Αριθμός νεκρών στον χώρο των Θερμοπυλών

Η Ιστορία γράφει πως στον χώρο των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. στην μάχη κοντά στις Θερμοπύλες έπεσαν νεκροί 20.000 Πέρσες και απέναντί τους 1.000 Έλληνες. Μεταξύ αυτών ο Βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας, ο υπαρχηγός του Διηνέκης και όλοι οι άλλοι οπλίτες.

Είναι έτσι όμως τα πράγματα ή μήπως είναι τελείως διαφορετικά; Η νομοθεσία της Σπάρτης απαγόρευε σε κάθε Σπαρτιάτη πολίτη να λάβει μέρος σε μάχη, αν προηγουμένως δεν είχε αποκτήσει άρρενα απόγονο ικανό να αντικαταστήσει τον πατέρα του αν ο ίδιος έπεφτε στην ώρα της μάχης. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα έμενε κενό στον Σπαρτιατικό στρατό.

Ο Διηνέκης είχε τέσσερις κόρες, άρα αδύνατη η συμμετοχή του στην μάχη των Θερμοπυλών. Ο Σπαρτιατικός νόμος δεν ήθελε να μείνει κενό αν σκοτωνόταν ο Διηνέκης. Τότε ο γενναίος Διηνέκης πλησίασε μία δούλα και της έδωσε ένα σοβαρό ποσό και εκείνη βεβαίωσε ότι το αγοράκι που είχε γεννήσει ο είχε φέρει στον κόσμο με γαμέτη τον στρατιώτη Διηνέκη. Πρόβλημα ουδέν, ο Διηνέκης θα πολεμούσε μαζί με τους συμπατριώτες του στα στενά των Θερμοπυλών. Ο σπαρτιατικός στρατός είχε κιόλας ξεκινήσει για τον προορισμό του. Έφυγε ασθμαίινων και καθυστερημένος και ο Διηνέκης. Πρόλαβε το σώμα των στρατιωτών κοντά στην Νεμαία και ενσωματώθηκε σε αυτούς. Έφτασαν στις θερμοπύλες δύο ημέρες αργότερα. Εκεί πληροφορήθηκε ο Διηνέκης ότι ο Ξέρξης είχε απειλήσει τους Έλληνες ότι τα τόξα που θα έριχναν θα σκοτείνιαζαν τον ουρανό.

Η απάντηση ήρθε από τον υπερήφανο Διηνέκη: Δεν πειράζει, είναι καλλίτερα, θα πολεμάμε υπό σκιάν. Ας σημειωθεί ότι ο Περσικός στρατός αριθμούσε περίπου 2.500.000 στρατιώτες και πως οι ορδές του έφταναν από τις Θερμοπύλες μέχρι λίγο μετά την Σπερχειάδα. Η μάχη άρχισε λυσσαλέα στις 9 Αυγούστου και τελείωσε τρείς μέρες αργότερα στις 12 Αυγούστου. Νέκροι από μέρος των Περσών περίπου 20.000 χιλιάδες οπλίτες. Από τους Έλληνες σκοτώθηκαν 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς.

Τους μακέλεψαν οι Έλληνες μέσα στα στενά μεταξύ θαλάσσης και ξηράς. Λένε πως τα σπαθιά (κοπίδες) στα χέρια του Λεωνίδα και του Διηνέκη ήταν πραγματικές κρεατομηχανές. Όταν το σπαθί του κατέβαινε από αριστερά προς τα δεξιά ένα Περσικό κεφάλι έμενε για λίγο στον αέρα και ύστερα προσγειώνονταν μέσα στα αίματα και την σκόνη. Το ίδιο συνέβαινε και όταν κατέβαινε από δεξιά προς αριστερά, δεν υπήρχε έλεος και σωτηρία για εκείνον που τόλμαγε να πλησιάσει τον στρατιώτη ή τον Βασιλιά της Σπάρτης, ήταν χαμένος από χέρι και αυτός και το άμυαλο κεφάλι του.

Η μάχη κράτησε τρεις ημέρες και τελικά κατέληξε στο αποτέλεσμα ακριβώς όπως το είχε διηγηθεί ο Λεωνίδας στην γυναικά του Γοργώ, όταν τον ρώτησε τι έπρεπε να κάνει αν εκείνη μάθαινε για τον θάνατό του στις Θερμοπύλες. Εκείνος της απάντησε «Γαμού τω καλλίστω = Να παντρευτείς τον καλλίτερον». Τον Λεωνίδα τον ενδιέφερε να κάνει δυνατά παιδιά για την Σπάρτη. Ευτυχώς που δεν της είπε, κοίτα μην μάθω τίποτα νταραβέρια με κανάν περίεργο τύπο. Άλλες ιδέες, άλλα ήθη, άλλες σκέψεις και προορισμοί Μεγάλα υψόμετρα, πλατειές ψυχές. Άλλα βάρη.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στον πόλεμο του ’40 κατά των Ιταλών. Τους αλλάξαμε το ταμ τιριρί. Στα οχυρά του Μπέλες, όταν ήρθε η εντολή να τα παραδώσουν στους Γερμανούς γιατί η Βέρμαχτ είχε περάσει μέσα στην Ελλάδα από τον Αξιό και δεν υπήρχε λόγος αντίστασης. Οι Έλληνες φώναζαν μέσα στα οχυρά «δεν παραδινόμαστε, 300 στις Θερμοπύλες; 80 στο Ρούπελ».

Απαιτούσαν τον θάνατο παρά την προσβολή. Ήξεραν κι αυτοί οι στρατιώτες πως του αντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται!

Άρα, ούτε ένας νεκρός Έλληνας σε όλες τις μάχες. Ούτε ένας! Όλοι οι Έλληνες ζουν και για αυτό τον πλανήτη γη πάντα θα οδηγούν!

Φοίβος Ιωσήφ