Κ. Κρομμύδας: Η μοναξιά μέσα στη σχέση είναι ύπουλη κατάσταση

Ρεπορτάζ Δέσποινα Πατσίδου

Το νέο του δημιούργημα «Ο τρόπος που λες τ’ όνομά μου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, παρουσίασε με μεγάλη χαρά ο συγγραφέας και πρώην ηθοποιός Κώστας Κρομμύδας στο βιβλιοπωλείο Book Stop, το απόγευμα της Τετάρτης 25 Ιουνίου.

Κατά την έναρξη της παρουσίασης, μίλησε για την 14ετή πορεία του στην συγγραφή, τον λόγο που δεν είναι απόλυτα ενεργός με την υποκριτική αλλά και το γεγονός ότι μέσα από την συγγραφή είναι απόλυτα ευτυχισμένος και δεν θα άλλαζε αυτή του την επιλογή ακόμη κι αν είχε την ευκαιρία.

Η έμπνευση του βιβλίου
Μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87.5fm για το βιβλίο καθώς και τι τον ενέπνευσε να σκεφτεί τη συγγραφή του, ανέφερε πως «η έμπνευση μου ήρθε τμηματικά από συγκεκριμένες πληροφορίες που λάμβανα και έβλεπα. Παρατηρούσα ένα φαινόμενο που έχει να κάνει με τη μοναξιά. Όχι τη μοναξιά που βιώνει κάποιος όταν είναι μόνος του, αλλά τη μοναξιά που βιώνουμε όταν είμαστε σε σχέση. Αυτή είναι μία ύπουλη μοναξιά. Είναι παγίδα».

Όπως σημείωσε ο ίδιος η κατάσταση που πραγματεύεται το βιβλίο είναι πολύ ευαίσθητη, τρυφερή από την μία και δύσκολη και άβολη από την άλλη.

«Είναι απίστευτο, δεν μου έχει ξανασυμβεί»
Συγκινητικό και γλυκό ήταν το γεγονός ότι ακριβώς την ώρα της έναρξης της παρουσίασης, ένα 9χρονο κορίτσι μπήκε στο βιβλιοπωλείο και αγόρασε μόνη της ένα βιβλίο της επιλογής της. Ο Κώστας Κρομμύδας ενθουσιάστηκε με τη μικρή αναγνώστρια. Ο διάλογος που ακολούθησε ήταν μοναδικός. με τη μικρή αναγνώστρια να λέει με απόλυτη σιγουριά «ναι, ήρθα για να πάρω ένα βιβλίο. Μου αρέσει πάρα πολύ να διαβάζω».

Ο συγγραφέας, ενθουσιασμένος απάντησε στο κορίτσι χαρακτηριστικά: «Δηλαδή έχεις έρθει εδώ μόνη σου να αγοράσεις ένα βιβλίο επειδή σου αρέσει να διαβάζεις; Είσαι υπέροχη. Μπράβο σου, είναι απίστευτο, δεν μου έχει ξανασυμβεί αυτό». Ο διάλογός τους ολοκληρώθηκε με τον ίδιο να υπογράφει έναν σελιδοδείκτη και να της τον χαρίζει.

Λίγα λόγια για το βιβλίο
… Λένε πως στη ζωή έρχεσαι μόνος και φεύγεις μόνος αλλά, αν το σκεφτείς καλά, αυτό είναι η μισή αλήθεια, αφού από τη μέρα που γεννιέσαι είσαι μόνος, σε διαρκή συνάρτηση με τους γύρω σου. Γιατί, είναι δύσκολο να έχεις για μόνη συντροφιά τη μοναξιά σου, ακόμα κι αν υπάρχουν στιγμές που την απολαμβάνεις. Να υπάρχεις σε μια καθημερινότητα που σε γεμίζει με κενά, απουσία, που δεν περιλαμβάνει το μοίρασμα, το νοιάξιμο. Κι άλλο τόσο δύσκολο είναι να ζεις μόνος… με παρέα. Παρέα με την αδιαφορία, την απάθεια, το είμαι εδώ κι όμως απουσιάζω, το ηχηρό… «δεν σε ακούω πια». Έρχεται όμως η ώρα που η μοναξιά διαλύεται και μόνο από τον τρόπο που ο άλλος λέει το όνομά σου… Να θυμάσαι πως η κάθε μέρα πίσω δεν γυρίζει και πως το «μετά» το φτιάχνουμε πάντα με το «τώρα».