Μικροκομοτηναίικα 09-01-2026

Η κεντρική πλατεία της Κομοτηνής το τριήμερο των Φώτων βουβή και μόνη και αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα όλοι μας αρχές και κάτοικοι, τα επόμενα χρόνια θα είναι χειρότερα, ανέφερε στη συνέντευξη του ο πρόεδρος της ΟΕΒΕΣ Ανέστης Βαφειάδης.
Διαπίστωσε ακόμα ότι ούτε οι πολίτες υποστηρίζουν με τη συμμετοχή τους τις εκδηλώσεις του δήμου. Την ίδια διαπίστωση μας έκανε πρόσφατα και η αντιδήμαρχος Νατάσα Λιβεριάδου, αναφέροντας ότι οι πολίτες δεν βγαίνουν από το σπίτι τους εύκολα.
Δύο παραδοχές και δύο μικρές και βασικές σημαντικές διαπιστώσεις, που αποτυπώνουν την αλήθεια, για το τι και ποια είναι η πόλη μας τελικά κι αν στοχεύουν όλοι προς τη σωστή κατεύθυνση, για να πάρει πάλι ζωή όπως ήταν στο παρελθόν.
Πολλοί το αποδίδουν κυρίως προς τις τοπικές αρχές για να ασκήσουν και την κριτική τους. Αλλά ξεχνούν ότι και στο παρελθόν τα ίδια γίνονταν. Δεν έγινε ποτέ μια σημαντική προσπάθεια και στοχευμένα βήματα για να καταστεί η Κομοτηνή μία τουριστική πόλη, καθόλη τη διάρκεια του χρόνου.
Και για να κατανοήσουμε αν ξοδεύονταν πολύ πιο περισσότερα χρήματα από το δήμο και την περιφέρεια για μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα κι αν ξαφνικά απογειώνονταν και το Μέγαρο Μουσικής, ο τουρισμός θα είχε αυξηθεί σε τέτοιο επίπεδο που θα έδινε μία μεγάλη ανάσα ζωής στην πόλη;
Μπορεί να γίνει τελικά η πόλη μας τουριστική; Έχει όλες εκείνες τις υποδομές, τα αξιοθέατα, την αρχιτεκτονική της, τα μουσεία της εν λειτουργία και τον τρόπο διασκέδασης που θα μπορεί να προσελκύσει πλήθος τουριστών από το εξωτερικό; Μάλλον όχι. Όσο κι αν μας στεναχωρεί αυτό.

Η Κομοτηνή μπορεί όμως να αυξήσει και να αξιοποιήσει τον εσωτερικό τουρισμό, αφού κατά βάση αυτοί που μας επισκέπτονται είναι όπως μας επισημαίνουν πολλές φορές οι ξενοδόχοι, γονείς που έρχονται να δουν τα παιδιά τους που σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο και γκρουπάκια τα οποία ταξιδεύουν στη Θράκη διαμένοντας και δυο ημέρες στην πόλη μας,
Παροδικά μας ενισχύει ο συνεδριακός τουρισμός μέσω ημερίδων και εκδηλώσεων που διοργανώνονται, το διεθνές φεστιβάλ αθλητισμού από το ΔΠΘ κλπ, αλλά όλα αυτά δεν παύουν να είναι κάποιες μικρές ενέσεις όπως και πολλά άλλα βέβαια. Όπως και οι εισαγόμενοι εργαζόμενοι που ανακαινίζουν κατά καιρούς τα εργοστάσια στη ΒΙΠΕ.
Πως μπορεί όμως να αυξηθεί η επισκεψιμότητα στην πόλη σε τακτική βάση; Φταίει μήπως ότι δεν τα διαφημίζουν όσο πρέπει οι ΟΤΑ; Μήπως περιμένουμε να ολοκληρωθούν τα έργα της ανάδειξης του ιστορικού κέντρου και ξαφνικά θα κατακλυστεί η πόλη από τουρίστες; Προφανώς και όχι.
Συνεπώς μήπως θα πρέπει να αλλάξουν στόχευση στα στρατηγικά τους σχέδια για την περιοχή μας; Γιατί με το ζόρι δεν μπορούμε να γίνουμε ούτε Αλεξανδρούπολη που δέχεται πλήθος Τούρκων τουριστών και ίσως ένα μικρό μερίδιο θα πάρει και η πόλη μας μελλοντικά, αν ολοκληρωθεί ο παραλιακός δρόμος.
Ούτε φυσικά μπορούμε να γίνουμε Θάσος και Καβάλα, αφού δεν έχουμε θάλασσα, λιμάνια και αεροδρόμια. Λιμάνι δεν έχουμε κι ούτε πρόκειται να αποκτήσουμε όπως και αεροδρόμιο που θα μας μείνει μόνο ως ανάμνηση το Μπακάλμπαση, για να θυμόμαστε τα περασμένα μεγαλεία. Και φυσικά δεν έχουμε ούτε και σιδηρόδρομο, ενώ στο παρελθόν θα αποκτούσαμε και προαστιακό υποτίθεται.

Άρα θα πρέπει να στοχεύσουν και να προσανατολιστούν σε πιο συγκεκριμένες προτάσεις, που θα δελεάζουν κυρίως τον εσωτερικό τουρισμό, αρχαιολογικό, περιβαλλοντικό, μαθητικό, συνεδριακό, αθλητικό, πολιτιστικό, οικολογικό, κυνηγετικό, όσον αφορά τη Ροδόπη.
Και αφού είμαστε ένας νομός που είναι σχεδόν από τους τελευταίους σε ανάπτυξη, άρα και σε κατανάλωση, μήπως η δημιουργία πολλών και μικρών παραγωγικών επιχειρήσεων και βιομηχανιών, θα μπορούσε να ανεβάσει το οικονομικό επίπεδο των οικογενειών και των νέων ανθρώπων, να παραμείνουν στην περιοχή και να επενδύσουν σε δουλειές;
Για να μπορέσει και ο ντόπιος πληθυσμός να βγει πάλι από το καβούκι του, έχοντας όμως και την οικονομική άνεση να ξοδέψει και για το ευ ζην. Η πόλη τα τελευταία χρόνια ποντάροντας στην κατανάλωση οδήγησε πολλούς να επενδύσουν μόνο σε μικρές επιχειρήσεις καφέ, εστίασης και διασκέδασης.
Επιχειρηματικότητα που βασίζονταν στην τοπική κατανάλωση και λόγω των φοιτητών. Αλλά το μοντέλο αυτό δείχνει ήδη ότι τελειώνει τον κύκλο του, αφού άλλαξαν πολλά στον τρόπο και την συμπεριφορά τους στη διασκέδαση και στην έξοδο πολλοί.
Ακόμα και ο αγροτικός τομέας που ήταν ο τροφοδότης της αγοράς, βρίσκει τους αγρότες σε δύσκολη κατάσταση και στα μπλόκα για να διεκδικούν την επιβίωσή τους. Ενώ πέρασαν τόσα πακέτα παροχών και επιδοτήσεων, αλλά τίποτα σημαντικό δεν έγινε σε έργα υποδομών και γεωργικές επενδύσεις, που να στοχεύουν στο μέλλον.
Κρίκοι όλοι μιας αλυσίδας είμαστε σε μία μικρή περιοχή, ενώ ο κλοιός έχει στενέψει τόσο πολύ σε πολλά επίπεδα. Και η εξαίρεση ακόμα της δημιουργίας δύο νέων βιομηχανιών στη ΒΙΠΕ που θα απασχολήσουν αναλογικά λίγους εργαζόμενους, δεν λύνει το πρόβλημα.

Ούτε θα λυθεί το πρόβλημα μας με την βραχύβια τουριστική περίοδο του Καλοκαιριού, με τον μικρό αριθμό κλινών που διαθέτουμε, για να κάνει κάποιος πολυήμερες διακοπές και όχι την περαντζάδα της μιας ημέρας.
Είναι ξεκάθαρο ότι η περιοχή μας θα πρέπει να μπει σε ένα αναπτυξιακό πλάνο μοντέλο μικρών παραγωγικών επενδύσεων για να αναβαθμιστεί οικονομικά και όχι στο γνωστό μοντέλο κατανάλωσης, που μπορεί να ταιριάζει σε πιο τουριστικές και αναπτυγμένες πόλεις και νομούς, αλλά όχι στη Ροδόπη.
Γιατί είναι ένα μοντέλο που έχει μάλλον ημερομηνία λήξης για πολλούς. Το ίδιο ακριβώς εφαρμόζει και η χώρα μας και για αυτό μας δείχνει ενισχυμένους δείκτες για το ΑΕΠ, που οφείλονται όμως περισσότερο στην κατανάλωση, παρά στην παραγωγή.
Κινούμαστε δηλαδή σε παντελώς λανθασμένη κατεύθυνση, αφήνοντας ανοχύρωτη και ευάλωτη την χώρα, όπως και την περιοχή μας, σε οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στη γειτονιά μας, στον πλανήτη, ακόμα και εσωτερικά.
Και οι περισσότεροι προτιμούν να διασκεδάζουν στο σπίτι, ο κόσμος δεν βγαίνει έξω, φάνηκε αυτό και την εορταστική περίοδο, αφού μετά βίας επαρκούν αυτά που διαθέτουν για τα ψώνια στο μάρκετ και την πληρωμή των υποχρεώσεων και των λογαριασμών, λόγω της ακρίβειας και των συνεχόμενων αυξήσεων.
Συνεπώς δεν επαρκούν και για το ευ ζην, όπως το φαντάζονται και το επιθυμούν οι επιχειρηματίες. Ζούμε σε ένα σπιράλ αβεβαιότητας και τοπικής εσωστρέφειας, περιμένοντας να γίνει ένα θαύμα.