Μικροκομοτηναίικα 26-02-2026

Όσα δεν φτάνει αλεπού,  πηδάει και τα φτάνει,  ή απλώς τα κάνει κρεμαστάρια όπως λέει και η παροιμία. Γιατί προφανώς για να δοθεί ένας αγώνας ώστε να ανατραπεί μία κατάσταση η οποία υπάρχει επί χρόνια,  στην πολιτική,  στην αυτοδιοίκηση,  στα σωματεία και παντού,  όπως και στην ΕΠΣ-Θράκης,  αυτό δεν είναι μία εύκολη υπόθεση.

Κι έτσι  είδαμε τον υποψήφιο πρόεδρο της ΕΠΣ-Θράκης Πέτρο Ζωγράφου να αποσύρεται από τη διεκδίκηση της προεδρίας με μία λιτή του ανακοίνωση,  γιατί διέγνωσε ότι το ποδόσφαιρο πέρα από δημοφιλές άθλημα,  είναι και ένα κοινωνικό,  οικονομικό και πολιτικό γεγονός συγχρόνως.

Τα οποία μάλλον δεν τα έλαβε  υπόψη στον αγώνα της ανατροπής που ήθελε να δώσει,  παρουσιάζοντας μάλιστα  θέσεις και προτάσεις σχεδόν επί ένα χρόνο τώρα. Άραγε δεν τα γνώριζε αυτά από πριν;  

Το ίδιο επισημαίνει και ένας πρώην αντίπαλος του Μάνου Γαβριηλίδη στις προηγούμενες εκλογικές διαδικασίες,  ο Μιχάλης Κακουλίδης υπενθυμίζοντας μάλιστα ότι εκλέγεται ο νυν πρόεδρος από το 2002 και με αυτή τη θητεία του θα πιάσει το 2030, με τις συνεχόμενες εκλογικές του νίκες.

Αντιπαραβάλλοντας τον  με ηγέτες που επί χρόνια βρίσκονται στην εξουσία και έχουν γίνει καθεστώς. Επισημαίνει μάλιστα πολλούς λόγους για να εξηγήσει το φαινόμενο αυτό, της συνεχούς δηλαδή στήριξης, καταλήγοντας ότι το ποδοσφαιρικό τοπίο της Ροδόπης θα αλλάξει εικόνα μετά την αποχώρηση του το 2030.

Και τελειώνει αναφέροντας «να είμαστε γεροί,  να είμαστε εμείς και οι ομάδες μας ενεργοί και ως τότε και αν έχουμε διάθεση για σπατάλη  ατομικού χρόνου και οικονομικής διαρροής,  θα δούμε το περίφημο …Μετά το Μάνο το χάος.

---------

Αντιλαμβανόμαστε ότι ο καθένας από την πλευρά του θέλει να δώσει έναν έντιμο αγώνα με θέσεις και προτάσεις,  αλλά θα πρέπει να αντιληφθούν και οι ίδιοι βέβαια η οποία ασκούν κριτική,  ότι οι  εκλογές δεν είναι κάτι εύκολο,  ιδιαίτερα αν έχεις αντίπαλο κάποιον ο οποίος έχει εδραιωθεί για χρόνια.

Γιατί  έχει αναπτύξει πολλούς προσωπικούς δεσμούς με όλους τους συλλόγους και τους εκπροσώπους τους και ενδεχομένως επένδυσε στην εμπιστοσύνη που του δείχνουν οι περισσότεροι. Και γνωρίζει πάνω από όλα από εκλογές.

Γιατί σε κάθε εκλογική διαδικασία χρειάζεται ένα ανελέητο  τρέξιμο, σωστές επιλογές προσώπων και προσέγγιση κάποιων υποψηφίων, την εξυπηρέτηση κάποιων σωματείων και υποστηρικτές. Και γνωρίζουν  πολύ καλά όλοι τι συμβαίνει πάντοτε σε εκλογικές διαδικασίες. Κι όχι μόνο στην ΕΠΣ-Θράκης, αλλά και γενικότερα.  

Πόσοι λόγου χάρη θέλουν να φύγει από την κυβέρνηση και από την εξουσία η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όλα τα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τα εκκολαπτόμενα ακόμα.

Όμως αυτά δεν γίνονται με ευχολόγια και επειδή κάποιοι νομίζουν ότι οι ίδιοι θα είναι η ανατροπή και θα φέρει το κάτι καινούργιο. Μπορούν όμως να κάνουν τους πολίτες να τους πιστέψουν ότι αυτοί είναι οι εκφραστές  μιας νέας κατάστασης;  Και ότι μπορούν να τα εφαρμόσουν όπως τα περιγράφουν ωραία οι  περισσότεροι σε κάθε εκλογική διαδικασία;

--------

Στην ΕΠΣ Θράκης προφανώς δεν θα ήταν εύκολη η ανατροπή του πρώην και νυν βέβαια προέδρου. Ούτε θα μπορούσε να νικηθεί με όρους επικοινωνίας, αλλά με μεγάλο και συγκροτημένο αγώνα   και σωστή επιλογή στελεχών.

Κάθε αγώνας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά όμως και σε αυτά θα πρέπει να ποντάρει  ο κάθε επίδοξος υποψήφιος, για να έχει πιθανότητες να εκλεγεί. Σαφώς οι  διαχρονικές, οι προσωπικές και οι διαπροσωπικές σχέσεις παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο.

Κάποιοι υποστηρίζονται πολλές φορές από κάποιους μηχανισμούς που έχουν δομήσει, τους στηρίζουν θεσμικά πρόσωπα της πολιτικής και της αυτοδιοίκησης  και δημιουργούν πυρήνες σε χώρους και  σωματεία.

Δηλαδή αυτά που επισημαίνουν ως τρωτά οι αντίπαλοι δεν παύουν  να είναι η πραγματικότητα. Έτσι γίνονται οι εκλογές ακόμα και στα 15μελή  συμβούλια των μαθητών, σε συλλόγους και στα σωματεία. Με τα ίδια χαρακτηριστικά.

Και αφού αναφερθήκαμε στην πολιτική σκηνή της χώρας,  η λογική όλων των μικρών κομμάτων ακόμα για κάποιων που πιστεύουν ότι θα είναι κυβέρνηση ή αξιωματική αντιπολίτευση, είναι να  αμφισβητούν πλήρως,  να αποδομούν,  αλλά και να μηδενίζουν το έργο της  κυβέρνησης.

Μήπως τελικά όμως η αντιπολιτευτική αυτή τακτική δεν είναι η σωστή και ενδεδειγμένη μέθοδος για να φέρουν την ανατροπή, όπως φαντάζονται; Δεν μπορεί μία κυβέρνηση να μην έχει κάνει κάτι,  ή ένας πρόεδρος ενός  συνδέσμου και σωματείου να μην έχει προσφέρει κάποιο έργο.  Το αν διαφωνούν ή όχι βέβαια οι αντίπαλοι, έτερο-εκάτερο.

---------

Άρα λοιπόν ο μηδενιστικός λόγος μόνο δεν αρκεί, αν συνοδεύεται με τη λογική  του ώριμου φρούτου που πέφτει μόνο του, μαζί  την σιγουριά, την  λανθασμένη  πεποίθηση αλλά και την  υπερεκτίμηση κάποιων  δικών τους δυνάμεων και της αβέβαιης αποδοχής τους.

Δεν παίζουν και τόσο σημαντικό ρόλο όλα αυτά σε μια εκλογική μάχη. Και κάποιος που είναι υποψήφιος και θέλει να νικήσει θα πρέπει να βλέπει ολιστικά τον αγώνα που πρέπει να δώσει. Ειδικά αν έχει να αντιπαλέψει μια ισχυρή  και δυνατή υποψηφιότητα.

Τότε χρειάζεται καλύτερη τακτική,  διαχρονικός αγώνας,  εξεύρεση ισχυρών συμβούλων ως υποστηρικτών και κυρίως μέθοδο σωστή για να  πείσουν το όποιο ψηφοθηρικό κοινό,  είτε είναι σωματεία, ή  πολίτες.

Και κυρίως να τους πιστέψουν όσοι θέλουν να τους στηρίξουν  ότι μπορούν να κάνουν περισσότερα,  διαφορετικά και καλύτερα τα πράγματα. Όχι επειδή τα υπόσχονται μόνο να τα θεωρούν και δεδομένα. Το  γιατί δεν το καταφέρνουν, ας τους προβληματίσει.  

Ας δουν και να εντοπίσουν πρώτα οι ίδιοι τα δικά τους λάθη, πριν επισημάνουν των αντιπάλων. Και τις δικές τους  αδυναμίες στον αγώνα που θέλουν να δώσουν. Και ας διαγνώσουν χωρίς παρωπίδες  και γιατί δεν έχουν άραγε την αναμενόμενη αποδοχή,   ενώ υποτίθεται έχουν τις πιο σωστές προτάσεις και ιδέες;  Οι αγώνες δεν δίνονται όμως με επικοινωνιακούς όρους και άκρατο μηδενισμό, ούτε κερδίζεται η εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων με αυτό τον τρόπο.