Μικροκομοτηναίικα 15-04-2026

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν και προβληματισμό οι εκλογές στην Ουγγαρία, που μετά από 16 χρόνια συνεχόμενης εξουσίας ο Βίκτορ Όρμπαν έχασε πανηγυρικά, παραδέχτηκε την ήττα του και νέος ηγέτης αναλαμβάνει ο Πέτερ Μαγιάρ, εξασφαλίζοντας τις περισσότερες έδρες.

Η εξέλιξη αυτή αναλύεται ήδη από πολλούς με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκφράσει τη χαρά της απέναντι σε αυτή την αλλαγή, γιατί εκτιμά ότι έτσι θα υπάρξει μια στροφή της πολιτικής, με την Ουγγαρία να γίνεται πιο ευρωπαϊκή χώρα.

Αφού ήταν το κυριολεκτικά το μαύρο πρόβατο για τις διαφορετικές απόψεις που εξέφραζε συνεχώς και την έλλειψη συνεργατικού πνεύματος με τους εταίρους της που επιδείκνυε, ακόμα  από την εποχή των εμβολίων επί πανδημίας, κυρίως όμως για το μεταναστευτικό, που προτίμησε να πληρώνει η χώρα του ένα πολύ μεγάλο κόστος για να μη φιλοξενεί  μετανάστες.

Και φυσικά φαινόταν ξεκάθαρα ο φιλορωσικός τους προσανατολισμός ειδικά με την στάση που κρατούσε  με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αλλά ουδείς γνωρίζει μέχρι στιγμής αν τελικά η κυβέρνηση αυτή θα μπορέσει να αλλάξει πολλά,  ή θα παραμείνει το σύστημα Όρμπαν ακόμα στην Ουγγαρία.

Εντύπωση μας κάνει όμως ότι έχοντας γνώση της πολιτικής Ορμπάν και τις πολύ καλές σχέσεις που διατηρούσε και με τη γείτονα χώρα Τουρκία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, βρέθηκαν  αρκετοί συμπολίτες μας, κυρίως αντιεμβολιαστές, ακραίοι, και ακροδεξιοί ξεκάθαρα, που εξέφρασαν τη λύπη τους γιατί έχασε ένας τέτοιος ηγέτης. Επαινούσαν δηλαδή έναν ηγέτη που ενεργούσε κατά της ΕΕ.

Γιατί θεώρησαν ότι ήταν ο μόνος  που αντιστεκόταν σθεναρά απέναντι στο κατεστημένο σύστημα της ΕΕ, προβάλλοντας το μεταναστευτικό του μένος, αλλά και το αντιεμβολιαστικό του, προχωρώντας ακόμα και στη φορολόγηση των ξένων τραπεζών, αποδεχόμενος επίσης απλόχερα και την ευθεία ανάμειξη, αλλά  και τη βοήθεια που του πρόσφερε η κυβέρνηση των ΗΠΑ, στέλνοντας προεκλογικά τον αντιπρόεδρο.  

-------

Τα πράγματα είναι όμως πολύ πιο απλά. Ένας δεξιός που πόνταρε στον ορθολογισμό του και σε δείγματα πιο θετικής πολιτικής, δημιουργώντας κάποιες προσδοκίες στους πολίτες, νίκησε έναν καθαρά ακροδεξιό, που προσπαθούσε με τον τρόπο του να απομονώσει τη χώρα του.

Ο βίκτωρ Ορμπαν  έλεγχε τα ΜΜΕ, έφτιαξε ένα δικό του ξεκάθαρο σύστημα εξουσίας, παρακολουθώντας ακόμα και τους πολιτικούς του αντιπάλους, εγείροντας θέματα εθνικής ασφάλειας, και με ένα συγκεντρωτικό πνεύμα εξουσίας προσπαθώντας να δημιουργήσει έναν ξενοφοβικό λαό.

Πατούσε σε δύο βάρκες, από τη μία στα καλοδεχούμενα οικονομικά οφέλη της ΕΕ που ελάμβανε ως χώρα και από την άλλη σε μία καθαρά δική του πολιτική επιβίωσης, με έναν ιδιότυπο τρόπο εξουσίας που τον κατέταξε εντελώς ακραίο.

Παρ’ όλα αυτά όμως, οι εκλογές στην Ουγγαρία δείχνουν ότι και κάτι αλλάζει στην Ευρώπη, γιατί παρά την άμεση  βοήθεια που προσπάθησαν να του προσφέρουν οι Αμερικανοί, με βασικό στόχο να διαλύσουν την Ευρώπη, δεν κατάφεραν να σώσουν τον εκλεκτό τους.

Η ήτα του δημιουργεί προσδοκίες ανάσχεσης ενός μεγάλου ακροδεξιού  ρεύματος στην ΕΕ, που δήθεν έπαιρνε σάρκα και οστά, σαν  το αντίπαλο δέος των υπαρχουσών κυβερνήσεων στην Ευρώπη, όπως στην Βρετανία, στη Γαλλία κλπ.

Φαίνεται όμως ότι το μοντέλο αυτό αμφισβήτησης και ακραίου λαικισμού των προηγούμενων ετών, μάλλον δεν είναι πλέον ελκυστικό στους πολίτες της ΕΕ, που ίσως με τη στάση τους αυτή τη στιγμή να σκέφτονται θετικά, πιο ώριμα, αλλά και  πιο δημοκρατικά.

--------

Σαφώς δεν είναι και καθόλου τυχαίο που, όπως μας καταγράφουν οι επίσημες έρευνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Eurostat, βρισκόμαστε σχεδόν στα ίδια επίπεδα μισθολογικών απολαβών με τη γειτονική μας Βουλγαρία, ενώ τα προηγούμενα χρόνια απέχαμε παρασάγγας από αυτούς. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε στα ποσά των μισθών, που ενδεχομένως όλοι γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερα, αλλά κυρίως στην αγοραστική δύναμη που έχει ο κάθε πολίτης στις δύο χώρες, ώστε με τις μισθολογικές του απολαβές να μπορεί να αγοράζει τα ίδια προϊόντα. Μπορεί να ανεβαίνουν και οι τιμές στην Βουλγαρία, αλλά το τραγελαφικό με τη χώρα μας είναι ότι διαρκώς αυξάνεται ο πληθωρισμός, οι τιμές των καυσίμων είναι στα ύψη κάθε φορά που ακούγονται τα τύμπανα του πολέμου, και πριν ακόμα, οι κερδοσκοπικές τάσεις που υπάρχουν στην αγορά και η αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να ελέγξει την αισχροκέρδεια και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια, τα ανεπιτυχή μέτρα τα οποία εφαρμόζουν ενάντια στην ακρίβεια που ποτέ δεν έπιασαν τόπο, οι πρόσκαιρες επιδοματικές πολιτικές τους, γιατί η φιλοσοφία τους είναι ακριβώς να κρατηθούν σχεδόν οι τιμές στο ίδιο ύψος, να μειώνονται κατ’ ελάχιστο ακόμα και τώρα που οι τιμές του πετρελαίου έχουν πάρει την κατηφόρα, και να αυξάνονται ραγδαία και καθημερινά ανεβαίνουν. Μπορεί να ισχυρίζονται λοιπόν από πλευράς κυβέρνησης, καθαρά επικοινωνιακά, ότι η ακρίβεια είναι ένα εισαγόμενο φαινόμενο, αλλά κατά πολύ μεγάλο ποσοστό πολλές φορές έχουμε αναφέρει μέχρι τώρα ότι αυτή διατηρείται από το υπάρχον κερδοσκοπικό σύστημα, γιατί όταν ανεβαίνουν οι τιμές και κρατείται ο ίδιος ο ειδικός φόρος κατανάλωσης, και μάλιστα πολύ αυξημένος σε σχέση με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ο ΦΠΑ, σαφώς και οι εισπράξεις του κράτους είναι πολύ μεγαλύτερες, όπως και αντίστοιχα τα κέρδη συγκεκριμένων εταιρειών με την ολιγοπωλιακή πολιτική που εφαρμόζεται και δημιουργεί σχεδόν μονοπωλιακές καταστάσεις. Αν το αντιλαμβάνονται αυτό και δεν το διορθώνουν, δεν γνωρίζουν πώς να το κυβερνήσουν. Αν το αντιλαμβάνονται, βέβαια, είναι μάλλον ακατάλληλοι.

--------

Η μικρή αγοραστική δύναμη όμως και του ντόπιου πληθυσμού, ιδιαίτερα στη Ροδόπη, που πλήττεται από τον αθέμιτο ανταγωνισμό και βρίσκεται βέβαια στις τελευταίες θέσεις στο κατά κεφαλήν εισόδημα, έδωσε και τον γνωστό υποτονικό παλμό με τον οποίον κινήθηκε η αγορά, ιδιαίτερα στις γιορτινές ημέρες. Οι πολίτες επικεντρώθηκαν μόνο στα απαραίτητα κυρίως, και με γενναίες εκπτώσεις μάλιστα, και σε αυτό που θεωρείται γιορτινό τραπέζι, με τη γαλαντομία που επικρατούσε στα προηγούμενα έτη, και έτσι υποτονικά κινήθηκαν ακόμα και τα κρεοπωλεία. Την τιμητική τους είχαν συγκεκριμένα σούπερ μάρκετ. Η ντόπια αγορά δεν πήρε το αναλογούν μερίδιο, έστω και από τα χρήματα που έπεσαν την τελευταία στιγμή με τα δώρα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και με τις πληρωμές της βασικής ενίσχυσης για τους αγρότες, αφού πλέον άλλες ήταν οι προτεραιότητες. Πολλοί ανέβαλαν τα ταξίδια τους ή τα ακύρωσαν. Στο εξωτερικό υπήρχαν συντοπίτες μας, οι οποίοι ζουν σε άλλες πόλεις, και σκέφτηκαν κατά πολύ το μεγάλο κόστος ενός ταξιδιού για να έρθουν στις προγονικές τους εστίες και προτίμησαν να μείνουν στον τόπο που ζουν, όπως αντίστοιχα και ντόπιοι για να ταξιδέψουν προς άλλες πόλεις στην Ελλάδα. Και το φαινόμενο αυτό της κρίσης και του συμμαζέματος των οικογενειακών προϋπολογισμών, για να μπορέσει να επιβιώσει κάθε οικογένεια, δίνει πλέον καθαρά το στίγμα του, με μία αυξανόμενη πορεία προς τη συρρίκνωση πολλών δραστηριοτήτων και αγορών. Αυτή η εικόνα που επικρατεί, και ιδιαίτερα στις μέρες των γιορτών, που ναι μεν είναι οικογενειακές και οι περισσότεροι τις περνούν στο σπίτι με την οικογένεια και τα παιδιά τους, η πόλη ήταν σχεδόν άδεια, που σημαίνει ότι ούτε κάποια ψήγματα τουρισμού και επισκεπτών δεν θα μπορούσαν να δώσουν ζωή, ιδιαίτερα σε μία περίοδο που και οι φοιτητές φεύγουν για να πάνε στο πατρικό τους. Σημάδια μιας άλλης εποχής, που θα πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν, αν θέλουμε να ξαναζωντανέψει η πόλη, γιατί δεν αφορούν μόνο τις πολιτικές, τις κυβερνητικές πολιτικές, αλλά και τον τρόπο που λειτουργούν οι τοπικές διοικήσεις, που αρκούνται βέβαια να παρακολουθούν τα θρησκευτικά δρώμενα, και καλώς πράττουν, να περιδιαβαίνουν την αγορά και να δίνουν τις ευχές τους δήθεν συνομιλώντας με επιχειρηματίες, αλλά μη λύνοντας προβλήματα και γεμίζοντας τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης με τις επικοινωνιακές τους επαφές.