Μικροκομοτηναίικα 07-05-2026

Με υπερδραστηριότητα και έντονη κινητικότητα, συμμετοχή σε πολλές εκδηλώσεις, με τις  προσωπικές τους ιστοσελίδες   να έχουν πάρει ήδη φωτιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά  και με ανάρτηση πολλών βίντεο και κείμενα κριτικής εναντίον των αντιπάλων τους, ξεκίνησε τοπικά ο προεκλογικός αγώνας  στη Ροδόπη.

Επίσης βομβαρδιζόμαστε με πλειοδοσία προτάσεων  υπερβολικών κυρίως και ανεφάρμοστων που  βλέπουμε να μπαίνουν στον δημόσιο λόγο, όχι μόνο από στελέχη και υποψηφίους των κομμάτων της αντιπολίτευσης, κάτι βέβαια θεμιτό έως έναν βαθμό και αναμενόμενο,  αλλά και από στελέχη της κυβέρνησης.

Παραθέτουν πλήθος προτάσεων ακοστολόγητων, ανεφάρμοστων, που εκτοξεύονται κυρίως για εντυπωσιασμό, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις αντικειμενικές δυσκολίες που τις καθιστούν σχεδόν μη υλοποιήσιμες. Δυστυχώς θα τα υποστούμε όλα αυτά, ίσως  και χειρότερα  ενόψει της προεκλογικής περιόδου.

 Όμως θα πρέπει όλοι να λαμβάνουν υπόψη ότι οι ανέξοδες αυτές,  υπερφίαλες και ανεφάρμοστες προτάσεις, που εκτοξεύονται σαν πομφόλυγες, δεν εντυπωσιάζουν πλέον κανέναν  και   οφείλουν κάποια στιγμή να προσγειωθούν στην πραγματικότητα.

Η πολιτική όμως είναι η τέχνη του εφικτού και όχι πεδίο φθηνής υπερβολής, εντυπωσιασμού και οραμάτων που κανείς δεν γνωρίζει αντικειμενικά πότε και με ποια κυβέρνηση θα υλοποιηθούν. Αφού κινούνται περισσότερο στη σφαίρα της φαντασίας και των εύκολων λύσεων και με την αμέριστη  ίσως συμπαράσταση και βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Λόγια του αέρα δηλαδή  εν ολίγοις.

--------

Βλέπουμε, ωστόσο  και κάποιες γενικές διαπιστώσεις, όπως η πρόταση του βουλευτή Ροδόπης  Ευριπίδη Στυλιανίδη, που έκανε στο 4ο Ευρωπαϊκό Forum Ανάπτυξης στη Θεσσαλία, επαναφέροντας το αίτημά του για μια εθνική στρατηγική διατροφικής και επισιτιστικής επάρκειας.

Σαφώς τα δεδομένα έχουν αλλάξει και ο πόλεμος στην Ουκρανία χτύπησε το πρώτο καμπανάκι, ενώ τα νέα πολεμικά μέτωπα, και ιδιαίτερα οι εξελίξεις με το Ιράν, η κλιματική αλλαγή, η αύξηση του πληθυσμού και το κλείσιμο των διεθνών αγορών διαφοροποιούν πλήρως το τοπίο και φέρνουν στο προσκήνιο ως πρωτεύον πρόβλημα τη διατροφική και επισιτιστική επάρκεια.

Αν τα μεταφέρουμε αυτά στα ελληνικά δεδομένα, το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Αφού ήδη σε προϊόντα του αγροτικού και κτηνοτροφικού τομέα κατακλυζόμαστε σε μεγάλο βαθμό από εισαγωγές.

Επίσης ο πρωτογενής τομέας δεν έχει επαρκή πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες, στον σύγχρονο εξοπλισμό, αλλά ούτε και σε σοβαρά έργα υποδομών που όφειλε να κάνει η πολιτεία για να ελαχιστοποιούσαν το κόστος της παραγωγής τους.

Το αποτέλεσμα είναι ένα γερασμένο δυναμικό στον πρωτογενή τομέα, αλλά και νέοι που πλέον δύσκολα πείθονται να ασχοληθούν με τη γη ή με την κτηνοτροφία. Τα προβλήματα με ασθένειες στα ζώα, που έχουν αποδεκατίσει κυριολεκτικά τα κοπάδια  και οι χαμηλές τιμές των αγροτικών προϊόντων οδηγούν σε αγανάκτηση και αποτρέπουν πολλούς, με αποτέλεσμα να οδηγούνται στη μετανάστευση κι όχι να παραμένουν στον τόπο τους.

--------

Η έκκληση λοιπόν ενός κυβερνητικού βουλευτή που εκλέγεται σε έναν κατά βάση αγροτικό νομό, προς τους νέους να δώσουν τον αγώνα τους για να ζωντανέψουν τα χωριά και να ασχοληθούν με τον πρωτογενή τομέα για το καλό της πατρίδας, γεννά εύλογα ερωτήματα  σε ποιους απευθύνεται.

Μήπως θα έπρεπε  να απευθύνεται στο κόμμα του που κυβερνά εδώ και επτά χρόνια; Και γιατί δεν έχουμε δει ένα συγκεκριμένο και συγκροτημένο σχέδιο προς την κατεύθυνση μιας εθνικής στρατηγικής διατροφικής επάρκειας;

Με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τους εξονυχιστικούς ελέγχους και δύο πολύ κακές χρονιές για τους αγρότες, άραγε ποιες είναι οι συγκεκριμένες προτάσεις του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και της κυβέρνησης για να συγκρατήσουν τους νέους στα χωριά;

Ποια είναι τα χρηματοδοτικά εργαλεία πάνω στα οποία μπορούν να στηριχθούν για να επιβιώσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους; Υπάρχουν οι κοινωνικές υποδομές στα χωριά, ώστε να μπορεί κάποιος να βιοποριστεί και να παραμείνει στον τόπο του;

Για να αντιμετωπιστεί μια τέτοια νοσηρή κατάσταση, σαφώς το κράτος θα πρέπει πρώτα να βάλει πλάτη και να προχωρήσει σε γενναίες πολιτικές στήριξης. Άρα η πρώτη παραδοχή που όφειλε να κάνει ο βουλευτής είναι η αποξένωση του αγροτικού τομέα από την κυβέρνηση.

Η οποία επαναπαύεται κυρίως στις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και όχι σε εθνικές πολιτικές. Ούτε σε σημαντικά έργα υποδομών, φράγματα,  αναδασμούς  κλπ.  Δεν μπορεί να απευθύνεται μόνο στον συναισθηματισμό και στην επίκληση των αγώνων των παππούδων τους για να τους πείσει.

--------

Ναι σαφώς  οι προηγούμενες γενιές ρίζωσαν σε αυτόν τον τόπο, πάλεψαν με τη φύση και τελικά τα κατάφεραν. Οι πρόσφυγες ήρθαν και έδωσαν ένα μεγάλο αγώνα επιβίωσης, ξεχερσώνοντας εκτάσεις και κάνοντας τα χωράφια τους.

Αλλά το έκαναν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, χωρίς εναλλακτικές λύσεις, με τεράστιες απώλειες που όσοι τις θυμούνται ακόμη τους προκαλούν πόνο.

Ξεχνάει  επίσης ότι τα εργοστάσια της Γερμανίας οι στοές των ορυχείων του Βελγίου οδήγησαν πολλούς σε μια δεύτερη ξενιτιά, με αποτέλεσμα να ερημώσουν τα χωριά μας κατά πολύ εκείνες τις δύσκολες δεκαετίες.

Τέτοιου τύπου παραδείγματα δεν μπορούν να δίνονται στη σημερινή εποχή. Περιμένουμε δηλαδή από έναν νέο να καταχρεωθεί και να προσπαθεί να επιβιώσει για χρόνια σε συνθήκες ανέχειας και πολιτικής αδιαφορίας, όταν ζούμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα;

Η κριτική θα έπρεπε να εστιάζεται  πρωτίστως στο κυβερνητικό επιτελείο και στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, με ξεκάθαρο και κριτικό λόγο. Και κατά δεύτερο στην απροθυμία των νέων να παραμείνουν στον τόπο τους, όταν δύσκολα επιβιώνουν.

Οι πρόσφυγες και οι παππούδες μας έζησαν σε άθλιες συνθήκες,  χωρίς πόσιμο νερό, με ελονοσία, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς στοιχειώδη κατοικία. Η σύγκριση με το σήμερα είναι άστοχη, όταν οι ευθύνες βαραίνουν την πολιτική.

Αν θέλουν να δώσουν παραδείγματα αγώνων  επιβίωσης στη νέα γενιά, ας ξεκινήσουν πρώτα οι ίδιοι ως ζωντανά παραδείγματα,  να ζήσουν και να δραστηριοποιηθούν επαγγελματικά και οικογενειακά στον τόπο μας και μετά να δίνουν συμβουλές στους άλλους.