Ελ. Πεχλιβάνη: Υπήρχε καιρό μέσα μου και βρήκε τον κατάλληλο καιρό να βγει στην επιφάνεια

Η Κομοτηναία εικαστικός Ελένη Πεχλιβάνη παρουσιάζει τη νέα ατομική έκθεση ζωγραφικής της στο φουαγιέ του Μεγάρου Μουσικής Κομοτηνής. Η έκθεση άνοιξε τις πύλες της στις 4 Απριλίου και θα διαρκέσει έως τις 23 του μήνα, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει τη νέα της καλλιτεχνική δουλειά. Οι επισκέπτες μπορούν να την παρακολουθήσουν καθημερινά, από Δευτέρα έως Παρασκευή, κατά τις ώρες 09:00 έως 15:30.

Η Θρακιώτικη μνήμη - Αφετηρία από τον τόπο καταγωγής της εικαστικού, το Ανθοχώρι

Η νέα ενότητα έργων της κ. Πεχλιβάνη που δημιουργήθηκε ειδικά για την παρουσίασή της στην Κομοτηνή, έχει ως αφετηρία της τον γενέθλιο τόπο της ζωγράφου. Αντλώντας από την προσωπική και τη συλλογική θρακιώτικη μνήμη και την καταγωγή της από το Ανθοχώρι Κομοτηνής, ανασκάπτοντας τις οικείες πολυδαίδαλες γεωγραφικές και έμβιες ανθρώπινες ρίζες, συνταιριάζοντας με τρόπο χειροποίητο προφορικές παραδόσεις, τοπικά παραμύθια, λαϊκά έθιμα και οικογενειακά ενθυμήματα και διατηρώντας ως κεντρικό και διαχρονικό άξονα αφήγησης τον διάλογο ανάμεσα στη γυναίκα και το δέντρο, η καλλιτέχνιδα μεταπλάθει παλίμψηστα ίχνη και προσωπικά βιώματα από την Κομοτηνή, συνυφαίνοντας  ανθρωποκεντρικά τοπία συνάντησης, τρυφερότητας και φροντίδας, ευθραυστότητας, αντοχής και σιωπηλής γνώσης.

Η ίδια μίλησε στον «Χ» για την έκθεσή της, το πρωί της Μ. Τρίτης 7 Απριλίου, κάνοντας λόγο για μία έκθεση που «υπήρχε καιρό μέσα μου και μάλλον, βρήκε τον κατάλληλο καιρό να βγει στην επιφάνεια». Όλη η θεματική της έκθεσης είναι από παιδικά βιώματα της ίδιας, κυρίως μέσω ιστοριών που άκουγε από την γιαγιά της. «Στην αρχή τα εκλάμβανα πραγματικά ως παραμύθια. Στη συνέχεια, μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι ήταν βιώματα δικά τους όταν έφυγαν πρόσφυγες από την Σμύρνη», σημείωσε.

Το κλειδί του σπιτιού στη Σμύρνη

Συγκίνηση προκαλεί και η αναφορά της στο κλειδί του σπιτιού τους στην Σμύρνη που δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε ποτέ. «Κλείδωσαν το σπίτι, πήραν το κλειδί με την προοπτική ότι κάποια στιγμή  θα ξαναγυρίσουν», κάτι το οποίο όπως ανέφερε η εικαστικός «στην πορεία του δικού τους ταξιδιού φάνταζε πολύ μακρινή αλήθεια».

Αποκαλύπτοντας συναρπαστικά πεδία αφήγησης με παλλόμενο ψυχικό υπόβαθρο και έντονη υλικότητα και επιβεβαιώνοντας τη δυναμική του χρώματος ως φωνή και αφή, η έκθεση της Ελένης Πεχλιβάνη λειτουργεί ως ποιητική αλλά και κοινωνική και πολιτική μαρτυρία για όσα μας κρατούν και μας διαμορφώνουν.