Μικροκομοτηναίικα 30-03-2024

Οι καρατομήσεις πέφτουν βροχή στη Νέα Δημοκρατία με αποφάσεις του ιδίου του πρωθυπουργού, αφού άλλα δύο βασικά στελέχη, βουλευτές αλλά και συνεργάτες όπως ήταν οι Παπασταύρου- Μπρατάκος, αποτελούν πλέον παρελθόν για τη βουλή.
Ο λόγος, το γιατί συμμετείχαν σε μία κοινωνικού τύπου εκδήλωση, που έδωσε το λάθος μήνυμα, όπως αναφέρουν. Βέβαια κοινωνικού τύπου εκδήλωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί το ότι παρευρίσκεται ένας βουλευτής με έναν εκδότη και μεγαλοεπιχειρηματία στο οικογενειακό του περιβάλλον.
Ειδικά όταν επί τριημέρου απασχολήθηκε η βουλή με την πρόταση δυσπιστίας, με αφορμή ένα άρθρο της εφημερίδας του. Καρατομήσεις είχαμε και για τα παράνομα e-mails, για το σύστημα παρακολούθησης πολιτικών προσώπων κλπ. Γιατί η γυναίκα του Καίσαρα δεν θα πρέπει μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια.
Κι οι παραιτήσεις προφανώς δημιουργούν πρόβλημα στο κυβερνών κόμμα. Και το πρόβλημα αυτό εκμεταλλεύονται εύλογα οι αντιπολιτεύσεις. Που δεν επικεντρώνονται βέβαια στην ήττα τους, αφού δεν κατάφεραν να πλήξουν την κυβέρνηση και αυτό θα τους κοστίσει πολιτικά.
Εστιάζουν όμως στη δήθεν νέα μορφή συνεργασίας που άνοιξε στον κεντροαριστερό και σοσιαλδημοκρατικό χώρο. Μια συνεργασία που ποτέ βέβαια δεν ξεκίνησε, αλλά απλώς αφορούσε την κοινή γραμμή πλεύσης για ένα συγκεκριμένο θέμα.
Δηλαδή για να καταλάβουμε θα συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια και θα δούμε στις ευρωεκλογές συνεργασία των δύο κομμάτων; Προφανώς και όχι. Κι ούτε και στο μέλλον για τις εθνικές εκλογές.
Αφού πολλά θα εξαρτηθούν και από τα ποσοστά που θα πάρουν στις ευρωεκλογές, που από ότι φαίνεται θα είναι πολύ χαμηλά. Όσα δεν φτάνει τελικά η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια.

Αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι το κράτος, το δημόσιο δηλαδή και οι ΟΤΑ, δεν μπορούν να ασχολούνται με την επιχειρηματικότητα. Και ο κύριος λόγος φυσικά είναι ότι ο κρατισμός δεν λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, αλλά ούτε και προσλαμβάνει αξιοκρατικά ικανά στελέχη στο τιμόνι της διοίκησης.
Αφού προτιμά τα δικά του παιδιά του κομματικού σωλήνα. Που προφανώς δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά καμιά μεγάλη επιχείρηση. Έγιναν πειραματισμοί στο παρελθόν που τους πληρώσαμε ακριβά.
Αντιλαμβανόμαστε όμως ότι οι μεγάλοι όμιλοι αλλά και οι ιδιώτες επιχειρηματίες που έρχονται ως σωτήρες πολλές φορές για να μας σώσουν και τους παραχωρούνται μεγάλα έργα και υποδομές, βάζουν σε δεύτερη μοίρα το εθνικό συμφέρον και πρωτίστως αποσκοπούν στα κέρδη.
Συνεπώς ποιος ο λόγος να δαπανώνται τεράστια ποσά, είτε με ευρωπαϊκά προγράμματα, ή στα τομεακά των υπουργείων, ή μέσω ΕΣΠΑ, ή επιδοτήσεις με δημόσιο χρήμα αλλά και τραπεζικό, για να γίνουν πολυδάπανες υποδομές, όπως λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι και εθνικοί δρόμοι;
Και αφού ολοκληρωθούν να έρχεται κάποιος ιδιώτης και με χαμηλό τίμημα να του παραχωρούνται; Το είδαμε ήδη να γίνεται με τα τρένα, τα αεροδρόμια και να συνεχίζεται με τα λιμάνια.
Δεσμεύσεις όμως υπάρχουν και χωρίς παγίδες και παραθυράκια ότι αυτά θα αναβαθμιστούν, θα ολοκληρωθούν και θα λειτουργήσουν, χωρίς να πληρώνουν τη νύφη και πάλι οι πολίτες; Γιατί με τις δικές μας πλάτες έχουν γίνει τα περισσότερα.

Τρανταχτό παράδειγμα είναι αυτό που αποτυπώσαμε και στο ρεπορτάζ της εφημερίδας με την παραχώρηση της Εγνατίας Οδού, που δόθηκε σε ιδιώτη, αλλά φρόντισαν πολύ πιο πριν να τη γεμίσουν με διόδια κανονικά, αλλά και πλήθος από πλευρικά.
Και χωρίς καμία μέριμνα να γίνουν οι σταθμοί εξυπηρέτησης των αυτοκινητιστών. Ενώ με την έναρξη της παραχώρησης εξασφάλισαν στον ιδιώτη τεράστιες αυξήσεις στα διόδια, που καθιστούν μάλλον ασύμφορες τις μετακινήσεις για μεγάλο ποσοστό πολιτών.
Συνεπώς με την πολιτική αυτή θα συρρικνωθούν μελλοντικά και τα έσοδα, για να ξαναφέρουν νέες αυξήσεις. Ώστε να καλυφθούν τα έργα που θα γίνουν, η συντήρηση του δρόμου, αλλά και ο τραπεζικός δανεισμός.
Γιατί όμως γίνονται όλα αυτά τα έργα και βαρύνουν κατά πολύ το δημόσιο, αν δεν έχουν τελικά ανταποδοτικά οφέλη οι πολίτες; Είναι σαφές ότι τα έργα αυτά τα χρηματοδοτεί η ΕΕ για να διευκολύνονται κυρίως επιχειρηματικές δραστηριότητες, αλλά και διεθνείς και εγχώριες μεταφορές.
Που αυτοί θα τα χρησιμοποιούν κατά κόρον. Όπως το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το σιδηρόδρομο και το εικοσαετές πλάνο, αλλά και τα μεγαλεπήβολα σχέδια τα οποία πρόσφατα έχουν ανακοινωθεί. Και με το σχεδιασμό αυτό η Θράκη ακόμα δεν έχει σιδηρόδρομο, εδώ και πολλά χρόνια πλέον.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι, το ανταγωνιστικό αυτό περιβάλλον που δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο, κατά πόσο συμφέρει τελικά την εγχώρια βιομηχανία μας, αφού υποτίθεται ότι δημιουργούνται ευκαιρίες για την προώθηση και των δικών μας προϊόντων;
Και το πιο βασικό ερώτημα που προφανώς τα μείνει αναπάντητο, στην αγαστή συνεργασία που υπάρχει μεταξύ των κολοσσών της βιομηχανίας και των κυβερνήσεων, μήπως θα έπρεπε σε αυτόν τον προγραμματισμό των μεγάλων έργων, να συμβάλλουν οικονομικά και όλοι αυτοί οι οποίοι ωφελούνται τα μέγιστα;
Πολυεθνικές εταιρείες κυρίως γιατί ουσιαστικά αυτοί έχουν τεράστιο όφελος από τις μεταφορές και χρησιμοποιούν όλες αυτές τις υποδομές. Και τα διόδια λόγου χάρη μπορεί να είναι πολύ υψηλά για το μέσο Έλληνα επιχειρηματία, ή ιδιώτη, αλλά είναι ψίχουλα για αυτούς.
Και γι αυτό πολλές φορές και οι επιχειρηματίες της περιοχής μας ζητούν μεταφορικά ισοδύναμα, που ακόμα να εφαρμοστούν. Βλέπουμε όμως και το παράδοξο φαινόμενο, φορτηγά διεθνών μεταφορών να χρησιμοποιούν και τους παράδρομους της Εγνατίας στη Θράκη, για να γλιτώσουν ακόμα και τα ευτελή για αυτούς διόδια.
Για να μεταφέρουν τα προϊόντα τους στην Ασία και Ευρώπη αντίστοιχα, γρήγορα, με ασφάλεια και χαμηλό κόστος, καταστρέφοντας φυσικά τους δρόμους τους οποίους θα κληθούμε εκ των υστέρων να τους ξαναφτιάξουμε.
Σαφώς είμαστε υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αλλά όχι χωρίς κόστος, όρους και συμφωνίες επωφελείς υπέρ του ελληνικού δημοσίου και των πολιτών. Κατά πόσο επιτυγχάνεται όμως αυτό;
Αλλά να επιλέγουν για την κατασκευή τους το γνωστό τρόπο της σύμπραξης του ιδιωτικού με το δημόσιο τομέα, για να τα φτιάξουν οι ιδιώτες και να τα λειτουργήσουν αυτοί, με την εποπτεία του δημοσίου. Και όχι να χρεωνόμαστε εμείς τελικά, για τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών.