Μικροκομοτηναίικα 05-03-2026

Τούρκος να είναι και δεν μας νοιάζει ποιος, αρκεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ακραίων και να στηρίζει το αφήγημα των ψευδεπίγραφων μειονοτικών ζητημάτων, αλλά και να συνδέει τη «μητέρα πατρίδα» ως προστάτιδα δύναμη των μειονοτήτων και στην περιοχή μας.
Έτσι περιχαρείς οι γνωστοί ακραίοι πέριξ του προξενείου, της Συμβουλευτικής και στελέχη του μειονοτικού κόμματος, πρόεδροι σωματείων, υποδέχτηκαν για άλλη μία φορά τον Μουσταφά Ντεστιντζί, πρόεδρο ενός ακραίου κόμματος της Τουρκίας σε Κομοτηνή και Εχίνο.
Που περιδιάβαινε μετά βαΐων και κλάδων με πολυτελή αυτοκίνητα και κορναρίσματα και με υποδοχή σχεδόν αρχηγού και ηγέτη, για καθαρά ένα θρησκευτικό έθιμο όπως είναι το ιφτάρ, κάνοντας και τη δική του προπαγάνδα.
Που δυστυχώς βρίσκει αποδέκτες και υποστηρικτές ορισμένους συμπολίτες μας, οι οποίοι μάλλον κινούνται στο δικό τους μικρόκοσμο και σε άλλο μήκος κύματος, μακριά από τα προβλήματα της καθημερινότητας.
Εντύπωση μας κάνει το γεγονός πως ο τουρκικός εθνικισμός και φασισμός που εκφράζουν τέτοιου είδους κόμματα γίνεται με ευλογίες αποδεκτός, ενώ βγάζουν αντίστοιχα φλύκταινες όταν αναφέρονται σε ακροδεξιά κόμματα στην Ελλάδα, που εκφράζουν βέβαια ακριβώς τις ίδιες αντιλήψεις με αυτούς τους οποίους αποδέχονται.
Και φυσικά κανείς δεν πρόκειται να μας απαντήσεις στο ερώτημα τι δουλειά έχουν όλοι αυτοί, που με τις εμπρηστικές τους δηλώσεις αναφερόμενοι σε «τουρκική μειονότητα» και πουλώντας ανέξοδα προστασία, ασκούν ανοιχτά πλέον διπλωματία και πολιτική στην Ελλάδα;
Δεν είναι μία πολιτική περιοδεία που θα έπρεπε να συνοδεύεται από αντίστοιχο στέλεχος της ελληνικής πολιτείας, αλλά χρησιμοποιούν το διπλό τους διαβατήριο που τους φέρνει ως πολίτες δήθεν, κάνουν κατάχρηση της φιλοξενίας και μετατρέπουν την ιδιωτική επίσκεψη καθαρά σε πολιτική και διπλωματική.
Θα έπρεπε όμως τέτοιοι ανεπιθύμητοι επισκέπτες να απαγορεύονται από την ελληνική πολιτεία, που επιμένει στο γνωστό σλόγκαν ότι είμαστε μία χώρα που δεν κρύβει τίποτα και δεν φοβάται τίποτα. Η ανοχή μας όμως δεν θα πρέπει να γίνεται εφαλτήριο Τούρκων πολιτικών, που δεν έρχονται να προσθέσουν κάτι θετικό αλλά απλώς για να διχάσουν την τοπική κοινωνία.

Δεν χρειάζονταν βέβαια να δούμε τα επίσημα στοιχεία για την κίνηση που υπήρχε στις επιχειρήσεις στις χειμερινές εκπτώσεις του 2026 στη μεγάλη έρευνα του ινστιτούτου της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας, που διαπιστώθηκε απλώς ότι υπήρχαν χειρότερες επιδόσεις για μία στις δύο επιχειρήσεις.
Αφού ήδη αυτό ήταν εμφανές και στην αγορά της πόλης μας και το επιβεβαιώνει και η έρευνα του Εμπορικού Συλλόγου της Κομοτηνής. Η κατάσταση μάλιστα είναι τόσο τραγική που βλέπουμε ότι ακόμα κι αν τελειώνουν οι εκπτωτικές περίοδοι, που είναι και πολλές, κάποιοι συνεχίζουν να λειτουργούν στο ίδιο μοτίβο των παρατάσεων.
Είναι ένας τρόπος για να δελεάσουν τους πελάτες και να ξεστοκάρουν τα εμπορεύματα. Εδώ έχει καταντήσει η black friday που υποτίθεται είναι προσφορά της μιας ημέρας, να γίνεται για 15 μέρες και για ένα μήνα σε πολλές επιχειρήσεις, προκειμένου να ξεπουλήσουν, να ανανεώσουν το εμπόρευμα και να μειώσουν όσο το δυνατόν τις ζημίες.
Εξάλλου έχει αλλάξει πλέον και το σύστημα των αγορών από τους προμηθευτές που παλιότερα υπήρχαν έδιναν εμπορεύματα με μεγάλη διάρκεια πιστώσεων, αλλά τώρα συντόμευσαν το χρόνο αποπληρωμής. Ακόμα πολλοί συνδιαλέγονται μόνο με μετρητά.
Όσο και αν οι επιχειρήσεις της αγοράς δεν διαθέτουν και την οικονομική δύναμη για να ανταποκριθούν και κινούνται οριακά στις αγορές τους, ή δεν έχουν και πρόσβαση ακόμα στο τραπεζικό δανεισμό, για να μπορέσουν να αγοράσουν και να προμηθευτούν τα εμπορεύματα που θέλουν. Άλλοι καιροί και η εμπιστοσύνη περνάει και αυτή σε δοκιμασία.

Γίνεται εμφανές σταδιακά το δόγμα με το θάνατο του μικρού εμποράκου, αφού πλέον κάποιοι δεν θα αντέξουν στο επάγγελμα, ακόμα και αν έχουν εκπτώσεις καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς.
Εξάλλου έχουμε παρακολουθήσει ότι στις εκπτωτικές περιόδους η αγοραστική κίνηση συνήθως είναι μεγαλύτερη τις πρώτες ημέρες των πληρωμών συνταξιούχων και μισθωτών και τις τελευταίες ημέρες όπως γίνεται και στις περιόδους των γιορτών.
Ναι είναι μια ανάσα αυτό για μία επιχείρηση, αλλά προφανώς δεν αρκεί για να καλύψει τις υποχρεώσεις και τις δαπάνες στο μισθολογικό και λειτουργικό κόστος, την πολύ αυξημένη ενέργεια, αλλά και τα νέα δεδομένα που προκύπτουν στη φορολογία και την εφαρμογή νέων συστημάτων, που δεν αφήνουν να ανασάνει η μικρή επιχειρηματικότητα.
Και με δεδομένο βέβαια και την μεγάλη πίεση που υπάρχει και τον έντονο αθέμιτο ανταγωνισμό και στο διαδικτυακό εμπόριο, από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Που και αυτές ξεκάθαρα παίζουν ένα δικό τους εμπορικό παιχνίδι,, πετυχαίνουν μεγαλύτερες εκπτώσεις με τις μαζικές τους αγορές σε ομοειδή προϊόντα και συμπιέζουν τους μικρούς.
Κι όμως δεν πέρασαν και πολλά χρόνια μέχρι τώρα που κάποιοι ειδήμονες και πολιτικοί μας διαβεβαίωναν ότι μετά την περίοδο της πανδημίας, που έκλεισαν πολλές επιχειρήσεις και λόγω της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης και των μνημονίων βέβαια, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.
Κι ότι παρά την αφαίμαξη των οικογενειακών προϋπολογισμών και των εισοδημάτων μισθωτών και συνταξιούχων, η ανάπτυξη και η οικονομία μας ενδεχομένως δεν θα προχωρούσε με μικρά βήματα, αλλά θα εκτινάσσονταν ακόμα και σαν σπιράλ. Έτρεφαν αυταπάτες.
Γιατί βέβαια δεν αντιλαμβάνονταν οι περισσότερο ότι αυτό μπορεί να συμβεί σε μία χώρα που έχει τη βιομηχανική της παραγωγή, που έχει αυτάρκεια στον πρωτογενή τομέα, που δεν χρωστάει πολλά δις σε δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Δηλαδή όχι στην Ελλάδα.

Κι φυσικά τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα και συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια λάθη. Αφού ακόμα και τα μεγαλύτερα χρηματοδοτικά εργαλεία που έχει αυτή τη στιγμή η χώρα δεν χρησιμοποιούνται για παραγωγικές επενδύσεις και στη στήριξη των μικρών επιχειρήσεων, αλλά για τα μεγάλα project και στον τουριστικό τομέα.
Ένας τουριστικός τομέας που όμως είναι ευάλωτος ανά πάσα στιγμή και σε κάθε κρίση που υπάρχει, όπως και τώρα στον πόλεμο με το Ιράν, Που ήδη αν συνεχιστεί για μεγαλύτερο διάστημα από αυτό που προβλέπουν, θα δούμε τις πρώτες ακυρώσεις σε πακέτα διακοπών.
Και εξάλλου όταν έχουμε ανοιχτά μέτωπα στη γειτονιά μας και οι πολίτες ακόμα μαζεύονται στα του οίκου τους, δεν ξοδεύουν, προσπαθούν να έχουν αποθέματα και αρκούνται στα εντελώς απαραίτητα.
Αν περιμένουμε ανάπτυξη από τις ξένες επενδύσεις και τα μεγάλα project τα οποία επαινούνται, ή τους μεγάλους ομίλους οι οποίοι βέβαια χρηματοδοτούνται από τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης, μάλλον δεν θα τη δούμε να διαχέεται σε όλους. Ενώ θα μπορούσαν να δώσουν μία μεγάλη ανάσα στην ελληνική οικονομία και στις παραγωγικές επενδύσεις για να αλλάξουν την κατάσταση που επικρατεί. Αλλά προφανώς αυτοί που αποφασίσουν έχουν άλλες προτεραιότητες, ή βρίσκονται εκτός πραγματικότητας.
Και θα τα διαπιστώσουν όλα αυτό, γιατί όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και στην πολιτική και στην οικονομία. Χώρες που δεν παράγουν και έχουν τεράστια ανοίγματα σε χρέη, προφανώς είναι πολύ πιο περισσότερο ευάλωτες σε κάθε κρίση.
Πόσο δε μάλλον όταν η χώρα μας καλείται πάλι να δαπανήσει μεγάλα ποσά για την ασφάλεια και την άμυνα της. Γιατί τότε το πρόβλημα διογκώνεται κατά πολύ.