επειδή είναι φτωχός, άλλα επειδή στηρίζει τις ελπίδες του στον Θεό και ζει σύμφωνα με την εντολή του. Και ο πλούσιος δεν είναι καταδικασμένος μόνο και μόνο γιατί έχει υλικά αγαθά, άλλα γιατί στηρίζει την ζωή του στα αγαθά και όχι στον Θεό, γιατί έχει ξεχάσει τον φτωχό συνάνθρωπό του και γιατί έχει κλεισθεί και παγιδευθεί στον πλούτο του. Ότι μπορεί ένας πλούσιος να είναι πρότυπο αγάπης και ένας φτωχός να είναι ασεβής, αποτελεί επίσης μια πιθανή κατάσταση μέσα στη ζωή.

Έτσι οι λέξεις «πλούσιος» και «πτωχός» για την διδασκαλία της Εκκλησίας μας έχουν ένα περισσότερο θεολογικό παρά κοινωνικό περιεχόμενο. Εκείνο στο όποιο αποβλέπει η παραβολή είναι η επισήμανση ενός πραγματικού κινδύνου, του κινδύνου της αυτάρκειας και της πεποίθησης ότι η ευημερία είναι ατέλειωτη και ότι το μόνο σταθερό και αμετάβλητο είναι ο λόγος του Θεού, όπως διατυπώθηκε μέσα στην Αγία Γραφή. Όλα αλλάζουν και ευρίσκεται ο άνθρωπος μπροστά σε απροσδόκητες εκπλήξεις. Όταν μάλιστα είναι αργά πια για να μετανοήσει, η κατάσταση τότε γίνεται αναπόφευκτα τραγική.

Ο κάθε άνθρωπος θέλει λογικές αποδείξεις για όλα τα πράγματα που τον αφορούν, θέλει ένα θαύμα, ζητεί την περιγραφή ενός αυτόπτη μάρτυρα για να πεισθεί, θέλει η πίστη του να στηρίζεται σε μια τετράγωνη λογική. Όλοι λίγο πολύ είμαστε παγιδευμένοι στον πλούτο των γνώσεών μας, της επιστήμης, της λογικής μας. Θα δεχόμασταν αμέσως μια κάποια μελλοντική μορφή ζωής, αρκεί κάποιος αυτόπτης μάρτυρας να ερχόταν από εκεί και να την περιέγραφε, αρκεί να την αποδείκνυε λογικά.

Η Ευαγγελική περικοπή θέλει να μας προτρέψει για το «ναι» στο προσκλητήριο του Θεού για μετάνοια και καινούρια ζωή, θέλει να στρέψει την προσοχή μας σε αυτό ακριβώς το σημείο: στο ότι η τωρινή στιγμή είναι η ώρα της μεγάλης απόφασης. Διαφορετικά κινδυνεύουμε να είμαστε εκπρόθεσμοι.

Και η απόφαση παίρνεται αφού απογυμνωθεί κανείς από ό,τι τον κρατά δέσμιο και αιχμάλωτο, από ό,τι τον εμποδίζει να δει καθαρά το μέλλον του. Απόφαση με απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Απόφαση όχι αόριστα στο μέλλον όταν δοθεί κάποια ευκαιρία, αλλά απόφαση αυτήν ακριβώς την στιγμή.