Φ. Κωφίδης: Αυτοκριτική και αγώνας για μια δημοκρατική επ-ανάσταση: 200 βουλευτές, Περιφερειακά βουλευτήρια και θητείες.

Οι πελατειακές σχέσεις δεν είναι απλά ο βραχνάς της ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά μάλλον κάτι σαν εθνικό σπορ. Διαπερνά όλες τις κομματικές αποχρώσεις και έχει μακραίωνη ιστορία. Τόσο, που ακόμη και σήμερα γερά ριζωμένη στη χώρα μας είναι η αντίληψη ότι καλός πολιτικός είναι αυτός που «βοηθά» πολύ κόσμο, με την έννοια της ικανότητας να βολεύει εκατοντάδες έως και χιλιάδες άτομα με δουλειές, μεταθέσεις, διευθετήσεις και λοιπές διευκολύνσεις. Με χείριστη εκδοχή τις περιπτώσεις που αυτές είναι κόντρα στο νόμο.

«Ας αφήσουμε λοιπόν την υποκριτική αστειολογία και ας δούμε αν και πώς μπορεί η χώρα να προχωρήσει σε μία αληθινή επ-ανάσταση!»
Είναι κάτι περισσότερο από υποκριτικό να δαχτυλοδείχνεται η σημερινή κυβερνώσα παράταξη για ρουσφετολογική διαπλοκή, όταν το υπογάστριο ολόκληρης της μεταπολίτευσης λειτουργούσε στη λογική του ψηφοθηρικού πάρε δώσε. Χωρίς αυτό το αλισβερίσι πολιτικού-πολίτη τίποτα δε στέριωνε, ακόμη και μετά την τομή που έγινα το ‘95 με τη θέσπιση του ΑΣΕΠ. Ας αφήσουμε λοιπόν την υποκριτική αστειολογία και ας δούμε αν και πώς μπορεί η χώρα να προχωρήσει σε μία αληθινή επ-ανάσταση! Τη δημοκρατική επανάσταση που τόσο έχει ανάγκη η Ελλάς, σε ένα περιβάλλον γεμάτο προκλήσεις. Ακριβώς τώρα πρέπει να θωρακιστεί η Δημοκρατία μας, επειδή μόνο με ένα υγιές φρόνημα εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους θεσμούς μπορεί να υπάρχει η αναγκαία όσο ποτέ κοινωνική συνοχή και η ετοιμότητα για θυσίες όταν χρειάζεται. Και προϋπόθεση για να πάμε σε τέτοιες βαθιές τομές είναι να παραδεχτούμε πρώτα την πραγματικότητα και από πού αυτή εκπορεύεται. 

Το όλο πράγμα λοιπόν είναι προϊόν τριών γεγονότων που σημάδεψαν ανεξίτηλα την ιστορική μας διαδρομή ως λαός και κράτος:
1. Βγήκαμε από τα διοικητικά σπλάχνα της κοτζαμπάσικης οθωμανικής διοίκησης.
2. Κράτος γίναμε μόνο με δανεικά από την Ευρώπη, κάτι που έβαλε για τα καλά το σπόρο της εξάρτησης του λαού από αδιόρατα «κέντρα». Αυτό σφραγίστηκε με τη βαυαροκρατία, αφού οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες φροντίσανε να εξαφανίσουν τον έλληνα Καποδίστρια. 
3. Η πορεία της εθνικής ολοκλήρωσης ήταν γεμάτη με πισωγυρίσματα και οικονομικο-κοινωνικές αναστατώσεις, οδηγώντας πολύ κόσμο να έχει ανάγκη την «προστασία» του μεγάλου αδελφού, του Κράτους «εγγυητή» της επιβίωσης.

«Σε τούτο το κλίμα ανασφάλειας και των «δικαίως και αδίκως» ευνοούμενων αναπόφευκτα ο πολίτης δεν μπορούσε να εμπιστευτεί τη διοίκηση και γι’ αυτό αυτοσχεδίαζε για να πάρει μία θέση στον ήλιο»
Έτσι πορευτήκαμε από συστάσεώς μας και μετά το άλλοθι της χουντικής περιόδου, έγινε μαζικό γιουρούσι στο δημόσιο, οδηγώντας στα ολέθρια αποτελέσματα των δανεικών, των έτοιμων, της ήσσονος προσπάθειας και της χρεωκοπίας. Σε τούτο το κλίμα ανασφάλειας και των «δικαίως και αδίκως» ευνοούμενων αναπόφευκτα ο πολίτης δεν μπορούσε να εμπιστευτεί τη διοίκηση και έτσι αυτοσχεδίαζε για να πάρει μία θέση στον ήλιο(ενίοτε στον πράσινο). Και όταν αυτό δεν ήταν εφικτό επιζητούσε τη συστράτευση με ομοιοπαθείς, ρίχνοντας λάδι στη μηχανή των πελατειακών σχέσεων που κοιτούσε την «πάρτη του» σε βάρος των άλλων. Με τις δύο μεγαλύτερες δεξαμενές ψήφων μέχρι το 2010, δηλαδή το δημόσιο και τους βιοπαλαιστές της πρωτογενούς παραγωγής, ήταν εύκολο να αυτοτροφοδοτείται η πελατειακή παθογένεια της χώρας. 

«οφείλουμε πρώτα να συμφωνήσουμε στην πάθηση του εθισμού μας στο ρουσφέτι»
Γι’ αυτό, όσο παλαβό ήταν να αφεθούμε το 2015 στην «πρώτη φορά αριστερά» για να τελειώνουμε με τις συνέπειες από τις αριστερόστροφες πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, άλλο τόσο κωμικό είναι να ηθικολογούν κάποιοι τώρα, επειδή γίνονται έλεγχοι στη σχέση διοίκησης/πολιτικής και πολίτη, ενώ μέχρι τώρα γινόταν ένα πανηγύρι χωρίς ελέγχους. Επομένως εάν θέλουμε να δούμε τη χώρα μας να προχωρά σε μία δομική μεταμόρφωση και από αριστερίστικο μπουλούκι και εθνικοκοτζαμπάσικο θέατρο να γίνει μία σύγχρονη δυτική δημοκρατία οφείλουμε πρώτα να συμφωνήσουμε στην πάθηση του εθισμού μας στο ρουσφέτι, μετά να παραδεχτούμε τα παραπάνω αίτια, και αμέσως να προχωρήσουμε στην εφαρμογή των βασικών τομών/εργαλείων προς την υπέρβαση. 

Ποια είναι αυτά τα εργαλεία:Δίπλα στον ψηφιακό μετασχηματισμό που μειώνει σημαντικά την επαφή πολίτη-πολιτικού, την αξιολόγηση παντού και τη συζήτηση για αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, τρία μείζονα εργαλεία που θα φέρουν την απαραίτητα θεσμική «επανάσταση» είναι:
α. 200 ΑΝΤΙ 300 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ.Έτσι θωρακίζεται και η πρόταση του Πρωθυπουργού για ασυμβίβαστο υπουργικής και βουλευτικής ιδιότητας.
β. Η μείωση της κεντρικής εξουσίας να συνοδευτεί με αύξηση της πραγματικής αποκεντρωμένης εξουσίας με τη δημιουργία ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΡΙΩΝ. Είναι μία πολύ εύκολη μεταρρύθμιση, όπου ο Περιφερειάρχης, ο χωρικός και ο θεματικός Αντιπεριφερειάρχης θα συνέρχεται σε ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ μία φορά το μήνα με ΟΛΟΥΣ τους Δημάρχους και θεματικούς Αντιδημάρχους της κάθε περιφέρειας για να παίρνονται πιο συντονισμένα, γρηγορότερα και με περισσότερη ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ οι αποφάσεις για σημαντικά ζητήματα. Και μάλιστα με συμμετοχή εκπροσώπων συλλόγων της τοπικής κοινωνίας. Στα βουλευτήρια αυτά-που δε χρειάζεται να έχουν τη μορφή τοπικής βουλής- θα μπορούσαν να έχουν λόγο, αλλά όχι ψήφο, οι ντόπιοι βουλευτές του εθνικού κοινοβουλίου. 
γ. ΘΗΤΕΙΕΣ σε θώκους που έχουν εκτελεστικές εξουσίες. Να επιτρέπεται μόνο 2 φορές να εκλέγεται το ίδιο πρόσωπο Δήμαρχος ή Περιφερειάρχης. Το ίδιο, δύο το πολύ θητείες και για Υπουργό, Αναπλ. Υπουργό, Υφυπουργό και ΓΓ σε Υπουργείο.Έτσι θα υπάρχει πίεση για έργο, δε θα μετατίθεται για το μέλλον η υλοποίηση υποσχέσεων και όσοι θέλουν να κάνουν καριέρα σε άλλα πόστα, πρώτα θα αποδεικνύουν ότι είναι ικανοί και όχι λόγια παχιά.
«στηρίξτε με για να μη με χρειάζεστε», το σύνθημα για κάθε πολιτικόΠολιτικοί και πολιτευτές οφείλουν να ακολοθούνε ένα κεντρικό σύνθημα: «στηρίξτε με για να μη με χρειάζεστε». Με την έννοια ότι επιτέλους χρειαζόμαστε ένα διοικητικό/θεσμικό σύστημα όπου ο πολίτης δε θα έχει ανάγκη τη διαμεσολάβηση του πολιτικού. Διότι ο πρώτος δεν είναι πελάτης,  και ο δεύτερος οφείλει να τρέχει για κοινά και όχι προσωπικά ζητήματα. 

Επιτέλους, ας είμαστε ειλικρινείς και το ΦΩΣ της Ανάστασης ας μας βοηθήσει να έχουμε ένα σύστημα «ηθικό» από επιλογή και όχι επειδή δε φάνηκε ότι κάποτε μπορεί να ήταν ανήθικο.