Η αλλαγή ή η παραποίηση των επωνύμων των Ελλήνων της Τουρκίας

Το καταχθόνιο τουρκικό κόλπο με τα επώνυμα των αλλογενών πολιτών της Τουρκίας

Πώς καταργήθηκαν με νόμο όλα τα ελληνικά, εβραϊκά και αρμενικά επώνυμα

Τα λάθη όλων των ελληνικών κυβερνήσεων στην εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης

Στην Ελλάδα σήμερα διαπιστώνουμε ότι αν και έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από την απελευθέρωση του οθωμανικού ζυγού πολλοί Έλληνες να εξακολουθούν να κρατούν τα τουρκοποιημένα επώνυμά τους αν και τους τα επέβαλαν οι Τούρκοι δια της βίας και της απειλής της κεφαλής τους.

Οι απόγονοι αυτών των τυραννισμένων Ελλήνων που τους άλλαξαν υποχρεωτικά τα επώνυμα με τίμημα της ζωής τους, έστω και αργά θα πρέπει να αλλάξουν το τουρκοποιημένο επώνυμό τους σε ελληνικό διαγράφοντας το υποχρεωτικό τουρκοποιημένο για πάντα.

Πάρα πολλοί Έλληνες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μετά το 1922 από την Τουρκία είχαν τέτοια επώνυμα, όπου όμως υπήρχαν πατριώτες γραμματείς των κοινοτήτων και των πόλεων που επανέφεραν το επώνυμά τους στην ελληνική, όσοι πάλι γραμματείς ήταν αδιάφοροι σε αυτή την σημαντική λεπτομέρεια τους κατέγραψαν με αυτά τα υποχρεωτικά τουρκοποιημένα επώνυμα.

Ας δούμε τώρα παρακάτω ποιος ήταν ο εμπνευστής αυτής της απάνθρωπης πράξης και δεν θα μπορούσε να είναι κανένας άλλος από τον αρχισφάχτη των Ελλήνων Μουσταφά Κεμάλ που πήρε το επώνυμο Ατατούρκ (πατέρα των Τούρκων) με απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης.

Όταν η τουρκική Βουλή ψήφιζε τον νόμο 2525 σύμφωνα με τον οποίο κάθε πολίτης της χώρας θα αποκτούσε επώνυμο, πολλοί Τούρκοι βουλευτές που μίλησαν αποφάνθηκαν: «Επιτέλους γίναμε Ευρωπαίοι…». Υποστήριξαν ότι με τον νέο νόμο γινόταν ένα ακόμα βήμα για να έλθει η χώρα τους κοντά στον πολιτισμό.

Και ίσως έτσι θα ήταν τα πράγματα εάν δεν υπήρχε ένα άρθρο που απαγόρευε κάποιες καταλήξεις στα προς έγκριση επώνυμα και το χειρότερο: Οι περισσότερες αφορούσαν ανθρώπους που διέθεταν επώνυμα. Είναι γνωστό ότι οι Τούρκοι δίπλα στο μικρό τους όνομα δεν είχαν επώνυμο, αλλά έβαζαν έναν επαγγελματικό προσδιορισμό, τον τόπο καταγωγής τους ή το όνομα του πατέρα τους. Αντίθετα οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Ισραηλινοί είχαν και όνομα και επώνυμο. Ο νέος νόμος λοιπόν μπορεί να έδινε στους Τούρκους επώνυμο, δικαίως, αλλά αφαιρούσε τη δυνατότητα στις κατηγορίες πολιτών που ήταν μεν πολίτες της χώρας, αλλά δεν ήταν Τούρκοι στην καταγωγή για να διατηρήσουν αυτό που είχαν!

Το μυστικό κρυβόταν στο άρθρο του νέου νόμου που προέβλεπε ότι τα επώνυμα δεν μπορούν να έχουν την κατάληξη -όπουλος, -άκης, -ης και άλλες που έδειχναν ότι αυτός που φέρει το επώνυμο δεν είναι Τούρκος. Είχαν προβλέψει και για την -ιαν των Αρμενίων και άλλα πολλά. Όλοι αυτοί θα έπαιρναν, επώνυμο με την κατάληξη -ογλου. Ήθελαν δεν ήθελαν!

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι τα εκατομμύρια των Τούρκων που το επώνυμό τους έχει αυτή την κατάληξη μπορεί να κρύβει μια άλλη εθνότητα.

Στους Κούρδους έγιναν ακόμα σκληρότεροι. Οι τοπικοί άρχοντες (δήμαρχοι και κοινοτάρχες) διάλεγαν τουρκικότατα επώνυμα για να μην μπορεί να γίνει διάκριση. Το επίθετο το διάλεγε ο αρχηγός της οικογένειας, το δήλωνε στον Δήμο ή στην Κοινότητα και ο κοινοτάρχης αποφάσιζε εάν ήταν το ενδεδειγμένο. Σε περίπτωση που υπήρχαν δύο αιτήσεις με το ίδιο επώνυμο προτεραιότητα είχε αυτός που κατέθετε πρώτος την αίτηση.

Η ιδέα δεν ήταν τουρκική. Ήταν απλά αντιγραφή αντίστοιχου νόμου του Μπενίτο Μουσολίνι στην φασιστική Ιταλία το 1928. Εκεί δόθηκε εντολή στους ιερείς που βάφτιζαν παιδιά αλλά και στους δημάρχους και κοινοτάρχες να φροντίσουν να… ιταλοποιούν επώνυμα που ανήκαν σε ξένες εθνότητες. Το ίδιο έκαναν και στην νότιο Ιταλία στην λεγόμενη Μεγάλη Ελλάδα και πάει λέγοντας. Είχε προηγηθεί το 1923 άλλος νόμος που άλλαζε επί τα ιταλικότερα τα τοπωνύμια. Σε αυτό οι Τούρκοι τους είχαν προλάβει!

Ο νόμος περί επωνύμων εγκρίθηκε στις 21 Ιουνίου 1934 άρχισε να ισχύει από τις 2 Ιανουαρίου του 1935 και από τότε ήλθε ένα ακόμα βάσανο για τις τυραννισμένες μειονότητες και εθνότητες στην Τουρκία.

Έτσι λοιπόν μετά από όλα αυτά τα ανωτέρω που αναφέραμε έστω και μετά από τόσα χρόνια που πέρασαν όλοι οι απόγονοι αυτών των Ελλήνων που με την απειλή της ζωής των προγόνων τους που τους επέβαλαν τα τουρκικά επώνυμα θα πρέπει να τα αλλάξουν σε ελληνικά. Η διαδικασία αλλαγής επωνύμου γίνεται διοικητικά μέσω αίτησης στον αρμόδιο δήμαρχο της περιοχής κατοικίας του αιτούντος. Μέσα στην αίτηση περιγράφει ο αιτών τον λόγο της αλλαγής που οπωσδήποτε θα γίνει δεκτός καθώς επίσης και το νέο επώνυμό του. Στην συνέχεια ο δήμαρχος διατάσσει τη δημοσίευση περίληψης της αίτησης σε τοπική εφημερίδα, και μετά από 15 ημέρες εκδίδεται η αιτιολογημένη απόφαση που εγκρίνει την αίτηση λόγω της σοβαρότητας των λόγων που επικαλείται ο αιτών.

Σε ένα άλλο έγγραφο του γραφείου του πρωθυπουργού της Τουρκίας στις 3-2-1930 που απευθύνεται για εφαρμογή από τις υπεύθυνες υπηρεσίες του κράτους διαβάζουμε: Τίτλος: Υιοθετώντας την τουρκική γλώσσα και το τουρκικό αίσθημα στους πολίτες της Τουρκίας.

Ενημερώνουμε τους υπαλλήλους της κυβέρνησης ότι θα πρέπει να ληφθούν κάποια διοικητικά μέτρα για την ενίσχυση της ανάπτυξης της τουρκικής γλώσσας και του τουρκικού αισθήματος ανάμεσα στους πολίτες που δεν έχουν ασπασθεί την τουρκική γλώσσα και που μιλάνε τώρα μέσα στο τουρκικό κράτος ξένες γλώσσες. Επειδή διαπιστώνουμε ότι αυτοί οι υπήκοοι της Τουρκίας εξακολουθούν να χρησιμοποιούν ξένες και αντίθετες τουρκικές διαλέκτους μέσα στο σπίτι και μεταξύ τους.

Καθήκον λοιπόν του κράτους είναι να προστατεύει τον λαό από το κακό, όσο μικρό και αν είναι σε ποσοστό. Μάλιστα εχθροί των Τούρκων προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις γλώσσες. Γι' αυτό η διοίκηση έχει μεγάλη ευθύνη ως προς την συνέχιση αυτών των ξένων γλωσσών μέσα στην Τουρκία. Έτσι θα πρέπει να οδηγηθούν όλοι στα τουρκικά σχολεία για να αποδεχθούν το τουρκικό αλφάβητο και ειδικότερα την τουρκική γλώσσα θεωρώντας την ως μητρική τους γλώσσα.

Επίσης την προώθηση της τουρκικής γλώσσας θα την αναλάβει ο μουχτάρης (πρόεδρος) του χωριού, η αστυνομία και οι διδάσκαλοι των σχολείων. Να εργαστείτε για την ολοκλήρωση της εκμάθησης της τουρκικής γλώσσας και μεταξύ των γυναικών, να ενθαρρύνετε τα κορίτσια της Τουρκίας να παντρευτούν μη τουρκόφωνους χωρικούς, να δελεάσετε τις μη τουρκόφωνες χωρικές να εγκατασταθούν σε τουρκικά σπίτια όπου με τις κατάλληλες υπηρεσίες και διαδικασίες θα μάθουν την τουρκική γλώσσα.

Να τους εξαναγκάσετε να εγκαταλείψουν τα έθιμα ως ιδιαίτερα επιβλαβή για την τουρκική κοινωνία. Να τροποποιήσουν οι υπεύθυνοι υπάλληλοι όλα τα ονόματα και τα επώνυμα των αρχηγών των μελών των οικογενειών και των ομάδων που ανήκουν στην ομιλούσα μη αποδεκτή από την τουρκική κυβέρνηση διάλεκτο. Επίσης απαγορεύεται να δίνουν παρατσούκλια πομακικά, κουρδικά, τατάρικα, γεωργιανά, τουρκμένικα, αρμενικά κλπ. Να αλλάξουν τα ονόματα των χωριών τους σε τουρκικά. Να τους επιβάλουν να μιλούν τουρκικά στο σπίτι τους και μεταξύ τους καθώς και να αυτοαποκαλούνται Τούρκοι.

Ένας άλλος νόμος που αναρτήθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως το 1938 ανέφερε ότι όσοι μιλούν άλλες γλώσσες εκτός από τουρκικά θα φυλακίζονται για μια εβδομάδα και θα τους βάζουν πρόστιμο 100 λιρών (σημερινό 1 εκατομμύριο λίρες). Τα μισά χρήματα μάλιστα από το πρόστιμο θα δίνονται ως ανταμοιβή σε όσους αναφέρουν όσους μιλούν άλλες γλώσσες εκτός από τα τουρκικά.

Αυτοί ήταν μερικοί από τους νόμους που ψήφισε και έστειλε η κυβέρνηση της Τουρκίας στους υπαλλήλους της για την εφαρμογή τους.

Είναι γνωστό και έχουμε ασχοληθεί στο παρελθόν με άρθρα μας στο «Χρόνο» για τους νόμους αφάνισης της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία από όλες οι κυβερνήσεις τους.

Ας δούμε τώρα στην Ελλάδα τι εφάρμοσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχρονικά κατά παράβαση μάλιστα της Συνθήκης της Λωζάννης για τους μουσουλμάνους της Θράκης. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης οι μουσουλμάνοι μαθητές συνέχισαν να διδάσκονται στα μειονοτικά σχολεία την τουρκική γλώσσα με την παλαιοτουρκική - αραβική γραφή. Το ζήτημα της διδασκαλίας της λατινικής γραφής ανέκυψε όταν στα 1928 εισήχθη, με απόφαση του Μουσταφά Κεμάλ, το λατινικό αλφάβητο στην Τουρκία και απαγόρευε την χρήση του αραβικού αλφάβητου.

Έκτοτε με συλλόγους που δημιουργήθηκαν στη Θράκη κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης όλοι επί κυβερνήσεως Ε. Βενιζέλου με πιέσεις στους μουσουλμάνους τους επέβαλλαν το λατινικό αλφάβητο όπως η "Ένωση Τούρκων Δημοτικών Σχολείων Θράκης" που ιδρύθηκε το 1931 στην Ξάνθη και έμεινε γνωστή ως "Ένωση Δασκάλων". Άλλος σύλλογος η αυτοαποκαλούμενη "Ένωση Τούρκων Δασκάλων Ροδόπης - Έβρου". Η προσπάθεια των κατευθυνόμενων αυτών συλλόγων από την Τουρκία δεν ήταν πάντα επιτυχημένη. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 υπήρχαν ορεινά πομάκικα χωριά της Θράκης όπου η λατινική γραφή δεν ήταν αποδεκτή από τους Πομάκους και δεν διδάσκονταν.

Έτσι λοιπόν το 1928 κατά παράβαση πάλι της Συνθήκης της Λωζάννης που αναφέρεται ρητώς σε μουσουλμανικές μειονότητες με ανοχή της ελληνικής κυβερνήσεως ιδρύεται στην Κομοτηνή ο "Σύλλογος Ελπίδα Τουρκικής Νεολαίας" και το 1932 ιδρύουν τον αυτοαποκαλούμενο "Σύλλογο Αστέρι Τουρκικής Νεολαίας". Το 1938 αποφασίζουν και συνενώνονται υπό την επωνυμία "Ένωση Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής".

Επιτέλους βλέποντας το ελληνικό κράτος ότι στην Συνθήκη της Λωζάννης δεν υπάρχει ο όρος "Τούρκος - Τουρκικός" επεμβαίνει και έτσι στις 29-11-1983 αποφασίζεται το κλείσιμο του συλλόγου μετά από δικαστική απόφαση που είχε προσφύγει ο τότε νομάρχης καθώς επίσης έκλεισαν και τα γραφεία της "Ένωσης Τούρκων Διδασκάλων" στην οδό Μαυρικείου καθώς επίσης και η "Τουρκική Ένωση Ξάνθης". Πάντως ήταν ημιτελής η απόφαση αυτή, γιατί λειτουργούν κανονικά αυτές οι άτυπες δομές που τις επισκέπτονται πάντα οι Τούρκοι πρόξενοι και επίσημοι εκ Τουρκίας. Εδώ και τώρα λοιπόν θα πρέπει να τις κλείσουν εφαρμόζοντας πλήρως την Συνθήκη της Λωζάννης. Τελικά με την πάροδο του χρόνου φάνηκε το λάθος του Ε. Βενιζέλου που είχε πολλές αρνητικές πλευρές στο θέμα των μουσουλμανικών μειονοτήτων της Θράκης.

Η τακτική του "εκτουρκισμού" ως απόρροια του αντικομμουνισμού εφαρμόστηκε πάλι επί κυβερνήσεως Παπάγου το 1954, με το δόγμα του "από βορράν κουμμουνιστικού κινδύνου" στις 28-1-1954, ο γενικός διοικητής Θράκης, αν και απόστρατος στρατηγός, Γ. Φεσσόπουλος (όνομα και πράγμα) εκδίδει την εξής διαταγή "κατόπιν διαταγής του πρωθυπουργού Παπάγου, παρακαλούμε όπως εφ' εξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται χρήσις του όρου "Τούρκος - τουρκικός" αντί του τοιούτου "Μουσουλμάνος - μουσουλμανικός"… Όταν μάλιστα κάποτε περνούσε από τον Άρατο και είδε ότι το δημοτικό σχολείο του χωριού δεν είχαν αλλάξει ακόμη την πινακίδα που να γράφει "τουρκικό σχολείο Αράτου" τιμώρησε τον διευθυντή του σχολείου και έδωσε εντολή να αντικαταστήσουν αμέσως την πινακίδα.

Το 1952 πάλι η βασίλισσα Φρειδερίκη εγκαινιάζει "τουρκικά" σχολεία στη Θράκη, παρουσία του Τούρκου προέδρου της Δημοκρατίας Τζελάλ Μπαγιάρ (βλέπε μειονοτικό γυμνάσιο στην Κομοτηνή). Έτσι λοιπόν με μορφωτικές συμφωνίες του 1951 και της Χούντας του 1968, καθιερωνόταν η τουρκική ως η μόνη μειονοτική γλώσσα εκπαίδευσης των μουσουλμανόπαιδων στην Θράκη. Επίσης βλέπουμε οι Πομάκοι και οι Ρομά που έχουν την δική τους μητρική γλώσσα να τους διδάσκουν υποχρεωτικά την άχρηστη γι' αυτούς τουρκική γλώσσα. Την τακτική αυτήν ακολούθησε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής σε συνομιλίες που είχε το 1978 με τον Ετσεβίτ που αποκαλούσε την μειονότητα "τουρκική".

Τον Ιούλιο του 1999, ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου αντιμετώπισε το ζήτημα των μειονοτικών όσων δηλώνουν "Τούρκος" ως "ατομικό αυτοπροσδιορισμό" και αυτό πάλι ήταν ένα λάθος μέσα στα πολλά που έκανε.

Τέλος, διαχρονικά διαπιστώνουμε ότι εδώ στην Θράκη όλοι οι κυβερνώντες έκαναν ανεπανόρθωτα λάθη στο θέμα των μουσουλμανικών μειονοτήτων ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί κάποιος πολιτικός που θα εφαρμόσει την πρέπουσα εθνικά πολιτική γιατί τα μέλη των μουσουλμανικών μειονοτήτων απολαμβάνουν εδώ στην Θράκη πλήρως τα δικαιώματα που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όσοι πάλι μειονοτικοί κινούνται εκ του πονηρού με κατευθυνόμενους και ύποπτους τουρκικούς εθνικισμούς θα πρέπει να απομονωθούν πρώτα από τους μειονοτικούς και κατά δεύτερο από το ελληνικό κράτος εφαρμόζοντας τον νόμο.

Πηγές
Pomak Tarih arastirmalari
News break
Κωστής Τσιουμής - Η στάση
της ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα της διδασκαλίας της λατινικής γραφής
στα μουσουλμανικά σχολεία