Μικροκομοτηναίικα 04-07-2023

Στη δίνη των εσωκομματικών διαδικασιών για το ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν πολλά ερωτήματα που παρέμειναν αναπάντητα για χρόνια, προβλήματα που επιμελώς τα έκρυψαν παρουσιάζοντας μια επίπλαστη εικόνα ενότητας και πολλές αλλαγές που θα έπρεπε να κάνουν και τις απέφυγαν.
Μπορεί να ανακάμψει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και σε ποια κατεύθυνση; Ως κόμμα διαμαρτυρίας με αντικρουόμενες απόψεις συντρόφων και συνιστώσες, ή ως κόμμα εξουσίας της κεντροαριστεράς; Σε ποια βάση και με ποια στελέχη στη διοίκηση και με πιο σαφή προσανατολισμό, για να καταφέρουν να γίνουν σοβαρή αξιωματική αντιπολίτευση;
Το ότι δεν έθεσαν αυτούς τους προβληματισμούς έγκαιρα και δεν έκαναν την αυτοκριτική τους ούτε και για τις εκλογές του 2019, δεν ήταν και το μεγαλύτερο πλήγμα για το κόμμα τους; Και γιατί δεν επανεξέτασαν και ούτε αναπροσάρμοσαν τις θέσεις, τις ιδέες, τα προγράμματα και τις προτάσεις τους;
Το γεγονός είναι ότι καθυστέρησαν τέσσερα χρόνια, χάνοντας ένα μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο και πολύτιμο χρόνο, αλλά και την ευκαιρία να αλλάξουν στρατηγική, να γίνουν μία αξιόπιστη ισχυρή δύναμη και εναλλακτικός πόλος εξουσίας.
Μπορούν όμως τώρα να συμβιβαστούν οι δύο τάσεις του κόμματος, οι κεντροαριστεροί με την ομάδα της ομπρέλας των 53 και με ένα συνονθύλευμα δικαιωματιστών, παλαιοκομματικών και μαρξιστών, που θεωρούν ότι ένα κόμμα εξουσία είναι φυτώριο μόνο σκέψης και προβληματισμού, με τη λογική μιας παρέας στην αντίληψη και στις δράσεις τους;

Κι όμως αυτοί πρωτοστατούν δυστυχώς στις εξελίξεις. Πρέπει λοιπόν να επιλέξουν, αν θέλουν να δημιουργήσουν ένα σοβαρό κόμμα της κεντροαριστεράς, που θέση όμως δεν θα έχουν τα βαρίδια του παρελθόντος.

Όπως ακριβώς απομάκρυναν πολλούς και μαζικά μάλιστα από το κόμμα και εν ενεργεία πριν βουλευτές, στις δεύτερες εκλογές του 2015 κι κατάφεραν εκ νέου να κερδίσουν τη μάχη. Έμειναν όμως μέσα στο κόμμα πολλά βαρίδια ακόμα, που λειτούργησαν και λειτουργούν με τη λογική του παλιού Συνασπισμού του 3%.
Γίνεται να συμβιβαστούν όλοι τώρα χωρίς τον αρχηγό που το κατάφερε γιατί ήταν αποδεκτός από όλες τις τάσεις; Γιατί αν επιλέξουν να είναι πάλι όλοι μαζί κάτω από την ίδια πολιτική ομπρέλα, θα οδηγηθούν προφανώς σε αδιέξοδο και θα αυτοδιαλυθούν.
Ιδιαίτερα τώρα που υπάρχει ένας τρίτος εναλλακτικός πόλος με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, που προσφέρει και διέξοδο για πολιτική εκπροσώπηση σε αρκετούς από το ΣΥΡΙΖΑ. Αν και φάνηκε ότι στις τελευταίες εκλογές, δεν καρπώθηκε όλο το όφελος από τις διαρροές ψηφοφόρων που υπήρχαν στο ΣΥΡΙΖΑ.
Παρόλα αυτά όμως είναι ένας πόλος που μπορούν να εκφραστούν πολιτικά αρκετά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αφού ως γνωστό η δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ άδειασε από στελέχη και ψηφοφόρους και είναι αυτοί που έφεραν και τη νίκη, αλλά και στην κυβέρνηση το ΣΥΡΙΖΑ.
Οι επιλογές τους όμως αυτές θα κρίνουν και την πολιτική τους επιβίωση. Και φυσικά ο χρόνος και οι καθυστερήσεις για την εκλογή νέου αρχηγού, η αναποφασιστικότητα μετρούν πλέον αντίστροφα για αυτούς.
Πάντως δεν μπορούν να στεγάζονται δύο κόμματα στο ΣΥΡΙΖΑ μαζί, σε πανελλαδικά όπως και σε τοπικό επίπεδο, που βλέπουμε και στη Ροδόπη να αντιμάχονται δυο μέτωπα, να δημιουργούν προβλήματα και να λειτουργούν σαν δυο ξένοι στο ίδιο σπίτι.

Όσο για το πολιτικό κεφάλαιο Αλέξης Τσίπρας, μάλλον δεν έχει τελειώσει και ας μη βιάζονται κάποιοι να τον οδηγήσουν στην συνταξιοδότηση, με τόσο μεγάλο ποσοστό υποστηρικτών που συνεχίζει να έχει ακόμα στο κόμμα.

Ο ανταγωνισμός προφανώς είναι σκληρός και μπορεί πολλές φορές να οδηγεί σε ακρότητες, αυθαιρεσίες και αθέμιτες πρακτικές, όπως και η ανεργία να αναγκάζει εποχιακά εργαζόμενους να θέλουν ένα καλύτερο μεροκάματο, έστω και με φιλοδωρήματα, αλλά η περίπτωση του σερβιτόρου σε μπαράκι της Ρόδου, προφανώς είναι απαράδεκτη και καταδικαστέα.
Το ίδιο απαράδεκτη και κατακριτέα είναι και η συμπεριφορά κάποιων που θέλουν να επιδεικνύονται, στην προσπάθεια τους να ξεχωρίσουν από τους κοινούς θνητούς και να εντυπωσιάσουν, όπως οι θαμώνες της θαλάσσιας πλατφόρμας. Που αισθάνονται προφανώς vips, νεόπλουτοι, ή κάτι ξεχωριστό στον πλανήτη.
Οι δικαιολογίες όμως δεν ευσταθούν πλέον περί συναίνεσης των ίδιων των εργαζομένων, γιατί παρά τα φιλοδωρήματα, σε μαύρο χρήμα βέβαια, σημασία έχει και ο μισθός που προσφέρεται για τέτοιου είδους σκληρή εργασία.
Εξάλλου θα πρέπει να εφαρμόζονται για όλους οι κανόνες ασφάλειας, υγείας και προπαντός προστασίας, με νόμους που έχει θεσπίσει η πολιτεία. Και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί θα πρέπει να ελέγχουν πραγματικά και να βάζουν τα αντίστοιχα πρόστιμα σε παραβάτες.
Για όσους αυθαιρετούν, λειτουργούν κατασκευές χωρίς την απαιτούμενη άδεια και για όσα κόλπα και αν σκαρφίζονται για να εισπράττουν, εφαρμόζοντας απαράδεκτες συνθήκες εργασίας.
Και φυσικά να πάψει να υπάρχει η απεριόριστη ανοχή για ορισμένους καπάτσους επιχειρηματίες, που προφανώς δεν εκφράζουν και το σύνολο του επιχειρηματικού κόσμου, αλλά εκθέτουν και τον κλάδο τους.
Τα φιλοδωρήματα που επικαλούνται δεν είναι ο κανονικός μισθός ενός εργαζομένου και υποχρέωση του εργοδότη είναι να δίνει ικανοποιητικούς μισθούς για τέτοιου είδους εργασίες, με απαράδεκτες συνθήκες, εν μέσω καύσωνα.

Αλλά να σέβεται το προσωπικό και όχι να εκμεταλλεύεται την ανάγκη νέων παιδιών για δουλειά, καταστρατηγώντας και αποδομώντας τα πάντα στο βωμό του κέρδους.

Υπάρχει βέβαια νομικό πλαίσιο και κοινωνική πρόνοια και ίσως πρέπει κάποιοι να λογοδοτήσουν, όπως το πώς αδειοδοτήθηκαν, ή γιατί ανέχτηκαν αυτές τις θαλάσσιες πλατφόρμες, για τους νεόπλουτους γιάπηδες, όταν έχουμε τόσα χιλιόμετρα ακτών στη χώρα μας, για να κολυμπούν στη θάλασσα όλοι.
Όπως και αν οι έλεγχοι που έγιναν ήταν πλημμελείς, ή όχι. Και σαφώς θα πρέπει να προστατεύονται ακόμα και εργαζόμενοι, που υποτίθεται με τη συναίνεσή τους αποδέχονται αυτές τις απαράδεκτες καταστάσεις.
Κατά τ’ άλλα λύση θα βρεθεί βέβαια για το συγκεκριμένο περιστατικό αφού έπεσαν πάνω τα φώτα της δημοσιότητας. Αλλά μόνο αυτό αρκεί άραγε, για να σταματήσουν τα φαινόμενα ασυδοσίας;
Επόμενο είναι φυσικά μετά από αυτό το περιστατικό, ότι θα εντατικοποιηθούν εις το έπακρον όλοι οι έλεγχοι από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, ΑΑΔΕ, Αστυνομία, κλιμάκια επιθεώρησης εργασίας, για αδειοδότηση στις κατασκευές, για ανασφάλιστους εργαζόμενους και για συνθήκες εργασίας.
Που έτσι κι αλλιώς αυτή την εποχή οι έλεγχοι ήταν πάντα εντατικοί, ιδιαίτερα σε επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται με τον τουρισμό. Σε τέτοιο επίπεδο μάλιστα, που πολλές φορές η υπερβολή ήταν δεδομένη, ακόμα και στην περιοχή μας.
Παρόλα αυτά όμως μας κάνει εντύπωση, άραγε ένα τέτοιο κραυγαλέο περιστατικό ουδείς εξ αυτών το αντιλήφθηκε από πριν; Η εξαντλούν πολλές φορές το γράμμα του νόμου σε μικροεπιχειρήσεις, σε περιοχές με ελάχιστο τουρισμό και όχι τόσο στα πολυτελή τουριστικά θέρετρα;
Λόγου χάρη στη Μύκονο φέτος, για πρώτη φορά είδαμε να ξηλώνονται πολλές κατασκευές από τα διάφορα beach bar. Γιατί τις άλλες χρονιές δεν υπήρχαν; Απλώς η ανοχή μάλλον άνοιγε ορέξεις και έδινε βήμα στην ασυδοσία κάποιων.