«Έχει ηθική η εξέλιξη;»

Καταρχήν, δε θέλω να σας απασχολώ με αναπάντητα φιλοσοφικά ερωτήματα.

Επίσης, δε θέλω να γενικολογώ για πράγματα που λίγο πολύ μας έχουν απασχολήσει όλους.
Ο σημερινός μου προβληματισμός προέκυψε από κάτι απλό.

Συγκεκριμένα, παρακολουθούσα μια σειρά σε συνδρομητική πλατφόρμα και σε ένα επεισόδιο είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ένας θυρωρός ενός διάσημου οικιστικού συγκροτήματος της Νέας Υόρκης.

Ο Θυρωρός αυτός παρά την προχωρημένη του ηλικία ήταν τυπικός και αψεγάδιαστος στα καθήκοντα του κατά απόλυτο τρόπο.

Εκτελούσε τα καθήκοντα του με κέφι πρωτοδιόριστου και συμπεριφερόταν στους ενοίκους με ευγενικό και παράλληλα πατρικό τρόπο.

Ένα μόνιμο δε «αξεσουάρ» που είχε πάντα μαζί του στο έπιπλο της υποδοχής ήταν ένα τεράστιο κλειδί με το οποίο άνοιγε για τους ενοίκους τις πόρτες στα παλιά ασανσέρ πριν σε αυτά εγκατασταθούν αυτόματες θύρες.

Σε μια σκηνή λοιπόν καθόταν ο συμπαθής θυρωρός και μονολογούσε «είμαι πολύ καλός σε αυτό που κάνω και για αυτό δε μπήκαν στα κτίρια μας αυτοματισμοί και με έχουν ανάγκη».

Τι νόημα λοιπόν βγαίνει από τα παραπάνω;
Το νόημα που βγαίνει είναι ότι στη ζωή ανεξαρτήτως κοινωνικών και μορφωτικών παραγόντων υπάρχουν άνθρωποι, που αισθάνονται ευτυχισμένοι και ασφαλείς μέσα στη ρουτίνα τους και την καθημερινότητα τους.

Σε πολλούς μπορεί να φαίνεται παθητική αυτή η στάση ζωής, όμως πιστέψτε με για πολλούς είναι η βάση της ευτυχίας τους.

Και κάπου εδώ ερχόμαστε και στο σημερινό μου τίτλο.
Η εξέλιξη λοιπόν κάθε μορφής είναι απαραίτητη και πιθανότατα είναι και ο σκοπός του ανθρώπου.

Υπάρχει όμως πάντα ένα ερωτηματικό για αυτούς που για προσωπικούς ή ακόμα και ψυχολογικούς λόγους δε μπορούν να την παρακολουθήσουν.

Εκεί μπαίνει το κομμάτι της ηθικής όχι τόσο υπό τη μορφή «ελεημοσύνης» σε αυτόν που αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα αλλά υπό τη μορφή της κατανόησης της ιδιοσυγκρασίας που δεν αποζητά διαρκώς το νέο και το καινούριο αλλά ικανοποιείται από το σταθερό και το γνώριμο.

Η ταχύτητα της εξέλιξης θα ήταν καλό να συμπεριλαμβάνει και να μην «καταπίνει» τις αδύναμες και ευαίσθητες ψυχές.

Ξέρω ότι τα παραπάνω είναι ευχολόγιο αλλά ας τα λέμε για να τα θυμόμαστε.