Μικροκομοτηναίικα 23-01-2026

Τελικά ποιος κάνει μεγαλύτερη ζημιά σε ένα κόμμα; Ο πρόεδρος που δεν «τραβάει» όπως ισχυρίζονται κάποιοι, ή όσοι του τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια αμφισβητώντας τον συνεχώς και δημιουργούν εσωκομματικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να μην αφήνουν το κόμμα να πάει μπροστά και να διχάζουν τα στελέχη;
Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ που θα πραγματοποιήσει το συνέδριο του εντός του Μαρτίου και φαίνεται ότι μάλλον θα ναι εκρηκτικό, ήδη βρίσκεται πάλι σε μία μεγαλύτερη δίνη εσωστρέφειας, ενώ υποτίθεται ξεκαθαρίστηκαν τα πράγματα και ο πρόεδρος Νίκος Ανδρουλάκης εκλέχτηκε πλειοψηφικά.
Και μπόρεσε ένα βαλτωμένο κόμμα του 8% να το φέρει έστω και σε αυτά τα επίπεδα. Και προφανώς δικαιούται να δοκιμαστεί πλήρως στις επόμενες εθνικές εκλογές κι αν δεν πείσει τότε να αμφισβητηθεί, ή να παραιτηθεί.
Αλλά παρόλα αυτά οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, κυρίως βέβαια ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, τον αμφισβητεί συχνά και δημόσια. Προχθές ανέφερε μάλιστα ξεκάθαρα ότι το κόμμα με την στρατηγική που έχει ως τώρα απέτυχε και φυσικά ο στόχος της πρώτης θέσης απομακρύνεται.
Άραγε είναι πολλοί στο κόμμα που πιστεύουν ότι την επόμενη φορά θα γίνουν κυβέρνηση από το 14%; Μάλλον έχουν πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουν για να πείσουν τους πολίτες και να το καταφέρουν και ίσως αυτό θα συμβεί στις μεθεπόμενες εκλογές και όχι στις επόμενες.
Αν βέβαια συνεχίσει να υπάρχει με αυτό το σχήμα. Προς το παρόν βέβαια αυτό που καταφέρνουν είναι να διχάζουν το κόμμα στα δύο. Σε τέτοιο επίπεδο μάλιστα αφού και στη Ροδόπη ακόμα οι δύο τάσεις έχουν τους υποστηρικτές τους, έστω κι αν κρίθηκαν όλα στις εσωκομματικές τους εκλογές.
Τα λάθη της ηγεσίας είναι ότι δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ πλήρως την πολιτική κατάσταση και όταν κατακερματίζονταν το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ αυτοί σφύριζαν αδιάφορα και καθυστερούσαν να δώσουν το πολιτικό στίγμα με μορφή κυβερνησιμότητας, αλλά πάταγαν σε μία φιλοσοφία μάλλον λαϊκισμού.
Κυρίως όμως θα έπρεπε να αποδείξουν ότι είναι μία σοβαρή δύναμη, που ανά πάσα στιγμή σε κάθε εκλογική διαδικασία θα σκεφτόταν το μέλλον της χώρας και όχι να επενδύει σε πειραματισμούς και να αλιεύει σε θολά νερά ψηφοφόρους και στελέχη από την κατακερματισμένη αριστερά. Που ούτε μεταξύ τους δεν μπορούν να τα βρουν οι περισσότεροι.

Οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι για το συνέδριο Δούκας και Γερουλάνος, ζητούν να διευρυνθεί το ακροατήριο και οι σύνεδροι, να καλέσουν και άλλες πολιτικές δυνάμεις για μία ανοιχτή διαδικασία, θαρρείς και υπάρχουν άλλα κόμματα που θέλουν να συμμετέχουν.
Δείχνοντας ξεκάθαρα ότι θέτουν θέμα αμφισβήτησης ενός προέδρου, που ποτέ μάλλον δεν τον αποδέχτηκαν παρόλο που αναδείχτηκε με εντελώς δημοκρατικές διαδικασίες και μάλιστα χιλιάδες ψηφοφόροι έδωσαν το παρόν για να τον εκλέξουν.
Και εκτιμούν και πιστεύουν ότι η δική τους συμβολή στην ηγεσία του κόμματος ίσως από τη θέση του προέδρου, θα προσφέρει τα μέγιστα για να μπορέσει να ξεβαλτώσει το κόμμα από τα χαμηλά δημοσκοπικά του ποσοστά.
Δηλαδή προτρέπουν τον αρχηγό να πάει περισσότερο προς τα αριστερά παρά προς το κέντρο και στα δεξιά, εκτιμώντας ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συνενώσει τις αριστερές και τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις του χώρου. Ένα σενάριο που από την αρχή φαίνεται ότι είναι αποτυχημένο και ανέφικτο. Δεν το κατάφεραν ούτε όταν διαλύονταν η αριστερά.
Η στήριξη των αριστερών κομμάτων για να εκλεγεί ο Χάρης Δούκας στο δήμο Αθηναίων την δεύτερη Κυριακή ήταν καθαρά ευκαιριακή και είχε να κάνει με το μήνυμα που ήθελαν να δώσουν εναντίον των κυβερνητικών επιλογών. Και με το 14% της πρώτης Κυριακής έγινε δήμαρχος.
Εκτιμά δηλαδή ότι έχει περισσότερους διαύλους επικοινωνίας με την ευρεία αριστερά, από τη στιγμή που τα κόμματα αυτά δυσκολεύονται να τα βρουν μεταξύ τους και αμφιταλαντεύονται αν θα συνταχθούν πάλι υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα; Που ενδεχομένως μπορεί να διεκδικήσει μεγαλύτερα ποσοστά και να δώσει την εκλογική μάχη ως μια υπολογίσιμη δύναμη;

Το πολιτικό τοπίο είναι τόσο ρευστό πλέον και ουδείς γνωρίζει τι απώλειες θα έχει με τα νέα κόμματα που θα δημιουργηθούν και τη δυναμική αλλά και την αποδοχή που θα αποκτήσουν και όλα αυτά δυσκολεύουν κατά πολύ την δημοσκοπική άνοδο που επιθυμεί το ΠΑΣΟΚ.
Και μέσα σε αυτό το άναρχο τοπίο και το συνονθύλευμα αριστερών κομμάτων που πολλοί αισθάνονται μάλιστα ότι έχουν μεγάλες διαφορές ιδεολογικές μεταξύ τους για να συγκλίνουν σε μία ενιαία πολιτική στάση και συμπεριφορά, η στροφή του ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά δεν πρόκειται να τους φέρει πολιτικά οφέλη.
Μόνο ο Χάρης Δούκας ευελπιστεί στη στήριξη τους πάλι στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, αλλά τα θαύματα δεν γίνονται συνεχώς. Για το ΠΑΣΟΚ θα είναι καταστροφικό και θα το δει άμεσα στις δημοσκοπήσεις. Ενώ τώρα έστω και με αυτά τα ποσοστά δεν παύει να είναι αξιωματική αντιπολίτευση.
Κατά τα άλλα οι σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι κάτι κόλλησαν από την ασθένεια των αριστερών κομμάτων, που επιμένουν να λειτουργούν πολιτικά στην ιδεολογική καθαρότητα των μικρών σχηματισμών, με συνιστώσες, με ζυμώσεις, συλλογική ηγεσία, με τα γραφειοκρατικά συλλογικά τους όργανα, με καταστατική νοοτροπία και συνεχείς κόντρες και αμφισβητήσεις.
Λανθασμένα δεν εστιάζουν πιο δυναμικά στα μεγάλα και πολλά προβλήματα των πολιτών, την δυσαρέσκεια του κόσμου στην πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, τη φτώχεια και την ακρίβεια που χτυπά την πόρτα όλων, αλλά και στο γιατί η κυβέρνηση αντιστέκεται παρά την πτώση των ποσοστών της και με μεγάλη διαφορά είναι πρώτη δύναμη μεταξύ των πολιτικών κομμάτων.

Αυτά θα έπρεπε να τους προβληματίζουν, αλλά και να τους οδηγούν να σκέφτονται πολιτικά και όχι συναισθηματικά γιατί ακόμα οι πολίτες επιμένουν να στηρίζουν την παρούσα κυβέρνηση. Μια σοβαρή, νηφάλια και ήρεμη πολιτική ανάλυση, ίσως να τους οδηγούσε σε χρήσιμα συμπεράσματα.
Φταίνε δηλαδή κατά την άποψη τους οι πολίτες που παγιδεύονται και εκτιμούν ότι η επικοινωνιακή υπεροχή της ΝΔ τους προσφέρει αυτό το προβάδισμα; Κανείς όμως δεν μπορεί να μετατρέψει το άσπρο σε μαύρο, αν οι πολίτες δεν έκριναν εξ ιδίων αν ωφελούνται ή όχι από αυτές τις πολιτικές.
Μήπως όμως φταίνε τα κόμματα τους και οι ανέφικτοι σχεδιασμοί τους, οι θέσεις και οι προτάσεις τους και η αδυναμία τους να πείσουν ως εναλλακτική λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας;
Ας ψάξουν να βρουν οι ίδιοι αυτό το μείγμα της ορθής πολιτικής που μπορεί να γίνει πιστευτό και πως θα εκφραστεί μέσα από το δικό του κόμμα και ας μην επιρρίπτουν τις ευθύνες στους άλλους.
Άρα να υποθέσουμε ότι καθαρά από προσωπικά πολιτικά οφέλη κινούνται οι αμφισβητίες στο ΠΑΣΟΚ, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι κανένα κόμμα δεν έχει μακροημερεύσει, ούτε έχει αυξήσει τις δυνάμεις του, όταν πριονίζεται συνεχώς και αμφισβητείται η ηγεσία του.
Σαφώς και ένας αρχηγός όσο και αν τον αμφισβητούν θα πρέπει να δοκιμαστεί άλλη μια φορά στις εθνικές εκλογές σε 1,5 χρόνο, αν δεν γίνουν πρόωρες. Η αμφισβήτηση και η αλλαγή ηγεσίας και ιδεολογικού προσανατολισμού που μάλλον ορέγονται από πριν, όχι μόνο δεν πρόκειται να φέρει ούριο άνεμο στα δημοσκοπικά τους ποσοστά, αλλά θα χαθούν μάλλον και αυτά που κατάφερε ο Νίκος Ανδρουλάκης.