Μικροκομοτηναίικα 10-03-2026

Επειδή κατασπαταλήθηκε πολύ φαιά ουσία, έγινε ένας ανέξοδος διάλογος και μια ανούσια αντιπαράθεση για το αν οι υγειονομικοί του νοσοκομείου Κομοτηνής μπορούν να μιλούν τουρκικά και κάποιες μουσουλμάνες εργαζόμενες να φορούν μαντίλα, μετά την επιστολή του Σπάρτακου στη διοίκηση που έθεσε αυτά τα ζητήματα, αλλά και την έντονη αντίδραση από στελέχη του μειονοτικού κόμματος και της άτυπης Συμβουλευτικής, καλό είναι να επισημάνουμε κάποια πράγματα.
Έχοντας φυσικά υπόψη και το δεδομένο ότι κάποιοι γενικεύουν κατά πολύ ορισμένες περιπτώσεις και οι απέναντι εκμεταλλεύονται τις περιστάσεις για να βγάλουν τα δικά τους αυθαίρετα και βολικά συμπεράσματα, περί δήθεν διώξεων στοχοποίησης και απαγορεύσεων.
Το θέμα αυτό είχε τεθεί και στο παρελθόν αναφορικά με την χρήση της τουρκικής γλώσσας στο νοσοκομείο και τότε είχε αναγκαστεί η διοίκηση του νοσοκομείου μετά από καταγγελίες να βγάλει μία επίσημη ανακοίνωση, ώστε εν ώρα εργασίας να χρησιμοποιείται μόνο η ελληνική γλώσσα.
Κανείς βέβαια δεν αμφισβητεί το δικαίωμα κάποιων να ομιλούν τη γλώσσα τους στις ιδιωτικές του συνομιλίες με ομόθρησκους. Για να γίνει βέβαια η σωστή εξέταση ενός ασθενούς ενδεχομένως μπορεί να χρησιμοποιηθούν πολλά, είτε μία ξένη γλώσσα όταν δεν γνωρίζει ο άλλος την ελληνική ακόμα και η νοηματική.
Αλλά το ζήτημα που προκύπτει είναι να υπάρχει μία σωστή διάγνωση και μία καλή μαρτυρία και μετάφραση εκ των υστέρων και για τους άλλους υγειονομικούς που παρίστανται, για να πληροφορηθούν επακριβώς ότι λέχθηκε μεταξύ των δύο και του υγειονομικού που εκτελούσε χρέη διερμηνέα ουσιαστικά.
Αφού δυστυχώς υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ασθενών μουσουλμάνων μεγάλης ηλικίας που δεν γνωρίζουν καθόλου ελληνικά. Αλλά αυτό είναι απαράδεκτο να επεκτείνεται σκόπιμα μάλλον, σε ασθενείς μικρότερης ηλικίας που έχουν πάει όμως σχολείο και διδάχτηκαν ελληνικά. Οι διάλογοι σαφώς εκεί θα πρέπει να είναι στην επίσημη γλώσσα την ελληνική.

Θα πρέπει να καταλάβουν οι μονίμως θιγμένοι και υποκριτές από τους γνωστούς ακραίους μειονοτικούς που βγάζουν άσχετες ανακοινώσεις, όπως τώρα για το πρόβλημα που προέκυψε στο νοσοκομείο Κομοτηνής, ότι είναι απαράδεκτο το φαινόμενο να υπάρχουν Έλληνες μουσουλμάνοι πολίτες που ακόμα δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα.
Τη γλώσσα δηλαδή της πατρίδας τους, όταν γεννήθηκαν και ζουν εδώ επί τόσα χρόνια. Όταν και όποιος μετανάστης που έρχεται στην Ελλάδα έστω και στην περιοχή μας, μέσα σε ένα εξάμηνο το πολύ μαθαίνει ελληνικά για να μπορεί φυσικά να συνεννοηθεί.
Άρα η ευθύνη σε αυτό δεν βαρύνει μόνο την ελληνική πολιτεία όπως θέλουν να το προσάψουν αυτοί που διαμαρτύρονται, αλλά και τους ίδιους τους πολίτες. Που άκουγαν επί χρόνια την κατήχηση των προξενικών κύκλων που τους παρότρυναν να μη μιλούν ελληνικά, δήθεν με τη λογική ότι θα αφομοιωθούν και θα χάσουν την ταυτότητα και τη γλώσσα τους και θα γίνουν ….Έλληνες.
Μήπως λοιπόν κάποιοι προσχεδιασμένα θέλουν να πολιτογραφήσουν ως δεύτερη γλώσσα τα τουρκικά στην περιοχή μας, με το ψευδοδίλλημα και το πρόσχημα ότι ορισμένοι πολίτες μεγάλης ηλικίας δεν γνωρίζουν την ελληνική;
Όπως ακριβώς το πράττουν με τη δημιουργία των παράλληλων δομών και κόσμων σε πολλές άλλες περιπτώσεις; Δεν τους γεννήθηκε η ανάγκη και εκτός σχολείου να γνωρίζουν καλά τη γλώσσα της πατρίδας τους, για να μπορούν να συνδιαλέγονται στην καθημερινότητά τους και να την ομιλούν σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, ακόμα και στο νοσοκομείο;

Υποκρισία και παραλογισμός επίσης δεν είναι όταν αυτοί που αντιδρούν από τους γνωστούς προξενικούς κύκλους της μειονότητας, προβάλλοντος το αίτημα ότι κάποιοι δεν σέβονται δήθεν τη διαφορετικότητα, τη γλώσσα και τη θρησκεία τους, όταν οι ίδιοι πριν λίγα χρόνια διαμαρτύρονταν ότι οι μαθητές δεν μαθαίνουν καλά και την τουρκική γλώσσα, θαρρείς και ήξεραν την ελληνική;
Ας πάμε όμως και στο άλλο ζήτημα που τέθηκε και αφορά τον ενδυματολογικό πρωτόκολλο και τη χρήση της μαντίλας. Όλοι γνωρίζουν ότι στους χώρους υγείας υπάρχει ένα ενδυματολογικός κώδικας και ενιαία στολή και δεν μπορεί ο καθένας να φοράει ο καθένας ότι θέλει. Αλλά και αυτό καταστρατηγήθηκε τα τελευταία χρόνια.
Παλαιότερα οι στολές έμεναν στο νοσοκομείο κι εκεί πλένονταν, σιδερώνονταν και αποστειρώνονταν και ήταν ομοιόμορφες. Τώρα ο καθένας φοράει ότι χρώμα θέλει σε γενικές γραμμές από άσπρο, μπλε, λιλά και έτσι άρχισαν και οι πρώτες μαντίλες, για να γίνουν σταδιακά περισσότερες.
Μαντίλες που δεν απαγορεύτηκαν ποτέ για το νοσοκομείο Κομοτηνής που τώρα η διοίκηση καλείται να δώσει λύση. Γιατί παρόμοιο φαινόμενο δεν συναντάμε στα νοσοκομεία Αλεξανδρούπολης και Ξάνθης. Και παγιώθηκε μια κατάσταση που δεν αλλάζει κα τόσο εύκολα.
Ελπίζουμε να υπάρξει ένας αυστηρότερος κανόνας ενδυματολογικής συμπεριφοράς και αντίληψης στο νέο νοσοκομείο Κομοτηνής που θα εφαρμοστεί από την αρχή. Για να αποφευχθούν οι ανούσιες κόντρες που θα εκμεταλλευτούν πολλοί, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Ζήσαμε επίσης επί πολλά χρόνια στο νοσοκομείο Κομοτηνής το απαράδεκτο φαινόμενο και της τριγλωσσίας που θύμιζε εποχή της Βαβέλ, όπου εκτός από τα ελληνικά και τα τουρκικά ακούγαμε και ρωσικά για τους παλιννοστούντες. Και γιατρούς που δεν γνώριζαν καλά ελληνικά. Και γεννάται το επίμαχο ερώτημα είναι δυνατόν να υπάρχουν επιστήμονες που αναγνώρισαν τα πτυχία τους και δουλεύουν σε ένα ελληνικό νοσηλευτικό ίδρυμα, χωρίς να γνωρίζουν καλά ελληνικά;
Επίσης να θέσουμε άλλο ένα ερώτημα για τη χρήση της μαντίλας. Το κάνουν για την πίστη ή θέλουν να ξεχωρίζουν και να επιβάλλουν νέες ενδυματολογικές συμπεριφορές; Πάντως σε αντίστοιχες υποθέσεις σε νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης οι προσφυγές στην ανεξάρτητη αρχή προστασία του πολίτη και τον συνήγορο του πολίτη δεν δικαίωσαν τις μανδηλοφορούσες. Που αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στους κανόνες.
Αναφορικά επίσης για το ζήτημα που τέθηκε για μη χρήση και διάθεση χοιρινού κρέατος στο νοσοκομείο, μάλλον δεν χρειάζεται σχολιασμό και ούτε προφανώς γίνεται για να ικανοποιηθούν διαιτολογικά όσοι είναι μουσουλμάνοι. Σε ασθενή προφανώς δεν θα δώσεις ένα βαρύ φαγητό, αλλά κάτι πιο ελαφρύ, υγιεινό και θρεπτικό. Και για αυτό προτιμούν μοσχαρίσιο κρέας, ψάρια και μπιφτέκια στο μενού.
Συνεπώς ας μη δημιουργούνται προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Η τοξικότητα όμως στους ακραίους κύκλους της μειονότητας υπάρχει, αφού μονίμως διακατέχονται με αισθήματα καταδίωξης, πάντοτε βλέπουν θεούς και δαίμονες να τους κυνηγούν, ενώ κάποιοι προσπαθούν να αλλοιώσουν την ταυτότητά τους. Για να περνούν τα πονηρά τους σχέδια.