Νεκροί διάλογοι Θεών

Ποίημα της Αθηνάς Αρβανιτίδου, πτυχιούχου Ιστορίας & Αρχαιολογίας ΑΠΘ

Εισαγωγικό σημείωμα

28 Φεβρουαρίου. Μια ημερομηνία που χαράχτηκε στο σώμα μιας ολόκληρης χώρας. Σε αυτό το έργο η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο όπου το "γιατί" συναντά το "ποτέ ξανά". Με μια γραφή που τολμά να κοιτάξει κατάματα το σκοτάδι του τούνελ, η Αθηνά μας προσκαλεί να γίνουμε επιβάτες σε μια διαδρομή μνήμης, αναζητώντας το φως που αναδύεται μέσα από την οδύνη και την απαίτηση για αλήθεια. 

Ποίημα

Περσεφόνη: Μέγα βασιλέα του κάτω κόσμου Άδη

Σαν πέρασα τις Πύλες σου

Αντίκρισαν τα μάτια μου ενάρετους και αγαθούς ανθρώπους, αγνούς

Που ακόμα και ο χαλκεόφωνος Κέρβερος είχε γνώση και ήμερος φάνηκε μπρος τους

Ανθρώπους άωρους που μόλις είχαν αγγίξει τη νιότη

Πες μου σύζυγε Άδη, τι κακό τους έφερε στους τόπους σου

που μόνο χλοεροί δεν είναι

Άδης: Κόρη του παντοδύναμου Δία, κόρη Περσεφόνη,

οι ψυχές που είδες έφτασαν εδώ μα οι Μοίρες έγνεσαν ήδη την ειμαρμένη τους

πριν ακόμα τους δώσει ζωή η Ειλειθυία

τούτες οι ψυχές μήτε από τον πολεμοχαρή Άρη ήρθαν, μήτε από τον Ασκληπιό

το ανθρώπινο χέρι τους βύθισε στα έγκατα του κόσμου

η αδηφαγία, το ψέμα, η αλαζονεία και τα χρήματα

τούτα έφεραν τις νέες ψυχές εδώ

τούτα έκοψαν το νήμα της Κλωθούς

Περσεφόνη: Άδη, εσένα η αξιοσύνη σου φτάνει ως τον ουρανό

και η δύναμη σου ξεπερνά τα άστρα

πες μου πώς το επέτρεψες αυτό; Μάνα δεν λυπήθηκες;

Τα δάκρυα του πόνου δεν λογίστηκες; Γύρισε τους πίσω

Εμένα την ίδια στην αγκαλιά της Δήμητρας σαν να με αφήνεις

για έξι μήνες ο κόσμος αναγεννιέται

τα πουλιά βρίσκουν φωνή και τα χωράφια αποδίδουν καρπούς

ο κόσμος όλος ευωδιάζει

άσε και τούτους τους γονείς να δουν τα παιδιά τους που άδικα τα πήρες από κοντά τους

Ήχος σανδαλιών αντήχησε στους τοίχους του σαθρού σπηλαίου του Άδη

Άδης: Φτεροπόδαρε Ερμή, ποιος άνεμος σε έφερε εδώ; Από τον Χάροντα έρχεσαι ή από τον αδερφό μου Δία;

Ερμής: Άδη, μαντάτα σου φέρνω

τέτοια που δεν έχεις ξανακούσει

μαντάτα από τις ψυχές με τα ροδαλά ακόμα μάγουλα

το μέγιστο αδίκημα τους έτυχε που δεν συγχωριέται

Μάνες δεν βρίσκουν σώμα να θάψουν

Πατεράδες αδειανούς τάφους κτίζουν

για τους γονείς αυτούς δεν υπάρχει πια Ήλιος μα ούτε και Σελήνη παρά μόνο το σκοτάδι

η πίκρα είναι η μόνη παρέα που έχουν

όλα αυτά άνθρωποι τους τα προξένεψαν μα όχι βάρβαροι

οι Έλληνες στους Έλληνες

οι πολιτικοί που απαρνήθηκαν τον λαό τους και δεν τον σεβάστηκαν

η θεά Νέμεσις θα ορίσει το σκληρό τους τέλος

Άδης: Τούτα που λες είναι πρωτάκουστα

Έλληνες να ατιμάζουν Έλληνες με τον χειρότερο τρόπο

τον ένδοξο Αχιλλέα, γιο του Πηλέα, δεν λογίστηκαν

τούτος ατίμασε τον Έκτορα, πήρε τους ίππους του και του ξέσκισε τις σάρκες

με το αίμα του πότισε το χώμα

μα τον ανθρώπινο πόνο τον σεβάστηκε και παρέδωσε τον άμοιρο Τρώα στον πατέρα του Πρίαμο

που με τιμές τον έθαψε στην πληγωμένη γη του

γυναίκα και παιδί τον θρήνησαν και αξιώθηκαν τον τάφο του δεύτερο σπιτικό τους να κάνουν

οι άτιμοι που σκύλευσαν τους νεκρούς θα πέσει πάνω τους η οργή των θεών

και τότε δεν θα μείνει μάνα χωρίς να κλαίει το παιδί της

τη θεά Δικαιοσύνη ομοίωμα της έφτιαξαν με αυτιά και μάτια

αλλά εδώ είναι τυφλή όπως της όρισαν οι θεοί

αυτή θα κρίνει τις πράξεις τους τόσο σκληρά

που άνθρωπος μη τύχει να δει

Περσεφόνη: Τούτοι που προξένεψαν τόση δυστυχία και αδικία για τους ζωντανούς και τους νεκρούς

Άνθρωποι δεν λέγονται