Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν (Εκκλησιαστής 3:2)

Δεν είναι οι απολογισμοί της τελευταίας μέρας που καθορίζουν τον άνθρωπο, αλλά οι μικρές, σχεδόν αθόρυβες μετατοπίσεις της καρδιάς μέσα στη διάρκεια του χρόνου

Μία πανθομολογουμένως δύσκολη χρονιά -όπως οι τελευταίες πολλές- διαγράφει τον κύκλο της σε λίγο και μία λέξη διαπερνά τη σκέψη μου και γίνεται προσευχή: καιρός. Δεν αναφέρομαι στην εύκολα αντιληπτή διαδοχή των ημερών, όπως και αν αυτές διαζωγραφίζουν το κάθε έτος που -Χάριτι Θεού- ζούμε. Σκέφτομαι εκείνη την βαθιά, ιερή ευκαιρία που ο Θεός χαρίζει στον άνθρωπο για να αναμετρηθεί με το μέσα του.

«Καιρός του σπείρειν και καιρός του θερίζειν», μας υπενθυμίζει ο Εκκλησιαστής, και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερη φράση, για να συνοψίσει το έτος που αποχαιρετούμε και εμείς, οι Θρακιώτες. Οι άνθρωποι της γης, του μόχθου, της φιλοτιμίας. Οι προσλαμβάνουσες της ζωής μας επιτρέπουν να παρομοιάσουμε τον κάθε χρόνο ως ένα χωράφι. Άλλοτε εύφορο, άλλοτε πετρώδες, άλλοτε ποτισμένο από δάκρυα, άλλοτε από χαρά. Και εμείς, εργάτες του καλού ή του κακού, πορευόμαστε μέσα του σπέρνοντας πράξεις, λόγια, σιωπές. Δεν είναι λίγες οι φορές που νομίζουμε πως οι σπόροι μας χάθηκαν, πως ό,τι προσπαθήσαμε να οικοδομήσουμε έμεινε μισό, πως η αγάπη μας δεν ρίζωσε.

Όμως ο Θεός εργάζεται συχνά αθέατα. Το σπέρμα της καλοσύνης καρπίζει ακόμη κι όταν οι εποχές φαίνονται αντίξοες.

Η χρονιά που πέρασε έφερε άλλους σε δοκιμασία, άλλους σε αφύπνιση. Άλλους τους ελάφρυνε, άλλους τους βάρυνε. Κάποιοι φυλακίστηκαν στα ιδιοτελή τους συμφέροντα, εκείνα που εξυπηρετούνται πάντοτε με ανομία και εξουθένωση του αδυνάτου, κάποιοι άλλοι -εντός και εκτός πατρίδας- βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τις σφαγές των συναθρώπων μας στον βωμό του κέρδους, για περισσότερη δικαιοσύνη, για εργασία που ανταμείβει τους κόπους των αδύναμων κοινωνικά ομάδων, των αγροτών μας, των γερόντων, των ορφανών των πολέμων. Των αναγκεμένων αδελφών του Χριστού μας. Πάντως όλοι, δίχως εξαίρεση, σταθήκαμε έστω για μια στιγμή μπροστά στον καθρέφτη του εαυτού μας. Και αναρωτηθήκαμε: Τί έσπειρα; Τί θέλω να θερίσω; Πού χρειάζεται να αλλάξω πορεία; Πού να σταθώ πιο ταπεινός, πιο αληθινός, πιο άνθρωπος;

Δεν είναι οι απολογισμοί της τελευταίας μέρας που καθορίζουν τον άνθρωπο, αλλά οι μικρές, σχεδόν αθόρυβες μετατοπίσεις της καρδιάς μέσα στη διάρκεια του χρόνου. Η συγχώρηση που δώσαμε με κόπο, η ειρήνη που επιδιώξαμε ενώ θα μπορούσαμε να υψώσουμε φωνή, η χείρα βοηθείας που τείναμε χωρίς να μας τη ζητήσουν. Αυτά είναι τα σπέρματα που θα βρούμε μπροστά μας και στο νέο έτος.

Και βέβαια, δεν πρέπει να φοβηθούμε την παραδοχή ότι υπάρχουν και στιγμές που σπείραμε άγονα. Που πληγώσαμε αντί να θεραπεύσουμε, που απομακρυνθήκαμε αντί να πλησιάσουμε. Ο Θεός δεν ζητά από εμάς τελειότητα, αλλά μετάνοια, όχι να μην πέσουμε, αλλά όταν πέφτουμε να σηκωνόμαστε.

Καθώς λοιπόν αποχαιρετούμε το έτος, ας μη σταθούμε μόνο στη νοσταλγία ή στο βάρος των δυσκολιών του. Ας το ευχαριστήσουμε για τα μαθήματα που μας έδωσε -τα εύκολα και τα δύσκολα- γιατί μέσα σε αυτά καλλιεργείται η ψυχή. Και ας μπούμε στο νέο χρόνο με πραότητα, με διάκριση, με τη σιγουριά ότι ο Θεός μας χαρίζει μια νέα περίοδο σποράς.

Ας σπείρουμε, λοιπόν, αγάπη για να θερίσουμε ειρήνη. Ας σπείρουμε καλοσύνη, για να θερίσουμε χαρά. Ας σπείρουμε αλήθεια, για να θερίσουμε ελευθερία.

Και κυρίως, ας σπείρουμε ελπίδα. Γιατί αυτή είναι ο σπόρος που ποτέ δεν μαραίνεται.