Στην Κομοτηνή συστήθηκε το νέο βιβλίο του Γ. Καλπούζου

Ο Σύλλογος Κρητών Ν. Ροδόπης «Ο Ψηλορείτης», το βιβλιοπωλείο Book-Stop και οι εκδόσεις Χάρτινη Πόλη, παρουσίασαν το Σάββατο 17 Μαΐου το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου, στη Λέσχη Κομοτηναίων. Για το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου μίλησε ο ίδιος ο συγγραφέας. Διαβάστηκαν αποσπάσματα από μέλη του Συλλόγου Κρητών Ν. Ροδόπης «Ο Ψηλορείτης». Η εκδήλωση πλαισιώθηκε μουσικά από τον Σύλλογο Φοιτητών «Ερωτόκριτος» και χορευτικά από τον Σύλλογο «Ο Ψηλορείτης».

Αναφερόμενος στο νέο του βιβλίο, ο Γιάννης Καλπούζος δήλωσε πως «μεθυστής είναι το παρατσούκλι του πρωταγωνιστή, Νέστωρα, όχι επειδή είναι μέθυσος, αλλά επειδή είναι μεθυστικός για τους άλλους, και μεθάει και ο ίδιος από την ίδια την ζωή».

Λίγα λόγια για το βιβλίο
ΚΡΗΤΗ 1937-1945. Χρόνια σαν αιχμηρές ακίδες, αλλά και με φωτεινά φτεροκοπήματα. Ο Νέστορας πορεύεται με την αρχή: Ευτυχώς χρωστάω στη ζωή και δε μου χρωστάει. Η Αριάνθη αναρωτιέται: Μήπως αν τα βάνεις όλα σε τάξη σου ξεφεύγει η ζωή; Ο Μιχαλαριάς, με τη μισή καρδιά του από γρανίτη και την άλλη μισή από βαμβάκι, αφότου ξεκάμπισε στο χνούδι της γης, έζηοε ωσάν μανιασμένος ταύρος. Η πασίχαρη Βιολέτα δηλώνει: Ή με τον Τίτο ή σε μοναστήρι. Ο Ντιραβένας, κατά πως λέει, μετατρέπεται σε σκαντζόχοιρο για να μην τον φάνε οι αλεπούδες. Η Καδιανιά αντροκαλεί τα κύματα. Στο πρόσωπο του Χαραλάμπη Γιανναδάκη σμίγει η έκρηξη με τη γαλήνη. Δικτατορία Μεταξά, το Ελληνοϊταλικό Μέτωπο, η μάχη της Κρήτης, η ανηλεής γερμανική κατοχή στο νησί και η αντίσταση.

Τα φοβερά κι εγκληματικά αντίποινα των Γερμανών, η προπαγάνδα και η κατατρομοκράτηση του λαού, η κοινωνική ανισότητα, τα δόντια της πείνας, μαυραγορίτες, δωσίλογοι, καταδότες, άνθρωποι χωρίς κανέναν ηθικό και ιδεολογικό φραγμό, αλλά κι εκείνοι που, όταν στέκονται μπροστά σου, χαμηλώνεις το βλέμμα όπως στην κονταριά του ήλιου. Ξυπόλυτες αλήθειες και παπουτσωμένα ψέματα. Ανυπόταχτοι, αγωνιστές, σκιαγμένοι, υποκριτές, πολτοποιημένες συνειδήσεις, μίσος, απληστία και αχαριστία. Η ψυχή της γυναίκας που χτυπήθηκε στο αμόνι της άνοιξης και του άντρα στο αμόνι του χειμώνα, ένα ματωμένο κροσσωτό κεφαλομάντιλο κι ο μεγαλύτερος πλούτος της ζωής: Δυο μάτια να σε θωρούν με λαχτάρα.