Και η Κομοτηνή παρούσα στις «Μεσοτοιχίες» του Μισέλ Φάις

Ο συγγραφέας έκλεισε με μια έκπληξη τιμώντας τους απόντες από τη ζωή συμμαθητές του

Ο Μισέλ Φάις καταφέρνει με το τελευταίο «ψυχοβγαλτικό βιβλίο του» όπως λέει με τίτλο «Μεσοτοιχίες με αθέατους συγκατοίκους» να μας βάλει στις ζωές, τις σκέψεις τους, τα παράδοξα που σκέφτονται ή πράττουν.

Και το κάλεσμα για την πρώτη παρουσίασή του στο βιβλιοπωλείο Πατάκη στην Αθήνα προκάλεσε ενδιαφέρον, (αν και οι συνθήκες ήταν δύσκολες, με πολύ κρύο και απεργία των ταξί), με τους ομιλητές παρουσιαστές αλλά και τον ηθοποιό Αντώνη Μυριαγκό που διάβασε χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου του Μισέλ Φάις με τον οποίο διατηρεί μια γνήσια φιλία. Τα τηλεοπτικά κανάλια Star, Alpha, Μega ήταν εκεί για μια συνέντευξη, μια δήλωση με τον πρωταγωνιστή της ταινίας Καποδίστριας του Γιάννη Σμαραγδή που ενσαρκώνει τον ομώνυμο απαιτητικό ρόλο. Ήρεμος, ευγενής, δίχως έπαρση ο Αντώνης Μυριαγκός τούς ικανοποίησε όλους, εστιάζοντας στο ρόλο του, αποφεύγοντας να μιλήσει για κακοήθειες, για αρνητικές κριτικές τονίζοντας ότι η διαφωνία είναι στοιχείο κριτικής.

«Είναι χαρακτηριστικό του κόσμου να εκφράζεται, οι γνώμες όταν διχάζονται δημιουργούν συζήτηση αρκεί να μην πάμε σε υπερβολές», σημείωσε και συμπλήρωσε: «Αισθάνομαι χαρά που η ταινία ολοκληρώθηκε έφθασε στις αίθουσες, και φυσικά ήταν πρόκληση ο ρόλος». Η ευχή του; «Να είμαι καλά και κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα. Δεν μπορώ να σταθώ σε σχόλια και διάφορες ερμηνείες».

Προσωπικές ματιές γύρω από το βιβλίο
Οι ομιλητές του πάνελ Δημήτρης Φιλιππίδης, ομότιμος καθηγητής Αρχιτεκτονικής και συγγραφέας, και η Δήμητρα Γκρους, αρθρογράφος στην Athens Voice και μαθήτριά του στα μαθήματα γραφής, προσέγγισαν με την προσωπική τους ματιά το βιβλίο φωτίζοντας σκηνές αποχωρισμού, γαλήνης, έντασης, σκληρότητας, αυτοσαρκασμού, απάθειας, που ο συγγραφέας με το προσωπικό του ύφος καταφέρνει να συνδυάζει τα πιο αταίριαστα πράγματα με τον πιο ευρηματικό τρόπο τοποθετώντας τις λέξεις στο ρεαλισμό του παραλόγου…

«Στη δική μου ονειρογραφία ανακήρυξα τον Μισέλ Φάις σαν τον καλύτερο Ευρωπαίο συγγραφέα, όμοιό του δεν έχουμε που να μας δείχνει με τόσο καθαρό τρόπο ότι σήμερα υπάρχουμε, αύριο δεν υπάρχουμε», θα πει η Δήμητρα Γκρους διαβάζοντας από το δωμάτιο της αιωνιότητας την θέση του 8χρονου Μάρκου που λέει με αφοπλιστική αθωότητα: «Η μέρα που θα ζήσω είναι άγνωστη για αυτό θα περπατήσω με το πάσο μου».

Αφιερωμένο στον Παντελή Γκούρα το βιβλίο
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Παντελή Γκούρα από το επιμελητήριο Πρέβεζας που ήταν παρών, ένιωσε εξαιρετική τιμή κι εξέφρασε ευχαριστίες. «Κάποιες αφιερώσεις σε αγγίζουν σε όλο σου το είναι — αθόρυβα αλλά βαθιά. Ο Μισέλ Φάις μού αφιερώνει το νέο του βιβλίο, κι αυτή η χειρονομία με συγκινεί πραγματικά. Δεν είναι μόνο η τιμή• είναι το ότι ένας άνθρωπος που σέβομαι βαθιά στάθηκε δίπλα μου με τη φιλία και την εμπιστοσύνη του. Τον ευχαριστώ για τη γενναιοδωρία και τη ζεστασιά του λόγου του. Κρατώ αυτή την αφιέρωση σαν έναν μικρό θησαυρό που θα με ακολουθεί σιωπηλά στον χρόνο», είπε.

Η Κατερίνα Σχοινά λόγω ασθενείας δεν ήταν παρούσα αλλά την εισήγηση της παρουσίασε εύστοχα ο κ. Μυριαγκός, ενώ ο έτερος ομιλητής κ. Φιλιππίδης είδε δομικά στοιχεία του βιβλίου με τα 100 δωμάτια κι όσα βιώνονται εκεί.

Η έκπληξη που επεφύλασσε ο συγγραφές
Ο συγγραφέας έκλεισε με μια έκπληξη τιμώντας τους απόντες από τη ζωή συμμαθητές του. Εστίασε στο άφθαρτο κι ανείπωτο βάζοντας από το τηλέφωνο του να ακουστεί μια σκηνή γλεντιού από τη δική τους αυτοσχέδια μεσοτοιχία με «Ανατολή» [μέσω Σούκα («Έρωτα μου αγιάτρευτε»), για Παπαγιώργη, Παπαβασιλείου, Μπότσογλου, Παναγιωτόπουλο - αγαπημένοι ολοζώντανοι τεθνεώτες). Επίσης, υπέγραψε το καινούργιο βιβλίο αλλά και προηγούμενα που υπήρχαν στον χώρο. Στα 100 δωμάτια της μαμάς, του μπαμπά, της αγάπης, το δωμάτιο των τραυμάτων, των ουρλιαχτών, της αγρυπνίας, του γάμου, το δωμάτιο με τον οβάλ καθρέφτη, το δωμάτιο της αφήγησης, της λήθης, των επισκευών, υπάρχει και το δωμάτιο της Κομοτηνής!
Το βιβλίο αυτό μαζί µε την Εξουθένωση ντοκιμαντέρ ονείρων (2022) και το Αµή, Προσευχές στο Κενό (2024) κλείνει μια άτυπη τριλογία που περιστρέφεται γύρω από τους μηχανισμούς της απώλειας (ατομικής και συλλογικής) στο πέρασμα του χρόνου.