Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, «ήρωες» της σκηνής: Η ερασιτεχνική ομάδα του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής μετατρέπει την καθημερινότητα σε τέχνη

Μια διαφορετική «οικογένεια», από διαφορετικές αφετηρίες, σχηματίζεται στο σανίδι. Μαζί φυσικά σχηματίζονται ιστορίες, συναισθήματα, ακόμη και φιλίες

Στην Κομοτηνή, σε μια μικρή αλλά ζωντανή σκηνή, μια ομάδα ανθρώπων της διπλανής πόρτας δίνει ζωή και ψυχή στο ερασιτεχνικό θέατρο. Πρόσφατα, το Τμήμα Ενηλίκων του Εργαστηρίου Θεατρικής Παιδείας της ΔΚΕ ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής παρουσίασε ξανά φέτος τον Οκτώβριο το έργο του Ντάριο Φο «Κλέψε Λιγότερο», μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις του Μαΐου.

Με τη σκηνοθεσία της Άννας Μαχαιροπούλου, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Ιωάννη Ν. Καραγκιουλμέζη και τους φωτισμούς του Γιάννη Τζατζανά, οι ερασιτέχνες – συμπολίτες μας από κάθε επάγγελμα, διαφορετικές ηλικίες, καταβολές, θρησκείες – απέδειξαν πως το θέατρο για κάποιους δεν είναι προνόμιο, αλλά ανάγκη. Και ότι η αφοσίωση μπορεί να φέρει μοναδικά αποτελέσματα, ακόμη κι όταν προέρχεται από ανθρώπους που δεν ζουν από τη σκηνή αλλά ζουν… για τη σκηνή.

Στην πρόσφατη παράσταση είδαμε επί σκηνής αλφαβητικά: Γιάννης Αναγνωστόπουλος, Ευαγγελία Γκαρίπη, Σοφία Γκουσίδου, Καδήρ Εμίν, Γιώργος Καζαντζής, Γιώργος Κουκαλιώτης, Ειρήνη Κασσάρα, Δημήτρης Κουσκουρίδης, Αναστασία Κουτσογιάννη, Θεοδώρα Μάλαμα, Ζωή Μυλωνά, Νεφέλη Παπαγεωργίου Βασίλης Πετρίδης, Θανάσης Πιπερούδης, Εύα Σκότη, Χριστίνα Συκάκη, Εύη Φιλιππίδου, Μπουράκ Χασάν.

Και μιλήσαμε με αρκετούς εξ αυτών!

Γεωργία Ριζογαλά – Το θέατρο σαν οικογένεια
«Το θέατρο είναι ο τρόπος να βρω ψυχική γαλήνη και ισορροπία», λέει η Γεωργία Ριζογαλά και διηγείται: «Ξεκίνησα γιατί ήταν κάτι που πάντα αγαπούσα, αλλά τώρα είναι αυτό που με κρατάει και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω. Είμαι από μια τριμελή οικογένεια και πάντα ήθελα η οικογένεια μου να είναι μεγαλύτερη. Αυτό βρήκα στο θέατρο, την υπόλοιπη οικογένεια που μου έλειπε!».

Χασάν Μπουράκ – Μέσα από την υποκριτική «υπάρχω»
Ο Χασάν Μπουράκ μιλά με πάθος για το πώς το θέατρο μεγάλωσε μέσα του «σιγά σιγά, σχεδόν αθόρυβα». Από παιδί τον γοήτευαν οι κινήσεις, οι σιωπές και οι αντιδράσεις των ανθρώπων, και έτσι ανακάλυψε την ανάγκη να μπει στη θέση τους, να ζήσει τις ζωές τους και να αγαπήσει, να φοβηθεί, να συγκινηθεί όπως εκείνοι.

«Η υποκριτική δεν είναι απλώς τέχνη αλλά τρόπος να υπάρχω αληθινά», λέει «Το θέατρο είναι για μένα ένας καθρέφτης, μέσα από τους ρόλους αντικρίζω κομμάτια του εαυτού μου που δεν ήξερα πως υπήρχαν. Κάθε χαρακτήρας είναι ένα μάθημα για την ανθρώπινη ψυχή, ένας διάλογος ανάμεσα στη φαντασία και την αλήθεια. Θέλω, μέσα από κάθε ερμηνεία, να δίνω φωνή σε συναισθήματα που μένουν συνήθως σιωπηλά, να αφηγούμαι ιστορίες που αξίζουν να ακουστούν». Η αγαπημένη του στιγμή στις πρόβες; «Όταν ο χαρακτήρας που φτιάχνω αρχίζει να “ανασαίνει” μπροστά μου, μοιραζόμαστε ενέργεια, σκέψεις και ψυχή. Εκεί λέω σιωπηλά: “ναι, τώρα το βρήκα”». Όσο για το θέατρο ως τέχνη, τοποθετείται ως εξής: «Είναι ο πιο ειλικρινής καθρέφτης της κοινωνίας. Μας βοηθά να δούμε τις αντιφάσεις, τα προβλήματα και τις σιωπηλές αλήθειες που κρύβονται γύρω μας».

Ευαγγελία Γκαρίπη– «Το θέατρο με έσωσε σε δύσκολες στιγμές»
«Το θέατρο με έσωσε σε δύσκολες στιγμές» διηγείται η Ευαγγελία Γκαρίπη, εξηγώντας πως μπήκε στη ζωή της, όταν αναζητούσε κάτι που να την τραβήξει έξω από το πηγάδι της στεναχώριας. Όπως λέει, «πήρα μια απόφαση να αρχίσω ένα χόμπι και εντελώς τυχαία διάλεξα το θέατρο, χωρίς να φαντάζομαι πού θα με οδηγήσει». Στο Εργαστήρι του ΔΗΠΕΘΕ βρήκε όχι μόνο ένα χόμπι αλλά και «οικογένεια, φίλους, χαρά, ζωή!». Η Ευαγγελία μεταφέρει ότι μέσα από τη συμμετοχή της στην παράσταση «Κλέψε λιγότερο» δημιούργησε μοναδικές στιγμές με την ομάδα της, για τις οποίες είναι βαθιά ευγνώμων.

Δημήτριος Κουσκουρίδης – Το παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα
Ο Δημήτριος Κουσκουρίδης περιγράφει το θέατρο ως «ένα παιδικό όνειρο, έναν τρόπο κοινωνικοποίησης και έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μου». Τονίζει ότι η εμπειρία πραγματοποιήθηκε χάρη στη δασκάλα του ΔΗΠΕΘΕ, Άννα Μαχαιροπούλου, η οποία «πίστεψε σε εμάς και χωρίς τη δική της καθοδήγηση τίποτα δεν θα είχε γίνει». Ο Δημήτριος τονίζει ότι, αν και ερασιτέχνης, πλέον αυτοπροσδιορίζεται τόσο ως ηθοποιός όσο και ως υδραυλικός!

Ειρήνη Κασσάρα – Η αγάπη ξεκίνησε από μικρή
Η Ειρήνη Κασσάρα αναφέρει ότι η αγάπη της για το θέατρο ξεκίνησε από παιδί, καθώς παρακολουθούσε παραστάσεις που τη μάγευαν. Όπως παρατηρεί «η επικοινωνία μεταξύ κοινού και ηθοποιών διαφοροποιεί το θέατρο από τον κινηματογράφο, κάνοντάς το πιο ζωντανό, σαν να αναπνέει μαζί με τον ηθοποιό κάτω από τους προβολείς». Προσθέτει ότι πέρα από τη χαρά και τη γνώση που προσφέρει, το θέατρο δημιουργεί δεσμούς εμπιστοσύνης και φιλίας και επιτρέπει σε κάθε ηθοποιό να ξεχάσει την πραγματικότητα και να ενσαρκώσει έναν άλλο χαρακτήρα πάνω στη σκηνή.

Γιάννης Αναγνωστόπουλος – «Ζωντανή» κατάθεση ψυχής
Ηθοποιός σημαίνει φως, όπως τραγούδησε μοναδικά ο αείμνηστος Δημήτρης Χορν σε στίχους του κορυφαίου Μάνου Χατζιδάκι. Σε αυτό παραπέμπει ο Γιάννης Αναγνωστόπουλος. Για τον ίδιο, το θέατρο δεν είναι απλώς τέχνη• «είναι ζωντανή κατάθεση ψυχής, όπου ο ηθοποιός γίνεται φορέας συναισθημάτων και αλήθειας». Επαγγελματίας ή ερασιτέχνης, για να είναι κανείς ηθοποιός απαιτεί αφοσίωση, πειθαρχία, επιμονή και υπερβάσεις, αφού «στο τέλος της ημέρας είσαι εσύ που εκτίθεσαι, λουσμένος στο φως, με προσωπείο ή χωρίς, μπροστά στο κοινό και κάτω από τους προβολείς της σκηνής, αναζητώντας την προσωπική σου φωνή και υπόσταση μέσα από τους χαρακτήρες που υποδύεσαι».

Καταλήγει, ότι το θέατρο σε βάζει σε έναν κόσμο συγκίνησης και κάθαρσης, όπου η αλήθεια σου μένει ζωντανή ακόμη και όταν πέσει η αυλαία.

Θανάσης Πιπερούδης – Το θέατρο ως «καθρέφτης» της ζωής
Ο Θανάσης Πιπερούδης δηλώνει ότι το θέατρο σημαίνει για εκείνον καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργία, αλλά και προσωπικό στοίχημα. Όπως εξηγεί, «μέσα από κάθε ρόλο παρουσιάζω έναν διαφορετικό εαυτό μου μπροστά σε κοινό». Τονίζει ότι το θέατρο τον δίδαξε τη συνεργασία και την ομαδική δουλειά, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως καθρέφτης της πραγματικής ζωής. Αναφέρεται μάλιστα στην συγκεκριμένα «Κλέψε λιγότερο» του Ντάριο Φο, υπογραμμίζοντας ότι τα θέματα που θίγονται παραμένουν επίκαιρα και αντικατοπτρίζουν τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

Μαρία Καζαμία – Η ερμηνεία ως προσωπική ανάταση
Η Μαρία Καζαμία εξηγεί ότι ένας ηθοποιός πάνω στη σκηνή ερμηνεύει για το κοινό, για τα άτομα στα οποία αφιερώνει την παράστασή του, αλλά πρωτίστως για τον ίδιο τον εαυτό του. Όπως παρατηρεί, «μέσα από την Τέχνη του Θεάτρου μπορεί να διαφύγει από την καθημερινότητα και να μεταφερθεί σε κάποια Φανταστική πραγματικότητα όπου εκεί μπορεί να μεταμορφωθεί και να υποδυθεί οτιδήποτε». Επισημαίνει ότι ανεξαρτήτως αν είναι ερασιτέχνης ή επαγγελματίας, θα τσαλακωθεί και θα ενσαρκώσει κάθε ρόλο όσο πιο άρτια γίνεται, μαζί με την ομάδα του, βιώνοντας την ολοκλήρωση και την ευτυχία της παράστασης μέχρι την τελική υπόκλιση.