Μικροκομοτηναίικα 03-01-2026

Η κόπωση των ημερών με τις πολυήμερες κινητοποιήσεις των αγροτών, το τσουχτερό κρύο ως αποτρεπτικός παράγοντας, η ταλαιπωρία πολλών που ταξίδεψαν στις γιορτές, οι γκρίνιες που αυξάνονται τις τελευταίες ημέρες, σε συνδυασμό με την πρόθεση της κυβέρνησης να γίνει επιτέλους αυτός ο διάλογος για να αποσυμφορηθεί η κατάσταση, καθιστά σημαντική την απόφαση που θα πάρουν την Κυριακή στο πανελλαδικό συντονιστικό τους τα μπλόκα.
Η συνέχιση του αγώνα από ένα σημείο και μετά χωρίς να μπουν στον κόπο να κάνουν έστω και ένα διάλογο, μάλλον αρχίζει και λειτουργεί αρνητικά. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι από το 26 ικανοποίησε τα 20 από τα αιτήματά τους και είναι ευκαιρία να αποδείξουν ποια είναι η αλήθεια και που βρίσκονται οι παγίδες και τα ψέματα.
Και ήδη άρχισαν να υπάρχουν κάποιες φωνές από την πλευρά των αγροτών έστω και λίγες, όπως και στο μπλόκο της Ροδόπης, που θα προτείνουν να γίνει αυτός ο διάλογος. Και φρόνιμο θα ήταν να ορίσουν μια ομάδα νέων ανθρώπων για το διάλογο αυτό και να επικεντρωθούν σε συγκεκριμένες προτάσεις που θα αφορούν το μέλλον του αγροτικού κόσμου.
Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο πέραν των επιδοτήσεων και των μικρών παροχών, ώστε να διεκδικήσουν σε ένα πλαίσιο προτάσεων και ζητημάτων αιχμής, για να κερδίσουν αφενός κάτι παραπάνω, αλλά να συζητήσουν κυρίως για το μέλλον του κλάδου. Το παρόν από ότι φαίνεται είναι προδιαγεγραμμένο.

Οι αγρότες όσο και προσπάθησαν κάποιοι να πολιτικοποιήσουν τους αγώνες τους, δεν βγήκαν στο δρόμο από ιδεολογία και κομματικά οφέλη κατά συντριπτική πλειοψηφία, αλλά από απόγνωση για το τι μέλλει γενέσθαι για αυτούς, τις καλλιέργειες τους και τις οικογένειες τους.
Κι αυτό θα πρέπει να το κατανοήσει η κυβέρνηση, που φαίνεται ότι τις τελευταίες μέρες επιλέγει μια πιο σκληρή στάση αντιμετώπισης για τα μπλόκα και ενδεχομένως θα υπάρξουν εισαγγελικές παρεμβάσεις, ίσως οδηγηθούν κάποιοι στα δικαστήρια, όπως έγινε και στο παρελθόν πολλές φορές, λόγω των παρατεταμένων χρονικά κινητοποιήσεων.
Και τότε θα χαθεί αυτή η μικρή ελπίδα που υπάρχει, ώστε με το διάλογο να προκύψει και κάτι θετικό. Το μήνυμα εξάλλου δόθηκε και για πρώτη φορά η ελληνική κοινωνία στήριξε κατά πλειοψηφία τους αγώνες τους.
Ο καθένας βέβαια για τους δικούς του λόγους. Οι επαγγελματίες γιατί θα ήθελαν να αντιδρούν και οι ίδιοι τόσο δυναμικά αλλά δεν μπορούν και οι πολίτες που μάλλον αισθάνονται ότι υποβαθμίζεται η ζωή τους και θέλουν η κυβέρνηση να σκύψει περισσότερο στα προβλήματα της καθημερινότητας και της επιβίωσης. Κι άλλοι που συνδύαζαν τους αγώνες αυτούς με τα δικά τους θέλω.
Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχίζεται για πολύ και μέχρι να ευοδωθούν όλοι οι στόχοι και τα αιτήματα που έθεσαν. Και η κυβέρνηση εκτιμούμε ότι το πήρε το μήνυμα και κατάλαβε ποια είναι τα προβλήματα. Μένει να το αποδείξει χωρίς να λειτουργεί με ένα πνεύμα ρεβανσισμού και να θεωρήσει ότι κέρδισε στον αγώνα της διάλυσης των μπλόκων.

Γιατί τα προβλήματα υπάρχουν, θα παραμείνουν και τίποτα σημαντικό δεν έχουν κάνει για να σχεδιάζουν την επόμενη ημέρα στον πρωτογενή τομέα, με την πραγματική ελαχιστοποίηση του κόστους, τη δημιουργία σοβαρών υποδομών και προγραμμάτων στήριξης που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους αγρότες.
Και γνωρίζουν ότι ειδικά φέτος η συμπίεση των τιμών προς τα κάτω ήταν πολύ μεγάλη που σε πολλά βασικά αγροτικά προϊόντα, η καλλιέργεια τους καθίσταται ασύμφορη και ζημιογόνα. Και οι κυβερνήσεις δεν είναι για να τιμωρούν τις επαγγελματικές τάξεις και τους πολίτες που διαμαρτύρονται και με το δίκιο τους.
Αλλά να βρίσκουν λύσεις προκειμένου να ξεπεραστούν προβλήματα και να δοθεί μία προοπτική σε κάθε κλάδο που διαμαρτύρεται. Αυτό θα πρέπει να κατανοήσουν ως γενικότερο συμπέρασμα για να αποφασίσουν και να πράξουν σωστά.
Επίσης να μην εστιάζουν στη διαχείριση της κρίσης μόνο και το πώς θα διώξουν κάποιες χιλιάδες τρακτέρ από το δρόμο με απογοητευμένους αγρότες, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του κοινωνικού αυτοματισμού, όπως προσπάθησαν πολλές φορές για να τους αποτρέψουν, γιατί τα προβλήματα αν δεν λυθούν θα ξαναζήσουμε ίδιες καταστάσεις και ίσως και χειρότερες.
Και να σκεφθούν σοβαρά αν τελικά επιθυμούν και θέλουν πραγματικά να διατηρήσουν τον πρωτογενή τομέα, που είναι πολύ σημαντικός για την ανάπτυξη της χώρας, την επισιτιστική επάρκεια και την αυτάρκεια σε προϊόντα φυτικής και ζωικής προέλευσης.
Είμαστε μία χώρα που διαθέτει πλεονεκτήματα και μεγάλη δυναμική προς αυτή την κατεύθυνση, άσχετα αν κάποιοι που παίρνουν αποφάσεις από τα κεντρικά και οι ατυχείς επιλογές διοίκησης στο αρμόδιο υπουργείο και τους εποπτεύοντες οργανισμούς τους οδήγησαν σε σωρεία λαθών.
Δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν ούτε ως απλοί διαχειριστές των κοινοτικών πόρων και υποβάθμισαν και το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης καθιστώντας το ως φορέα επιδοματικής πολιτικής και όχι αναπτυξιακής, ώστε να δημιουργηθεί μέλλον και προοπτική σε ένα πολύ δυναμικό κλάδο στη χώρα μας.

Κι αν δεν γνωρίζουν ας έπαιρναν παραδείγματα τουλάχιστον από τις βιομηχανίες της περιοχής μας και πως μπορεί να στηριχθεί ο αγροτικός τομέας. Όπως το πράττει η «Βεργίνα» με το τσάι του βουνού και τη βύνη από το κριθάρι, αλλά και η Ποτοποιία με την παραγωγή τσίπουρου και ούζου, δίνοντας προστιθέμενη αξία σε δυναμικές καλλιέργειες.
Η αναπτυξιακή πολιτική για ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα έρχεται μέσα από τις ευρύτερες συνεργασίες με τον δευτερογενή τομέα. Άλλο ένα παράδειγμα φυσικά είναι και τα εκκοκκιστήρια που αγοράζουν την πρώτη ύλη από τους αγρότες. Εκεί χάσαμε όμως το στοίχημα της μεταποίησης.
Το ίδιο γίνονταν και στο παρελθόν με τα συνεταιριστικά εργοστάσιο της Βιομηχανίας Ζάχαρης της βιομηχανικής ντομάτας, των ενεργειακών φυτών που διαθέτει η περιοχή μας και των βοτάνων για φαρμακευτικούς σκοπούς. Αν προωθούσαν τέτοιες συνεργασίες τότε τα πράγματα ίσως θα πήγαιναν καλύτερα στον τόπο.
Υπάρχουν ιδέες και προτάσεις αρκεί ο διάλογος να είναι ειλικρινής και να στοχεύει στην επίλυση των προβλημάτων και όχι σε μία στείρα αντιπαράθεση και έναν αγώνα επικράτησης, για το ποιος έχει δίκιο και το ποιος έχει άδικο.
Κανείς δεν βγαίνει στο δρόμο όταν τα πράγματα πάνε καλά κι ούτε διαμαρτύρεται τόσες ημέρες με αντίξοες καιρικές συνθήκες, αν πραγματικά δεν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Ο πρωτογενής τομέας και οι δυναμικές οικογενειακές και βιοτεχνικές επιχειρήσεις ήταν που κράτησαν την Ελλάδα και την ελληνική οικονομία εν ζωή για αιώνες.
Γιατί η χώρα μας δεν μπορεί ως δια μαγείας να γίνει η πρωτοπορία στον τομέα της μεγάλης βιομηχανίας και να πρωτοστατήσουμε στον τομέα των υπηρεσιών και της εξελιγμένης τεχνολογίας. Ούτε να ζει μόνο από τον τουρισμό. Ας εστιάζουν πραγματικά σε αυτά που θα δίνουν λύσεις και να μην απογοητεύουν τους ανθρώπους που παράγουν.