Μικροκομοτηναίικα 14-02-2026

Σαφώς προβλημάτισε τους εργαζόμενους, το συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά και την κοινωνία γενικότερα, η περίπτωση του προέδρου της ΓΣΕΕ που είδε το φως της δημοσιότητας, με την ενδεχόμενη εμπλοκή του σε σοβαρές αξιόποινες πράξεις, που αυτά βέβαια θα αποδειχθούν δια της νομικής οδού. Το αν δηλαδή η διαχείριση κάποιων ευρωπαϊκών κονδυλίων μέσω της ΓΣΕΕ απέφερε οικονομικά οφέλη ή όχι.
Στην παρούσα φάση βέβαια αυτό που θέλουμε να σχολιάσουμε είναι ότι το συνδικαλιστικό κίνημα όπως δομήθηκε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, νοσεί κυριολεκτικά. Η πληγή του συνδικαλισμού είναι κάποια μεμπτά πρόσωπα, ορισμένοι με πολιτικές φιλοδοξίες, που το χρησιμοποίησαν ως εφαλτήριο για να μεταπηδήσουν στην πολιτική.
Αλήθεια πόσοι πρωτοκλασάτοι συνδικαλιστές έγιναν βουλευτές και στελέχη κυβερνητικά; Και η αρρώστια αυτή μεταδόθηκε ακόμα και στις μικρές οργανώσεις και σε πανελλαδικό επίπεδο, αφού κάποιοι διαφεντεύουν χρόνια σε διοικήσεις, ενώ ψηφίζονται από σωματεία ουσιαστικά ανύπαρκτα, αλλά υπαρκτά στα χαρτιά, για να εκλεγούν.
Το ζήτημα όμως είναι ότι όταν οι πολίτες και εργαζόμενοι είδαν να λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο τα συνδικαλιστικά τους όργανα, που θα έπρεπε να είναι άμεμπτοι άνθρωποι βγαλμένοι από τα σπλάχνα τους και να παλεύουν για τα δικαιώματά τους και όχι οικονομικά βολεμένοι που κάνουν τα δικά τους παιχνίδια, απογοητεύτηκαν και άρχισαν να μην τους ακολουθούν.
Κι έτσι οι διαδηλώσεις στο παρελθόν των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και οι διαμαρτυρίες, κατέληξαν σε μία βολική απραξία και άνευρες κινητοποιήσεις μόνο για την τιμή των όπλων, με ολιγάριθμους βέβαια διαδηλωτές.

Το ζήτημα είναι ότι οι εργαζόμενοι πλέον έπαψαν να πιστεύουν στα πρόσωπα και αυτούς οι οποίοι ηγούνται του συνδικαλιστικού κινήματος, δεν πείθονται ότι όντως παλεύουν για τα δικά τους δικαιώματα και προβλήματα, ώστε να τους ακολουθήσουν για να βγουν στους δρόμους, απαξιώθηκαν στα μάτια τους και δεν έχουν μπορούν πλέον να τους πείσουν να τους ακολουθήσουν.
Παρακολουθήσαμε ακόμα ότι στα τόσα χρόνια εναλλαγής στην διακυβέρνηση της χώρας μας, οι διαμαρτυρίες τους γίνονταν επιλεκτικά. Λόγου χάριν επειδή το συνδικαλιστικό κίνημα κυρίως στην ηγεσία του έχει πρόσωπα από τα σοσιαλιστικά και αριστερά κόμματα, έπαιζαν πολιτικά παιχνίδια.
Αν κυβέρνηση ήταν η ΝΔ σε τακτική βάση και συχνά πυκνά
κινητοποιούνταν. Όταν όμως κυβερνούσαν σοσιαλιστικά και αριστερά κόμματα, ακόμα και αν παρουσιάζονταν σοβαρά προβλήματα, τότε ποιούσαν τη νήσσα. Συνεπώς ξεκάθαρα πολλοί έκαναν πολιτικό παιχνίδι απαξιώνοντας τον συνδικαλιστικό τους ρόλο.
Άρα λοιπόν το συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας, από τις πρωτοβάθμιες οργανώσεις της μέχρι τα ανώτερα όργανα, θα πρέπει να ανασυσταθεί από την αρχή, να διορθώσει αυτές τις χρόνιες παθογένειες και να αντιληφθούν κάποιοι ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ο συνδικαλισμός για τα δικά τους κομματικά, ιδεολογικά και προσωπικά οφέλη.

Χάρηκαν για άλλη μία φορά να υποθέσουμε με βάση την αρθρογραφία τους και τις αναρτήσεις τους οι ακραίοι της μειονότητας επειδή ο Τούρκος πρόεδρος αναφέρθηκε στους μουσουλμάνους της Θράκης, θεωρώντας τους μάλιστα και «τούρκους». Αφού έχουν την ίδια ατζέντα στις διεκδικήσεις τους με την Τουρκία. Την εθνοτική δηλαδή αναγνώριση και την αναγνώριση των ψευτομουφτήδων.
Έχουν δημιουργήσει όμως μία στρεβλή εντύπωση ότι επηρεάζουν κατά μεγάλο βαθμό τη μειονότητα. Και συνήθως ως σημείο αναφοράς για να τα αποδείξουν αυτά έχουν τις χαλαρές ευρωεκλογές, όπου εκεί τα κόμματα ίσως μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα και ρόλο παίζουν τα πρόσωπα.
Για αυτό ακριβώς εκλέγονται εκεί celebrities και άνθρωποι οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με την πολιτική και δεν γνωρίζουν τι σημαίνει ευρωκοινοβούλιο. Αλλά το μειονοτικό κόμμα σηκώνει τη σημαία της αποδοχής για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και τον αριθμό των ψηφοφόρων, που έχουν στη Θράκη. Τι βολικό;
Επόμενο βέβαια είναι αυτό, αφού οι ευρωεκλογές έχουν άλλα κριτήρια, συνήθως αποφεύγουν να βάλουν ισχυροί υποψήφιοι μειονοτικοί από τα άλλα κόμματα για να μην κοντράρουν με το σύστημα, οπότε το πεδίο είναι ελεύθερο για να συγκεντρώσουν σχεδόν όλες τις ψήφους της μειονότητας.
Ούτε αυτό το καταφέρνουν όμως, παρόλο που στα ψηφοδέλτιά τους βρίσκονται υποψήφιοι σχεδόν από τα περισσότερα χωριά το νομών Ροδόπης και Ξάνθης. Δηλαδή αυτό σημαίνει ξεκάθαρα ότι υποψήφιος ευρωβουλευτής είναι ο χωριανός μας, ο συγγενής και φίλος που απλώς τον ψηφίζουν χωρίς να περιμένουν να εκλεγεί.
Εξάλλου η ψήφος της μειονότητας διακατέχεται όχι με τόσο πολιτικά χαρακτηριστικά σε ένα μεγάλο επίπεδο, αλλά κυρίως με θρησκευτικά, κοινωνικά, οικογενειακά, συγγενικά, συναισθηματικά. Και αυτό εκμεταλλεύεται το μειονοτικό κόμμα.

Δημιουργούν σκόπιμα μια στρεβλή εικόνα όμως εκπροσώπησης ενός κόμματος, αφού συνήθως τα κόμματα δοκιμάζονται και μετρούν δυνάμεις στις εθνικές εκλογές. Γιατί λοιπόν δεν το προσπαθούν ως κόμμα που είναι; Για να δουν στις επόμενες εθνικές εκλογές την πραγματική δυναμική τους και να δοκιμάσουν και πόσα απίδια χωράει ο σάκος;
Γιατί γνωρίζουν ότι θα καταποντιστούν και οι υποψήφιοι βουλευτές και εν ενεργεία από τη μειονότητα θα παραμείνουν στα κόμματα τους και δεν θα μπουν κάτω από την σκέπη του μειονοτικού κόμματος, αφού δεν έχουν καμιά πιθανότητα να εκλεγούν.
Γνωρίζει επίσης και το μειονοτικό κόμμα ότι πανελλαδικά τα ποσοστά του είναι πολύ πιο κάτω από μια ποσοστιαία μονάδα που αυτό δεν τους δίνει καμιά δυνατότητα εισόδου στη βουλή. Αλλά έτσι θα φανεί εξάλλου ξεκάθαρα και πόσοι από τη μειονότητα πραγματικά τους στηρίζουν και πόσοι λειτουργούν καθαρά πολιτικά ψηφίζοντας κόμματα και υποψηφίους που θέλουν να τους εκπροσωπήσουν.
Αλλά τότε να δούμε τι άλλοθι θα επικαλούνται για να αποδείξουν ότι αυτοί είναι οι εκφραστές και φυσικοί ηγέτες της μειονότητας και κατά πόσο βρίσκονται εκτός κοινωνίας και πραγματικότητας, θέλοντας μόνο να δημιουργούν εντυπώσεις.
Τα προβλήματα και τα ζητήματα της μειονότητας δεν θα τα λύσει κανένας Ταγήπ Ερντογάν όμως, αλλά η ελληνική πολιτεία όπου είναι ισότιμοι πολίτες. Κι αν έστρεφαν το βλέμμα τους στην πραγματικότητα θα το είχαν αντιληφθεί αυτό.
Η δυναμική και η αποδοχή τους εξάλλου φαίνεται όταν θέλουν να αντιδράσουν, ή οργανώνουν κάποιες διαμαρτυρίες και εκδηλώσεις, αφού αυτοί που προστρέχουν και τις αγκαλιάζουν δεν είναι παρά 150 με 200 άτομα. Οι ωφελούμενοι δηλαδή του περίεργου αυτού συστήματος, που θέλει να ποδηγετήσει τη μειονότητα.
Πεδίο δόξης λαμπρό να μετρήσει πραγματικές δυνάμεις και ποσοστά επιρροής το μειονοτικό κόμμα στις επόμενες εθνικές εκλογές. Το αποφεύγουν όμως γιατί φοβούνται ότι θα αποδομηθεί το αφήγημα τους και θα απομυθοποιηθούν τα άλλοθι τους. Τώρα κρύβονται πίσω από ένα φύλλο συκής, πλάθοντας το δικό τους μύθο, με τα βολικά ποσοστά των χαλαρών ευρωεκλογών.