Μικροκομοτηναίικα 17-04-2026

Αντιλαμβανόμαστε ότι βρήκαν άλλη μια ευκαιρία ανάπαυλας οι αυτοδιοικητικοί λόγω των γιορτών αυτή τη φορά και οι  πολιτικοί το χρόνο να ασχολούνται με τα ζητήματα του κράτους δικαίου, χωρίς να παράγουν ουσιαστικό έργο. Αλλά ζητώντας μετ’ επιτάσεως εκλογές οι αντιπολιτεύσεις, λες και αυτές θα μας λύσουν όλα τα προβλήματα.

Πριν το αντιληφθούν κι οι ίδιοι οι αυτοδιοικητικοί μας βέβαια, τελειώνει η άνοιξη και έρχεται το καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι που μας βρίσκει με κλειστό τον κάθετο άξονα από τη Βουλγαρία, κάτι που ήδη έδειξε το στίγμα του, με πενιχρά αποτελέσματα την περίοδο του Πάσχα στην επισκεψιμότητα της περιοχής.

Την ίδια ώρα, περιμένουμε πότε θα ολοκληρωθούν τα έργα για την παράκαμψη, έστω προσωρινά, ώστε να λυθεί το πρόβλημα. Καρκινοβατούν όμως και άλλα έργα τουριστικής σημασίας, κυρίως στις παραλίες, με δρόμους και υποδομές που παραμένουν πίσω.

Δεν είναι τυχαίες οι διαμαρτυρίες επαγγελματιών στο Φανάρι, που περιμένουν να ολοκληρωθεί ο βιολογικός καθαρισμός. Οι οσμές από τα αδειάσματα των βόθρων δεν είναι ανεκτές, ούτε για τους ίδιους, αλλά  ούτε για τους επισκέπτες.

Σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις, το τέλος του χρόνου είναι η καταληκτική ημερομηνία, χωρίς άλλες παρατάσεις, για να παραδοθεί το αυτονόητο. Ένας σύγχρονος βιολογικός καθαρισμός στην ναυαρχίδα του τουρισμού της περιοχής μας.

Την ίδια στιγμή, η πλατεία Φαναρίου που υποτίθεται ολοκληρώθηκε εδώ και καιρό, εξακολουθεί να έχει ατέλειες και χρειάζεται ουσιαστική ολοκλήρωση, όπως και τα έργα στο λιμάνι. Που έχουν ενταχθεί σε πρόγραμμα του Πράσινου Ταμείου για να ολοκληρωθούν. Το  Καλοκαίρι όμως έρχεται.

---------

Υπάρχει άραγε σωστή τουριστική νοοτροπία και κουλτούρα σε αυτόν τον τόπο; Γιατί έργα αυτονόητα και τουριστικής σημασίας, που έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί εδώ και καιρό παραμένουν ακόμη  ημιτελή, ή σε αθλία κατάσταση;

Και αν θέλουμε να σταθούμε και στα μεγαλύτερα έργα της ΕΤΑΔ, που ανακοινώθηκαν μετά βαΐων και κλάδων, όπως το Οικοτουριστικό Κέντρο Φαναρίου, ενώ έχει απενταχθεί εδώ και δύο χρόνια από το πρόγραμμα της Περιφέρειας, γνωρίζει κανείς να μας πληροφορήσει πότε θα ξεκινήσει μια νέα προσπάθεια έστω;

Το ίδιο ισχύει και για το κάμπινγκ Φαναρίου. Μπορεί να δόθηκε σε ιδιώτη και να μην πρόλαβε πέρυσι να ολοκληρώσει τις εργασίες, όμως ακόμη δεν υπάρχει σαφής εικόνα αν θα λειτουργήσει φέτος και αν τελικά είναι τόσα πολλά τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει που αυξάνουν κατά πολύ το κόστος λειτουργίας.

Ο κατάλογος των εκκρεμοτήτων συνεπώς μακραίνει, την ώρα που θέλουμε να δείξουμε μια στοιχειώδη ετοιμότητα στην υποδοχή των τουριστών που θα ξεκινήσει από τις αρχές του Ιουνίου. Και σαν να μην φτάνουν αυτά, μπορεί να περιμένουμε μέχρι το 2030 για να παραδοθούν τα μπανκαλόουζ στον Δήμο Κομοτηνής, προκειμένου να αξιοποιηθούν.

Και εκεί κανείς  όμως, δεν μας διαβεβαιώνει αν στο μεταξύ θα γίνουν κάποιες παρεμβάσεις για τα γνωστά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, λόγω και της παλαιότητας των εγκαταστάσεων.

Αν προστεθούν φυσικά σε αυτό το παζλ οι άλλες εκκρεμότητες, όπως οι παρατημένες υποδομές στην παραλιακή ζώνη που είναι και συνάμα επικίνδυνες,   η κακή εικόνα γίνεται ακόμη χειρότερη με τον ημιτελή ποδηλατοδρόμο της ΕΤΑΔ.

Παραφωνία επίσης είναι και οι εγκαταστάσεις στο γνωστό «Ακρογιάλι», που για χρόνια λειτουργούσε ως παραλιακή ταβέρνα στο  χώρο πρώην στρατιωτικών εγκαταστάσεων αναψυχής, ενώ τώρα θυμίζει πλέον πλήρη εγκατάλειψη.

Το αποτέλεσμα είναι προφανές. Ότι όλα αυτά δεν είναι μάλλον η εικόνα που θέλει και επιθυμεί  να δει ένας επισκέπτης και τουρίστας. Είναι μια αρνητικά εικόνα εγκατάλειψης, με έργα μισοτελειωμένα και υποδομές που μένουν πίσω.

---------

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση στη χώρα μας έχει μάλλον δύο ταχύτητες. Η πρώτη είναι η πολύ γρήγορη και χρησιμοποιείται όταν το δημόσιο θέλει να εισπράξει οφειλές, από χρέη ιδιωτών και επαγγελματιών. Μέχρι και μια κλήση της τροχαίας, μπορεί να σε κυνηγάει για χρόνια μέχρι να πληρωθεί.

Η δεύτερη ταχύτητα βέβαια θυμίζει προφανώς χελώνα, με εμπόδια και μεγάλες δυσκολίες, όταν είναι υποχρεωμένο να πληρώσει το Δημόσιο τους πολίτες. Εκεί αρχίζει ο Γολγοθάς, αφού εφευρίσκουν εξισώσεις με δύσκολες  λύσεις.

Και  μαθηματικούς τύπους  που  θα μπορούσαν   να λυθούν  μόνο από τον συντοπίτη μας μαθηματικό αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή. Και τα πιο εύκολα τα κάνουν φοβερά δύσκολα προφανώς για να πληρώσουν λιγότερα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ηλεκτρονική ταλαιπωρία και γραφειοκρατία που υπάρχει προκειμένου να εισπράξει κάποιος το fuel pass. Δηλαδή  ένα πολύ μικρό ποσό, λίγες δεκάδες ευρώ για δύο μήνες, ώστε να μετριαστεί το κόστος των καυσίμων λόγω του πολέμου στο Ιράν.

Την ώρα όμως που πολλοί συμπολίτες μας είναι ουσιαστικά ηλεκτρονικά αναλφάβητοι αναγκάζονται να  καταφεύγουν στα ΚΕΠ. Δυσκολεύονται όμως να καταθέσουν την αίτηση και οι νεότεροι, αφού  χρειάζεται να περάσουν από μια σειρά διαδικασιών. Με κωδικούς,   επιβεβαιώσεις και  προσωπικά στοιχεία.

Και στο τέλος, πολλοί νομίζουν ότι ολοκλήρωσαν τη διαδικασία, ενώ αυτή δεν έχει καν επιβεβαιωθεί. Και τρέχουν στους λογιστές τους για να ενημερωθούν. Για ένα τόσο μικρό ποσό, μάλλον η ταλαιπωρία των πολιτών είναι δυσανάλογη.

--------

Και τίθεται το ερώτημα, άραγε  δεν θα μπορούσε να απλοποιηθεί περισσότερο; Όταν ο κράτος έχει ήδη όλα τα στοιχεία πλέον υπάρχουν,  μητρώα και λογισμικό της ΑΑΔΕ και θα μπορούσε απευθείας να τα πιστώσει στους δικαιούχους;

Δεν γνωρίζει τα οχήματα, τους κατόχους και  τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς  μέσω και των φορολογικών δηλώσεων; Απλώς θα δήλωνα οι πολίτες αν επιθυμούν να εισπράξουν μετρητά ή  να πληρώνονται μέσω κάρτας στην κατανάλωση καυσίμων.  Γιατί  λοιπόν επιλέχθηκε ένας  τόσος περίπλοκος δρόμος;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Η διαδικασία ανοίγει την όρεξη και σε επιτήδειους ακόμα. Ήδη υπάρχουν περιπτώσεις απάτης, με πολίτες να δίνουν στοιχεία και να βλέπουν τελικά τους λογαριασμούς τους να αδειάζουν, όπως επισημάνθηκε.

Αν θέλουμε να λέμε ότι λειτουργούμε ως ευρωπαϊκό κράτος, ας πάρουμε και μαθήματα από αυτούς όμως. Σε άλλες χώρες και πολιτισμένες ευρωπαϊκές, το δημόσιο ενημερώνει όπως οφείλει γιατί σέβεται τον πολίτη και φορολογούμενο, για όλες τις συναλλαγές  κι αν έχει παρακρατήσει κατά λάθος ακόμα περισσότερα, επιστρέφει τα χρήματα απευθείας στον λογαριασμό του και ζητά και συγνώμη για την ταλαιπωρία.

Μάλλον όμως για τη χώρα μας ζητάμε πολλά, αφού  εδώ όταν ο πολίτης χρωστά, το κράτος είναι άμεσο και απαιτεί να εισπράξει καταλογίζοντας και τόκους. Ενώ όταν το ίδιο το κράτος οφείλει, εκεί γίνεται… χελώνα και η όποια καθυστέρηση δεν συνοδεύεται με τόκους.