«Ο σπόρος του Θείου Λόγου»

Η παραβολή του σημερινού Ευαγγελίου αποτελεί ένα αφυπνιστικό προσκλητήριο προς αυτοέλεγχο, αυτοκριτική και αυτογνωσία

Είναι φθινόπωρο, έχουν πέσει οι βροχές και οι γεωργοί ετοιμάζουν την γη για την σπορά. Οι Πατέρες της Εκκλησίας καθόρισαν αυτή την περίοδο να αναγιγνώσκεται στους Ιερούς Ναούς η παραβολή του σπορέως, όπου γίνεται λόγος για ένα σποριά που το έργο του δεν απέδωσε παντού τον ίδιο καρπό.

Το έργο του σποριά δεν υπήρξε ελαττωματικό. Ούτε ο σπόρος χαλασμένος. Σκορπίστηκε παντού πλουσιοπάροχα με την αφθονία που διακρίνει τον Θεό, το χορηγό κάθε αγαθού. Κι ακόμη σκορπίσθηκε χωρίς διακρίσεις η προτιμήσεις. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν ήταν ανάλογο προς την γενναιοδωρία της σποράς.

Ενώ ο σπόρος δόθηκε πλούσια και χωρίς διακρίσεις, δεν έγινε παντού δεκτός με τον ίδιο τρόπο, την ίδια προθυμία, την ίδια ανταπόκριση. Έτσι, το αποτέλεσμα δεν ήταν παντού το ίδιο, αλλά ανάλογο με τη δεκτικότητα και αποδοτικότητα της γης που τον δέχθηκε.

Οι τρεις κατηγορίες άγονου εδάφους που περιγράφονται στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι δυνατό να βρεθούν σε πολλές εκφάνσεις της ζωής του καθενός μας. Άλλοτε από αμέλεια, άλλοτε από επιπόλαιη και χωρίς βαθιές ρίζες αντιμετώπιση ουσιαστικών πραγμάτων που σχετίζονται με ίδια μας τη ζωή, άλλοτε από την αδυναμία να αντισταθούμε στην ευχαρίστηση της στιγμής, εμποδίζουμε την καρποφορία του θείου λόγου μέσα μας.

Η παραβολή του σημερινού Ευαγγελίου αποτελεί ένα αφυπνιστικό προσκλητήριο προς αυτοέλεγχο, αυτοκριτική και αυτογνωσία. Ενώ εμείς από τη μια μεριά είμαστε έτοιμοι να διαπιστώσουμε ότι ο Χριστιανισμός φαίνεται να απέτυχε σε πολλούς ανθρώπους, να επιρρίψουμε ευθύνη σε αυτούς που κακώς τον εκπροσωπούν, να κατακρίνουμε θεσμούς και πρόσωπα, η παραβολή από την άλλη μεριά εφιστά την προσοχή μας στο έδαφος που εκπροσωπεί ο καθένας μας για τον σπόρο του θείου λόγου.

Πέρα από αυτή την αυτοεξέταση μας μεταδίδει ένα τόνο αισιοδοξίας: Παρά την αποτυχία ορισμένων περιπτώσεων, ο λόγος του Θεού τελικά καρποφορεί και μάλιστα με τρόπο εκπληκτικό και θαυμαστό, αποδίδοντας καρπό εκατό φορές περισσότερο από το κανονικό. Για το αν βρίσκεται ο άνθρωπος όχι στην καρποφόρα γη αλλά στο πετρώδες και άγονο έδαφος δεν μπορεί να αιτιάται κανέναν άλλον παρά μόνο τον εαυτόν του.