Μιλούν για τη Θράκη, χωρίς τη Θράκη

Πολύς λόγος γίνεται στα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας για την ψήφο στις εθνικές εκλογές στη «ροζ κατά το ήμισυ» Ροδόπη. Για ακόμη μια φορά η Αθήνα μιλάει για τη Θράκη, χωρίς τη Θράκη.

Γιατί οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας στήριξαν περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ; Είναι και θέμα ελεύθερης επιλογής σίγουρα, αλλά και θέμα ωμής παρέμβασης του μηχανισμού της Άγκυρας στα πολιτικά δρώμενα. Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Αλλά δεν είναι μόνο το δεύτερο, αφού η ΝΔ δεν είχε γνωστούς μουσουλμάνους υποψήφιους σε Ροδόπη αλλά και Ξάνθη, ούτε κατάφερε να επικοινωνήσει καλά το πρόγραμμά της στα μακρινά χωριά, όπου οι συνήθειες των ανθρώπων είναι διαφορετικές, η τεχνολογία πιο πίσω κι οι πόρτες ανοίγουν πολύ πιο διστακτικά. Σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα που, εάν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, επικοινώνησε το μήνυμα και το πρόγραμμά της με επιτυχία.

Κοινά προβλήματα
Το ζήτημα είναι πολυσύνθετο, εξαιρετικά ευαίσθητο κι είναι ντροπή να μιλούν για τη Θράκη άνθρωποι που δεν έχουν ζήσει ούτε μία μέρα εδώ. Η συζήτηση για την ψήφο πρέπει να γίνει ανοιχτά, με χριστιανούς και μουσουλμάνους μαζί. Με τελικό στόχο, να επιλέγονται με ελεύθερη βούληση στα ψηφοδέλτια άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα προβλήματα όλων, που άλλωστε στον πυρήνα τους είναι κοινά.

Κοινή είναι η μετανάστευση του Μουσταφά ή του Γιώργου στο εξωτερικό για μια καλύτερη δουλειά, κοινή η αγωνία ενός νέου ζευγαριού από τη μειονότητα ή την πλειονότητα για το πως θα κάνουν ένα παιδί, κοινή η φυγή στη γειτονική Βουλγαρία για φθηνά καύσιμα και τρόφιμα, κοινή η διαχρονική αντίληψη ότι «η Θράκη κείται μακράν».

Επίσης, ας μη γελιόμαστε, όταν είσαι σε μια χώρα μειονότητα, πιο δύσκολα διασπάται η ψήφος σου. Το είδαμε και με τους συμπατριώτες μας Έλληνες στις πρόσφατες εκλογές της Αλβανίας. Άρα στη φύση της η μειονοτική ψήφος έχει άλλη συμπεριφορά, γιατί έχει άλλες φοβίες.

Το ιστορικό χρέος της Ελλάδας
Γι’ αυτό ιστορικό χρέος της ελληνικής πολιτείας είναι να απομακρύνει παρακρατικές δομές από τη Θράκη, που χρόνια τώρα λειτουργούν στο παρασκήνιο ή και στο προσκήνιο με την ανοχή της ίδιας της πολιτείας, ώστε όλοι μας, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, να αρχίζουμε να ψηφίζουμε χωρίς φόβο, υποδείξεις ή άλλες σκέψεις, τους πραγματικά πιο ικανούς/ές.

Αλλά συγχρόνως, χρέος της ελληνικής πολιτείας είναι να κάνει και τις κατάλληλες τολμηρές παρεμβάσεις, ώστε η μειονότητα να μην αισθάνεται αποκομμένη από τη λήψη αποφάσεων που την αφορούν. Όπως οι Θρακιώτες ανεξαρτήτως θρησκείας δεν θέλουν μόνη της η Αθήνα να αποφασίζει γι’ αυτούς, έτσι κι οι συμπολίτες μας μουσουλμάνοι δεν θέλουν να αποφασίζονται πχ θρησκευτικά ζητήματα μουσουλμάνων μόνο από χριστιανούς. Τι το παράξενο.

Και στην τελική, η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται να τολμήσει. Αν φοβόταν, θα έκανε όσα εγκληματικά διέπραξε στο παρελθόν η Τουρκία στους Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Η δικιά μας πολιτεία όμως, ανοιχτή και δημοκρατική, έχει μάθει αλλιώς. Και μπράβο της.

Και στην τελική η Ροδόπη δεν είναι «μπλε», «ροζ» ή «πράσινη», είναι μια ακριτική επαρχία, που ζητάει την προσοχή που δεκαετίες δεν έλαβε από το Αθηνοκεντρικό κράτος.