Φάνης Κωφίδης: Προκοπή με πιο ενεργή τη Μειονότητα στην Ανάπτυξη της Ροδόπης

Σε προηγούμενες προτάσεις και άρθρα παρουσιάστηκαν συγκεκριμένες προτεραιότητες για την προκοπή στη Ροδόπη μας. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς και σε ένα καίριο ζήτημα που αποτελεί μέγιστη προτεραιότητα: την καλύτερη δυνατή ένταξη της Μειονότητας στις υποθέσεις της Ανάπτυξης στον τόπο μας. Πόσο μάλιστα όταν στη Ροδόπη η λεγόμενη «Μειονότητα» είναι στην ουσία Πλειονότητα. Επομένως, πέραν των ηθικών και αξιακών λόγων, η ενεργότερη συμμετοχή της στην προσπάθεια για Ευημερία είναι απαραίτητη προϋπόθεση!! Για να βγαίνουν και τα μαθηματικά βρε αδερφέ!

«Σύγχρονη Εκπαίδευση, καλά αμειβόμενες δουλειές σε χιλιάδες Τεχνίτες, λειτουργική Αυτοδιοίκηση, πληρέστερη ενημέρωση και επικοινωνία προς τον κόσμο της Μειονότητας»

 Πόσω μάλιστα όταν υπάρχει η ανάγκη να παραδεχτούμε ότι, ενώ πράγματι έχουμε άφθονη και λειτουργούσα Δημοκρατία στη χώρα μας, το μείζον ζήτημα είναι να μπολιαστεί η «ψυχή», το μυαλό της Μειονότητας με αυτό το γεγονός. Να πεισθεί ο κόσμος αυτός ότι η Ελλάδα, η Δημοκρατία είναι εδώ, «τρέχει», προσφέρει ευκαιρίες που στηρίζει όλο τον πληθυσμό της Ροδόπης, χωρίς εξαιρέσεις.

Ακριβώς προς αυτό το σκοπό καθοριστική είναι η συμβολή τεσσάρων παραγόντων: σύγχρονη Εκπαίδευση, καλά αμειβόμενες δουλειές σε χιλιάδες Τεχνίτες, λειτουργική Αυτοδιοίκηση, πληρέστερη ενημέρωση και επικοινωνία προς τον κόσμο της Μειονότητας. 

Ποιο είναι το στοιχείο που συνδέει όλα τα παραπάνω; Χωρίς καμμιά αμφιβολία ο καταλύτης για όλα τα παραπάνω είναι η πλήρης χρήση της επίσημης Γλώσσας του Κράτους όπου ζει μία κοινωνία. Χωρίς το εργαλείο «προφορική και γραπτή χρήση της ελληνικής Γλώσσας» θα είναι πάντα δύσκολη η σωστή κατανόηση της Πραγματικότητας, των ευκαιριών που προσφέρει ένα Κράτος και η Ε.Ε., η ένταξη στο Δημόσιο, αλλά και η σωστή Διοίκηση για να υπάρχει συνεννόηση για έργα και προκοπή. 

Ας είμαστε γενναίοι λοιπόν και ας συμφωνήσουμε ότι δίπλα στα θετικά εργαλεία, όπως η θετική διάκριση με την ποσόστωση για εισαγωγή στα ελληνικά πανεπιστήμια, ή και τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας, χρειάζονται ρηξικέλευθες λύσεις και μαζικές εφαρμογές, όπως:

1α. Μετατροπή όλων των μεσαίο-μεγάλων σχολείων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της Μειονότητας σε Ολοήμερα! Ώστε, όχι μόνο να απορροφούνται τα παιδιά που προέρχονται από τα σχολεία που αναστέλλεται η λειτουργία τους, αλλά να παρέχονται ακόμη καλύτερες δυνατότητες για την πρόοδο των μαθητών: ξένες γλώσσες, ψηφ. τεχνολογία ή δεξιότητες, και κυρίως έξτρα βοήθεια σε όλα τα μαθήματα του κανονικού/πρωινού προγράμματος, όπως στα ελληνικά, στα οποία οι γονείς και οι παππούδες δεν μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους στο σπίτι. Είναι αδιανόητο αρκετά παιδιά να τελειώνουν το σχολείο χωρίς επαρκή για την ηλικία τους χρήση της ελληνικής γλώσσας, με αποτέλεσμα να περιορίζονται οι δυνατότητες εκπαιδευτικής, επαγγελματικής και κοινωνικής τους εξέλιξης, ή το πρωτοφανές να πηγαίνουν μαθητές πρωτοβάθμιας εκπ. σε φροντιστήρια, επιβαρύνοντας τον έτσι κι αλλιώς χαμηλό προϋπολογισμό της οικογένειας. Ας μην αναρωτιόμαστε λοιπόν γιατί φεύγουν τόσοι πατεράδες στο εξωτερικό. Στα ολοήμερα μάλιστα σχολεία να μπορούν να διδάσκουν έξτρα εκπαιδευτικοί ως ωρομίσθιοι, που τώρα είτε είναι άνεργοι ή δουλεύουν σε άσχετες με τις σπουδές τους εργασίες.

1β. «Για να είναι όμως στο μέγιστο βαθμό ελκυστικό το δημόσιο σχολείο στη μειονότητα, πρέπει να υπάρχει η Εμπιστοσύνη των γονιών της ιδιαίτερα «ευαίσθητης» μουσουλμανικής κοινωνίας» 

Ας συνεχίσουμε να είμαστε γενναίοι όμως και σε έναν άλλον πυλώνα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Που δεν είναι άλλος από το Δημόσιο Σχολείο. Είναι σαφές ότι στο ελληνόφωνο Δημόσιο Δημοτικό και Γυμνάσιο παρέχεται ο βασικός πυρήνας της γενικής Γνώσης και προετοιμασίας των παιδιών για την μετέπειτα εξέλιξή τους. Θα ήταν πολύ θετικό την προοπτική αυτή να την απολαμβάνουν και τα παιδιά της Μειονότητας, εφόσον φυσικά επιλέγουν το Δημόσιο Δημοτικό και Γυμνάσιο. Για να είναι όμως στο μέγιστο βαθμό ελκυστικό το σχολείο αυτό στη μειονότητα, πρέπει να υπάρχει η Εμπιστοσύνη των γονιών της ιδιαίτερα «ευαίσθητης» μουσουλμανικής κοινωνίας. 

Δε θα ήταν άραγε ιδανικό για τον κόσμο αυτό να μπορεί να επιλέγει το σχολείο που θα πηγαίνουν τα παιδιά του, με όρους ποιότητας, αλλά και αισθήματος απόλυτης εμπιστοσύνης; Γι’ αυτό προτείνεται η ένταξη της τουρκικής γλώσσας ως μαθήματος επιλογής σε όλα τα δημόσια δημοτικά σχολεία και γυμνάσια, εκεί φυσικά που υπάρχει μειονοτικός πληθυσμός.

 Αλλά προσοχή: μιλάμε για δυνατότητα επαρκούς εκμάθησης της τουρκικής γλώσσας, και όχι για μία ή δύο ώρες την εβδομάδα. Τρεις, τέσσερις ή και πέντε ώρες την εβδομάδα θα ήταν αφενός επαρκέστατος χρόνος, αφετέρου θα παράγεται στο μυαλό των γονιών η σκέψη ότι η «Χώρα μας η Ελλάδα προσφέρει τις καλύτερες δυνατότητες για εξέλιξη των παιδιών μας, χωρίς όμως αυτά να “αποκόπτονται” από την επιστημονική εκμάθηση της αρχικής/μητρικής μας γλώσσας» ! Και εδώ μιλάμε φυσικά για όσους μουσουλμάνους γονείς θέλουν τα τέκνα τους να παρακολουθήσουν την προφορική και γραπτή τουρκική γλώσσα, διότι προφανώς θα υπάρξουν και γονείς που για τους όποιους λόγους δε θα το επιλέξουν. 

Σκεφτόμενοι επιτέλους out of the box(που λέμε και στα Κασσιτερά!), ελπίζω να κατανοούμε την αξία της ταυτόχρονης ύπαρξης ποιοτικών επιλογών για πολλά παιδιά της Μειονότητας. Και περισσότερα Ολοήμερα μειονοτικά Σχολεία και Δημόσια Σχολεία με δυνατότητα εκμάθησης της τουρκικής γλώσσας. 

2. «μπορούμε να μετατρέψουμε το μειονέκτημα της Ροδόπης, που είναι το έλλειμμα σε πανεπιστημιακά πτυχία, σε πλεονέκτημα!»

Όμως για την άμεση βελτίωση της Ανάπτυξης και την αντιμετώπιση της μαζικής φυγής εργατικού δυναμικού τι πρέπει να γίνει;

Στο πεδίο αυτό μπορούμε να μετατρέψουμε σε πλεονέκτημα το μειονέκτημα της Ροδόπης, που(λόγω πάλι της γλωσσικής δυσκολίας) είναι το έλλειμμα σε πανεπιστημιακά πτυχία! Αφού όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά όλη η Ευρώπη ζητά τεχνίτες για να συμπληρώσει τα μεγάλα κενά της, εμείς θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τους χιλιάδες ανθρώπους-που από 15 χρονών δουλεύουν σε τεχνικά επαγγέλματα και σε όλη την παραγωγή-σε πιστοποιημένους τεχνίτες, μέσω ταχύρρυθμης κατάρτισής τους στα επαγγελματικά πεδία που έτσι κι αλλοιώς γνωρίζουν! Με αυτή την πιστοποίηση και χωρίς ιδιαίτερο κόπο, θα αποκτούν δραστικά καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες και αμειβόμενες θέσεις εργασίας, είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες είτε σε βιομηχανίες της περιοχής. Φυσικά αυτό αφορά και το χριστιανικό πληθυσμό του νομού. 

3. «να συμμετέχουν όλοι σε υποχρεωτικά «μαθήματα» εξοικείωσης και προσαρμογής στους κανόνες της τοπικής Αυτοδιοίκησης»

Ένα τρίτο εργαλείο προς εφαρμογή, που αφορά την ανάπτυξη για όλους, αλλά θα έχει καίρια συμβολή στον κόσμο της Μειονότητας, είναι η Υποχρεωτική ταχύρρυθμη «εκπαίδευση» των νεοεκλεγόμενων μελών στη Αυτοδιοίκηση, μέσω δωρεάν μαθημάτων στην Κατανόηση και Χρήση των κανόνων της τοπικής Αυτοδιοίκησης! Είναι πραγματικότητα ότι υπάρχει πολύ μεγάλο κενό στην ανάγνωση, κυκλοφορία, γραφή και χρήση κειμένων από πολλά μέλη Δημοτικών και Κοινοτικών Συμβουλίων σε Δήμους της Ροδόπης και κάποιους άλλους στη Θράκη. Η περίοδος μετά την εκλογή τους έως την ανάληψη των καθηκόντων τους προσφέρεται ώστε να συμμετέχουν όλοι ανεξαιρέτως σε υποχρεωτικά «μαθήματα» εξοικείωσης και προσαρμογής στην τοπική Αυτοδιοίκηση. Έτσι και χρόνος θα κερδίζεται για τις υποθέσεις Δήμων και Κοινοτήτων, αλλά και οι δικαιολογίες για εγκατάλειψη της υπαίθρου και του κόσμου θα περιορίζονται, αφού κάθε αρμόδιος θα έχει εργαλεία και ευθύνες για την προκοπή του κόσμου που υπηρετεί. 

4. Για την αυτονόητη αξία και τις μεθόδους πολύ καλύτερης ενημέρωσης και επικοινωνίας ας ασχοληθούμε σε άλλο ειδικό κείμενο. Οπωσδήποτε όμως οι τρεις παραπάνω προτάσεις συμβάλλουν καθοριστικά στη βελτίωση του επιπέδου επικοινωνίας και κατανόησης μεταξύ του κόσμου της Μειονότητας και της ελληνικής/ευρωπαϊκής πραγματικότητας. 

«Διότι χωρίς Εμπιστοσύνη τίποτα δεν προχωρά»

Με την εφαρμογή των τριών παραπάνω προτεραιοτήτων γίνεται αντιληπτό ότι οι προοπτικές για προσωπική και συλλογική εξέλιξη αυξάνονται καθοριστικά, βάζοντας τον κόσμο της Μειονότητας πιο δυναμικά στο επίκεντρο της κοινής μας προσπάθειας. Του αγώνα για Ανάπτυξη, κοινωνική συνοχή, συνεργασία και πάνω απ’ όλα Εμπιστοσύνη. Διότι χωρίς Εμπιστοσύνη τίποτα δεν προχωρά όπως πραγματικά αξίζουμε.

Ιδίως στη Ροδόπη!