Μικροκομοτηναίικα 06-01-2024

Τα δικά τους επικοινωνιακά αυτογκόλ συνεχίζουν να βάζουν στο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με την απόφαση του προέδρου Στέφανου Κασσελάκη να πραγματοποιήσει την τριήμερη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής του ομάδας στην οικία του στις Σπέτσες, συνδυάζοντας προφανώς το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Αλλά και προσβλέποντας στην ενδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ των βουλευτών και του ίδιου. Το γεγονός αυτό μπήκε ήδη στο στόχαστρο της κριτικής των στελεχών και μάλιστα υπάρχουν αρκετές αναφορές πάνω στο ζήτημα, ακόμα και η άρνηση του Αλέξη Τσίπρα να παρευρεθεί.
Όπως και προτάσεις του στυλ, γιατί να μην συνεδριάσουμε σε περιοχές που έχουν πληγεί από πλημμύρες και πυρκαγιές, αλλά σε ένα μικρό νησί. Προφανώς δεν αντιλαμβάνονται ότι οι επικοινωνιακού τύπου αυτές προτάσεις και αποφάσεις θυμίζουν εν ολίγοις «αμερικανιές», όπως θα έλεγαν χαρακτηριστικά στην ελληνική κάποιοι.
Αλλά και οι δύο προτάσεις διακατέχονται και από ένα λαϊκίστικο πνεύμα. Λάθος μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος τη συνεδρίαση μιας ΚΟ ομάδας σε ένα τουριστικό νησί, γιατί μελλοντικά μπορεί να δούμε και συνεδριάσεις στη …Μύκονο.
Αλλά λάθος είναι και η λογική συνεδριάσεων σε πληγείσες περιοχές, μόνο για να αποδείξουν δήθεν κάποιοι, ότι είναι κοντά στο λαό. Επισκέψεις που μπορούν να γίνουν χωρίς να υπάρχει καμιά συνεδρίαση.
Αν όμως διαπληκτίζονται και διαφωνούν μεταξύ τους για μια συνεδρίαση της ΚΟ ομάδας, που θα έπρεπε να γίνει στα γραφεία τους, για να υπάρχει και η δέουσα σοβαρότητα, τότε πώς θα τα βρουν στο συνέδριο του κόμματος το Φεβρουάριο;

Για πολλοστή φορά τίθεται το θέμα του δημογραφικού στη χώρα μας σε κάθε ευκαιρία, αλλά ως δευτερεύων προβληματισμός, δυστυχώς. Και καταλήγει φυσικά εντός των επόμενων ημερών να ξεχαστεί.
Πρόσφατα τέθηκε με τις μεγάλες κόντρες που υπήρξαν και στη βουλή για το νομοσχέδιο που πέρασε για τους μετανάστες που θα χρησιμοποιηθούν ως εργάτες γης, αν παραμένουν επί τριετία στη χώρα μας.
Που θα καταγράφονται και θα πολιτογραφούνται αφού καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, πού συνήθως υπάρχουν στον αγροτικό τομέα, την αλιεία, αλλά και στις κατασκευαστικές εταιρίες. Δημιουργήθηκε ένα ευνοϊκό νομοσχέδιο, ώστε να έχουν φθηνά εργατικά χέρια ορισμένοι.
Ξανακούστηκε πάλι το δημογραφικό εξ’ απαλών ονύχων με το νομοσχέδιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση για τους γάμους και την τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών. Και αφού διασταύρωσαν πάλι τα ξίφη τους, στο ποιος βλέπει σοβαρά το θέμα του δημογραφικού και ποιοι όχι, ξεχάστηκαν πάλι για να περάσουν σε άλλες κόντρες.
Και με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να ανακοινώνει ότι θα κατεβάσει και δική του πρόταση πιο ολοκληρωμένη στο νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια, αλλά χωρίς καμιά αναφορά για το δημογραφικό. Εκτός αν θεωρούν όλοι ότι τα ζητήματα αυτά ούτε συνδέονται μεταξύ τους, αλλά και δεν έχουν ουδεμία σχέση. Βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος.

Σπασμωδικές ενέργειες και αποφάσεις που δεν κάνουν τον κόπο να τις συνδέσουν με τον βασικό ερώτημα που προκύπτει σε τέτοιου τύπου νομοθετήματα, για το μεγάλο θέμα του δημογραφικού.
Γιατί αυτό είναι το πρωτεύον ζήτημα στην ψήφιση τέτοιων νομοθετημάτων, που έρχονται με το χαρακτήρα της καινοτομίας και το μανδύα του προοδευτισμού.
Κι όμως είναι ένα τεράστιο πρόβλημα για τη χώρα μας και δεν αφορά μόνο τον ντόπιο πληθυσμό. Αλλά και αυτούς που μετανάστευσαν και θα πρέπει να γυρίσουν από το εξωτερικό, για να προσθέσουν και στην οικονομία μας, στις επενδύσεις, στο ασφαλιστικό μας σύστημα και σε θέσεις εργασίας.
Είναι γνωστό πλέον ότι η Ελλάδα γεράζει, ο ελληνικός πληθυσμός φθίνει στη νεαρή ηλικία και αντικαθίσταται από μετανάστες και πρόσφυγες σταδιακά. Και όλα αυτά δεν προοιωνίζουν και κάτι καλό μελλοντικά.
Στήνεται μια παγίδα με το μανδύα ενός προοδευτικού πρόσημου να παρουσιάζοντας τον ως δείγμα σεβασμού των ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων. Και καλώς πράττουν και τα νομοθετούν όλα αυτά.
Αλλά δεν πρέπει να δουν και τη γενικότερη εικόνα σε μία χώρα που κυριολεκτικά καταρρέει η δημογραφικά, ώστε τα νομοθετήματα να δίνουν μια αίσθηση αισιοδοξίας μελλοντικά και μία προοπτική καλύτερη για την Ελλάδα;
Και όχι μόνο να είναι αντιγραφές και συμβατικές υποχρεώσεις που απορρέουν έναντι της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας, που σημειωτέον τα περισσότερα κράτη εκεί έχουν λυμένα τα δικά τους προβλήματα όσον αφορά το δημογραφικό και δεν έχουν το φόβο μιας σύγκρουσης με τους γείτονες;

Υπάρχει όμως ένα σημαντικό ερώτημα που προφανώς δεν μπορεί να το απαντήσει κανείς. Πόσο συμφέρει άραγε στο σύστημα της παγκόσμιας αγοράς, που δημιουργεί άλλα πρότυπα κοινωνικών σχέσεων, να λυθεί πραγματικά το δημογραφικό;
Μήπως επιθυμούν μοναχικούς ανθρώπους εργαζόμενους σκληρά, που έχουν χρόνο, σκέφτονται μόνο την επαγγελματική τους καριέρα και όχι να κάνουν οικογένεια, που μάλλον είναι ασύμφορη στην κατανάλωση και λειτουργεί πιο οικονομικά;
Συμφέρει στις πολυεθνικές, στην κατανάλωση και στο σύστημα, να διοχετεύουν τα προϊόντα τους σε περισσότερα σπίτια και όχι σε οικογένειες με πολλά μέλη. Αλλά σε διαζευγμένα ζευγάρια, μονογονικές οικογένειες, μοναχικούς εργαζόμενους.
Σαφώς κάποιος αντιλαμβάνεται ότι περισσότερα καταναλώνουν στην αγορά, για φαγητό, διασκέδαση, καφέ, εξοπλισμό του σπιτιού του ο καθένας, με το δικό του αυτοκίνητο και σπίτι και είναι ίσως οι καλύτεροι καταναλωτές. Για αυτό δημιουργούνται νέα καταναλωτικά και κοινωνικά πρότυπα ζωής.
Προϊόντα και πρότυπα που δεν μπορούν να διοχετευτούν στους φτωχούς της Αφρικής και της Ασίας μαζικά αλλά έχουν αναφορά κυρίως στους πολίτες των πλούσιων χωρών της δύσης, ένα περιορισμένο πελατολόγιο με οικονομική άνεση που πρέπει να διευρύνεται.
Και για το σύστημα αυτό οι οικογένειες που διαχειρίζονται με πνεύμα οικονομίας τον οικονομικό τους προϋπολογισμό, προφανώς είναι ασύμφορες, σε σύγκριση με «μοναχικούς» πολίτες και εργαζόμενους που λειτουργούν πιο καταναλωτικά.
Άρα πολλές αποφάσεις και νομοθετήματα ίσως θα πρέπει να τις βλέπουμε και κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα προθέσεων όταν μας επιβάλλονται. Που ίσως να αποκρύβουν και διαφορετικά συμφέροντα και οφέλη για κάποιους που μπορούν να επηρεάζουν και τα πολιτικά πράγματα.