Μικροκομοτηναίικα 22-01-2026

Στη ζωή και στην πολιτική θα πρέπει να έχεις ξεκάθαρες θέσεις, γιατί δεν μπορείς να είσαι και με τον αστυφύλαξ και με το χωροφύλαξ, να είναι η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος κι ούτε φυσικά ο κόσμος να αγκαλιάζει την υποψηφιότητά σου και να σε στηρίζει, επειδή υπόσχεσαι απλοϊκά ότι θα ρίξεις τα τείχη ανάμεσα στη δεξιά και στην αριστερά και θα συνεργαστείς με ανθρώπους από όλα τα κόμματα.
Κάπου εκεί τα χαλάει η Μαρία Καρυστιανού με τη δημόσια διαβούλευση που επικαλέστηκε για τις αμβλώσεις, όταν ήδη αυτά έχουν ξεκαθαριστεί εδώ και δεκαετίες νομοθετικά, δίνοντας το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στις γυναίκες.
Και φαίνεται ότι αρχίζει και ξεφουσκώνει δημοσκοπικά όσο δεν ξεκαθαρίζει τη θέση της. Δεν μπορεί να έχει μαζί της όλους τους Έλληνες όπως φαντάζεται επειδή την στήριξαν για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Άλλο η μάνα και διαφορετική περίπτωση η πολιτικός. Ειδάλλως τρέφει φρούδες ελπίδες για τη νέα της πολιτική κίνηση.
Οι περίεργες απόψεις και τοποθετήσεις της ήδη μπήκαν στο στόχαστρο πολλών και τα αριστερά κόμματα προσπαθούν να την αποτινάξουν από πάνω τους και να τη φορτώσουν με ακροδεξιές πολιτικές και ιδεολογίες. Φυσικά για να περιχαρακώσουν τα του οίκου τους.
Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι τη Μαρία Καρυστιανού την χρησιμοποίησαν κατά κόρον όλα τα αριστερά κόμματα για τις μεγάλες διαδηλώσεις, στο Σύνταγμα, εκμεταλλευόμενοι πολιτικά ένα τραγικό γεγονός, μόνο για να χτυπήσουν το σύστημα και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ώστε να κεφαλαιοποιήσουν δικά τους πολιτικά οφέλη.
Ίσως κάποιοι ευελπιστούσαν να τη δουν και ως υποψήφια βουλευτή στα κόμματά τους. Τώρα όμως που διαχωρίζει τη θέση της και τους ασκεί και κριτική, επόμενο είναι ότι προσπαθούν να την αποτινάξουν από πάνω τους και να ξεχάσουν τα πολιτικά λάθη του παρελθόντος. Κι εύκολα άλλαξαν ρότα και προσπαθούν ιδεολογικά να τη φορτώσουν πλέον στην δεξιά.

Δεν μπορεί όμως η πολιτική σου πρόταση να θυμίζει ένα συνονθύλευμα με πολλά υλικά και συνταγές, που να αγκαλιάζουν από την ακροδεξιά μέχρι την ακροαριστερά, γιατί σαφώς υπάρχουν αυτές οι ιδεολογικές διαφορές, όσο και αν θέλει να τις αποποιηθεί κάποιος, επειδή τον συμφέρει πολιτικά
Ούτε να ντύνεις με γενικόλογες θεωρίες τα διπλωματικά ζητήματα με απλοϊκές τοποθετήσεις περί παγκόσμιας ειρήνης. Έτσι δεν στοιχειοθετεί μια πολιτική πρόταση για τη διπλωματία της χώρας μας. Και φυσικά μια πολιτική προσπάθεια βασίζεται σε ανθρώπους που θα σε στηρίξουν και σαφώς θα εκφράζουν μία συγκεκριμένη ιδεολογία.
Ούτε ένας πολιτικός πετάει τα δίχτυα του δεξιά και αριστερά προσπαθώντας σε θολά νερά να προσκομίσει οφέλη από όλα τα κόμματα. Ίσως προς το παρόν το καταφέρνει δημοσκοπικά κι έτσι βλέπουμε ότι υπάρχει ένα πολιτικό κόστος σε όλα τα κόμματα, από το κυβερνών μέχρι σε όλες τις αντιπολιτεύσεις.
Κυρίως βέβαια η Μαρία Καρυστιανού εμβολίζει κυρίως τα προσωποπαγή κόμματα που το παίζουν αντισυστημικά, τα κόμματα του άκρατου μηδενισμού, των ψεκασμένων και των αντιεμβολιαστών, αλλά και του θρησκευτικού φανατισμού.
Πατώντας όμως σε πολλές βάρκες κάποιος σίγουρα θα πέσει στη θάλασσα. Και ακολουθώντας αυτή την τακτική γρήγορα θα απομυθοποιηθεί πολιτικά. Και όσοι υπολογίζουν ποσοστά του 15 ή του 18%, μάλλον κάνουν μπαϊράμ με το μυαλό τους.
Αντιλαμβάνονται όλοι τις ανάγκες της κοινωνίας να εκφραστούν με κάτι διαφορετικό, ή να επέλθει η κάθαρση σε αυτό τον τόπο και να υπάρχει διαφάνεια και αξιοκρατία, αλλά αυτό γίνεται με συγκροτημένες προτάσεις και θέσεις και όχι με διάσπαρτες αμφιλεγόμενες απόψεις, και διαφορετικές πολλές ιδεολογίες.
Με τον τρόπο αυτό δείχνει ότι έχει μία ανεπαρκή διαχείριση στα πολιτικά πεπραγμένα, αναδεικνύονται οι αδυναμίες της να στοιχειοθετήσει μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση και ας περιμένουμε φυσικά να δούμε και ποιοι θα συνταχθούν μαζί της.

Πάντως δεν χρειάζονταν η συμφωνία mercosur για να εισάγουμε βόειο κρέας από τις χώρες της νοτίου Αμερικής, αφού οι συναλλαγές αυτές γίνονται εδώ και δεκαετίες, με εισαγωγές σε κρέατα, παγοκολόνες για χυμούς, μαρμελάδες και άλλα προϊόντα αμφιβόλου ποιότητας.
Επίσης όσοι τουλάχιστον θυμούνται από το στρατό, τις δεκαετίες του 80 και του 90 ακόμα, το βόειο κρέας που έτρωγαν εκείνη την εποχή οι στρατιώτες, ανάγονταν από την εποχή ακόμα του …..Μεταξά.
Αφού στα ταμπελάκια αναγράφονταν, η ημερομηνία προέλευσης το 1936 και χώρα η Αργεντινή, όπου καταψύχθηκε μάλλον ο βίσωνας. Έχουμε Γκοντζίλα σήμερα έλεγαν χαριτολογώντας οι στρατιώτες. Και προφανώς ένα τέτοιο προϊόν δεν είχε καμιά θρεπτική αξία, αλλά ούτε και ποιοτικά χαρακτηριστικά για να ταΐσει το στράτευμα μας.
Μάλιστα αναρωτιούνται κάποιοι που είχαν κάνει τη θητεία τους εκείνες τις χρονιές, δεν υπήρχαν ελληνικά μοσχάρια για τα συσσίτια, ή οι τιμές ήταν τόσο υψηλές που δεν επέτρεπαν να τρώνε οι στρατιώτες κρέας ποιοτικό και φρέσκο. Και χρειάζονταν οι κατεψυγμένες αυτές κολώνες ενός κρέατος τουλάχιστον 60 χρόνια παγωμένο από πριν, να το καταναλώνουμε;
Οι εποχές βέβαια έχουν αλλάξει κάποια στιγμή η διατροφή τουλάχιστον των στρατιωτών έχει περάσει σε καλύτερα επίπεδα, αλλά παρόλα αυτά θα πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους μας ότι θα πρέπει οι προμήθειες τουλάχιστον σε δημόσιους οργανισμούς, υπηρεσίες, στο στρατό και παντού, να γίνονται με ντόπια προϊόντα.

Για να στηρίζουν και τους παραγωγούς, αλλά και τις βιομηχανίας και τις βιοτεχνίες του τόπου μας και να αποφεύγονται να αγοράζουν μαζικά ποσότητες από χώρες εχθρικές απέναντι μας, όπως είναι η Τουρκία. Και πολλά από
από τα προϊόντα αυτά που διακινούνται κι εδώ στην περιοχή μας, είναι τουρκικής προέλευσης.
Όταν μάλιστα δαπανώνται δισεκατομμύρια ευρώ για φρεγάτες που αλλάζουν τα δεδομένα στο συσχετισμό δυνάμεων στο Αιγαίο και άλλα τόσα για εξοπλιστικά συστήματα όπως και πολεμικά αεροπλάνα, το ίδιο θα πρέπει να εφαρμόσουν και στην καθημερινότητα.
Και στοίχημα σε όλα αυτά είναι, εκτός από τα προϊόντα διατροφής που θα πρέπει να είναι ντόπια και αυτό θα πρέπει να είναι απαράβατος όρος και κανόνας, να στήσουν επιπλέον και τη δική μας πολεμική βιομηχανία που ανθούσε στο παρελθόν.
Μάλιστα είχαν γίνει και βιοτεχνίες στην περιοχή μας ακόμα για να παράγουν ρούχα για το στρατό, όταν υπήρχε η ΠΥΡΚΑΛ και η ΕΒΟ και κατασκεύαζαν πλήθος από αναλώσιμα υλικά όπως σφαίρες, αντιαεροπορικά συστήματα και πολλά άλλα.
Καλή η προσπάθεια να κατασκευάζονται τα νέα drone του στρατού σε βιομηχανία της Ξάνθης αλλά εκτιμούμε ότι άλλη μία βιομηχανία έπρεπε να γίνει και στη ΒΙΠΕ Κομοτηνής, που να παράγει εξοπλιστικά συστήματα. Ιδιαίτερα τώρα με το πρόγραμμα ενίσχυσης των εξοπλιστικών μας συστημάτων που χρηματοδοτείται ήδη από την ΕΕ.