Μικροκομοτηναίικα 04-03-2026

Παγκόσμια ανησυχία, αναστάτωση και έντονος προβληματισμός επικρατεί μετά την επίθεση των Αμερικανικών και Ισραηλινών δυνάμεων στο Ιράν και τις καταιγιστικές εξελίξεις με τον βομβαρδισμό των χωρών του Κόλπου. Αφού πολιτική του Ιράν είναι να κλιμακώσει και να γενικεύσει τον πόλεμο, με σκοπό να διασπείρει το φόβο στις γειτονικές χώρες που διατηρούν αμερικανικές βάσεις. Κι από αυτό δεν ξέφυγε ούτε και η Κύπρος.
Επανέρχεται το θέμα της ασφάλειας επιτακτικά και πάλι και ίσως προφητικό ήταν και το προσυνέδριο της ΝΔ στον Έβρο που ασχολήθηκε με αυτό το ζήτημα, αναδεικνύοντας όλες τις πτυχές του προβλήματος. Με ανοιχτά πολεμικά μέτωπα στη γειτονιά μας δυστυχώς διακυβεύονται πολλά.
Με τον πόλεμο στο Ιράν σαφώς ανατρέπονται όλοι οι σχεδιασμοί και στη χώρα μας, για την οικονομία, τον τουρισμό, το μεταναστευτικό και στο εμπόριο. Και όλα αυτά θα φανούν εντός των επόμενων ημερών, αν δεν τελειώσουν σύντομα οι βομβαρδισμοί, με την ακρίβεια και τον πληθωρισμό να κάνουν την εμφάνισή τους, λόγω της αύξησης των τιμών των καυσίμων.
Αν παραταθεί αυτή η κατάσταση θα βιώσουμε μια νέα ενεργειακή και οικονομική κρίση που θα φέρει μεγαλύτερη ανακατατάξεις στις αγορές, στο εμπόριο και στις συναλλαγές. Οι εκτιμήσεις Τραμπ για ένα πόλεμο 4 εβδομάδων είναι έωλες, από τη στιγμή που άνοιξε ο Ασκός του Αιόλου.
Θα μπορέσει όμως το αποδυναμωμένο ιρανικό καθεστώς χωρίς ηγεσία και με μικρότερα εξοπλιστικά αποθέματα και πυραύλων να γενικεύσει τόσο τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή; Και τι προτίθενται να πράξουν Γαλλία, Βρετανία και Γερμανία που ένωσαν δυνάμεις μετά τα πρώτα πλήγματα για να λειτουργήσουν αμυντικά, έναντι της επιθετικότητας του Ιράν;
Θα βρει τροφοδότες στα εξοπλιστικά του το Ιράν από Ρωσία και Κίνα για να συνεχίζει τον πόλεμο; Ερωτήματα πολλά χωρίς να υπάρχουν βέβαια απαντήσεις. Γιατί έναν πόλεμο μπορείς εύκολα να τον ξεκινήσεις, αλλά πολύ δύσκολα να τον σταματήσεις. Το απρόβλεπτο πάντοτε καραδοκεί.

Με τον πόλεμο όμως στο Ιράν προφανώς μπήκαν σε δεύτερη μοίρα τα ενδοκομματικά και εσωκομματικά προβλήματα και έλαβε άλλες διαστάσεις βέβαια το πολιτικό παιχνίδι, με τις κόντρες και τις διαφωνίες μεταξύ των κομμάτων.
Ξεχαστήκαμε και λίγο από τις δημοσκοπήσεις και τη σκανδαλολογία, αφού η πολιτική επικαιρότητα κινείται σε άλλους πλέον ρυθμούς και διαφορετική θεματολογία που χρειάζεται συγκλίσεις και όχι διαφωνίες, αναφορικά με την εξωτερική μας πολιτική.
Αυτό μπορεί βέβαια να βολεύει εν μέρει επικοινωνιακά την κυβέρνηση, αλλά προφανώς δημιουργεί πολλά προβλήματα στην αντιπολίτευση, τα οποία θα τα δουν όμως μελλοντικά. Το ΠΑΣΟΚ εξάλλου περιμένει το συνέδριο του για να καταλαγιάσουν οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις και να δώσει το δικό του πολιτικό σχήμα μέχρι τις εθνικές εκλογές.
Όπως και τα κόμματα της αριστεράς που δεν γνωρίζουν τι μέλλει γενέσθαι και βρίσκονται σε μια βασανιστική υπομονή και απραξία. Αλλά κυρίως το πρόβλημα εντοπίζεται στα δύο εν δυνάμει κόμματα που κυοφορούνται, του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού.
Ο Αλέξης Τσίπρας ειδικά καθυστερεί ασυστόλως για να δώσει το πολιτικό του στίγμα, εκτός αν εφαρμόζει ουσιαστικά το δόγμα της ονομασίας του βιβλίου του Ιθάκη και το ιστορικό, αφού ο Οδυσσέας έκανε 20 χρόνια για να φθάσει επιτέλους τα παράλια της Ιθάκης και στο βασίλειο του.
Η πολιτική όπως και οι πολιτικοί χάνονται αν δεν κινηθούν στην ώρα που πρέπει. Και με τις παρουσιάσεις μόνο του βιβλίου του κόμμα δεν γίνεται. Απλώς πουλάς περισσότερα αντίτυπα.

Και οι δύο βέβαια αντιλαμβάνονται ότι δεν χωράνε πλέον δύο κόμματα που να διεκδικούν υποτίθεται κάτι παραπάνω, γιατί απλά δεν βγαίνουν τα ποσοστά τα οποία χρειάζονται για να δημιουργήσουν όπως νομίζουν οι ίδιοι προοπτική νίκης.
Που φυσικά ήδη είναι ένας πολύ ανέφικτος στόχος και υπερφίαλος πολιτικά. Αλλά δεν βγαίνουν ακόμα και τα ποσοστά μιας αξιοπρεπούς εμφάνισης, γιατί οι εκλογές θα γίνουν την Άνοιξη του 2027. Κοντός ψαλμός αλληλούια δηλαδή, αφού είναι πολύ μικρός ο χρόνος προετοιμασίας.
Για να προλάβει κάποιος και να στήσει βέβαια ένα αξιόλογο πολιτικό κόμμα, εξαρτάται από τα καλά, δυνατά και αξιόλογα στελέχη που πρέπει να βρει, από τη δυναμική που θα πρέπει να αποκτήσει και από τις θέσεις και τις προτάσεις που θα ανακοινώσει.
Και πρέπει φυσικά να δείχνουν κάτι διαφορετικό που θα πείθει βέβαια και τους πολίτες. Πως θα γίνει όμως αυτό όταν και οι δύο αποκλείουν υποτίθεται πολιτικούς που δραστηριοποιούνται σε άλλα κόμματα;
Και η Μαρία Καρυστιανού θέλει μάλιστα ανθρώπους που δεν έχουν ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική. Δηλαδή θα φτιάξει ένα κόμμα των σοφών, των επιστημόνων και των ειδικών, χωρίς να έχουν ούτε μία πολιτική μαγιά έστω και από το παρελθόν;
Όλοι οι πολιτικοί θεωρούνται συλλήβδην το παλιό και δεν μπορούν να εκφράσουν τίποτα το καινούργιο; Δεν υπάρχουν πολιτικοί που έχουν ασχοληθεί επί χρόνια, ή έχουν εκλεγεί και έχουν μία σημαντική παρουσία στο κοινοβούλιο; Γιατί να αποκλείονται εκ των προτέρων;
Σαφώς αυτό είναι μία λανθασμένη τακτική, απλοϊκή και ατελέσφορη, που συρρικνώνει κατά πολύ τη δυναμική αυτών των κομμάτων. Όταν όμως και όποτε βέβαια γίνουν.

Τώρα μάλλον αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες και τα εμπόδια που έχουν να ξεπεράσουν οι ίδιοι και αισθάνονται βέβαια και την χαμηλή αποδοχή του κόσμου, πέραν των βολικών δημοσκοπήσεων. Αυτό φαίνεται στην τριβή τους με την καθημερινότητα.
Στόχος τους φυσικά να δημιουργήσουν ένα κόμμα κάνοντας ένα πολιτικό πλιάτσικο σε ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων, αλλά δεν γνωρίζουν αν την τελευταία στιγμή θα τους ακολουθήσουν.
Αφού πρώτα οι ίδιοι θα πρέπει να δημιουργήσουν κάτι που να φαίνεται ότι έχει δυνατότητες, εκφράζει μια διαφορετική άποψη κι ότι δημιουργεί κάποιες προοπτικές κυβερνησιμότητας και μετά θα αποφασίσει ο κάθε ψηφοφόρος αν συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος να ψηφίσει άλλο κόμμα.
Ένα κόμμα φυσικά που δεν θα δώσει τη μάχη μόνο για να μπει στην επόμενη βουλή και να κινηθεί στα ποσοστά του 5-6% στις εκλογές. Αυτό ήδη το έχει και στο κόμμα που ψηφίζει τώρα. Και σοβαρά κόμματα δεν φτιάχνονται μερικούς μήνες πριν από τις εκλογές.
Όσο για τα κόμματα διαμαρτυρίας στην Ελλάδα ως γνωστό παίρνουν πάντοτε τα ίδια μικρά ποσοστά. Και κάποιοι που νομίζουν ότι μπορεί να γίνει ένα θαύμα, άντε ευκαιριακά να αυξήσουν τις δυνάμεις τους άλλες δύο ή τρεις μονάδες. Πέραν τούτου ουδέν.
Και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά, για να κρατούν προς το παρόν μικρό καλάθι για τις προσδοκίες τους. Και προβληματίζονται αν τελικά θα γίνουν και τα δύο αυτά κόμματα, αν θέλουν να συνεχίσουν τον αδιέξοδο αυτό αγώνα, ή επιθυμούν απλώς να οδηγηθούν με ένα δικό τους μικρό κόμμα στη βουλή.