Η «επανάσταση» της Εμπιστοσύνης, ο Κυριάκος και οι αντιπολιτευόμενοι

Πολλές φορές στο δημόσιο λόγο αλλά και στις ευρύτερες αντιλήψεις του κόσμου προβάλλεται η Οικονομία ως το μεγάλο πρόταγμα, το μεγαλύτερο στοίχημα για την προκοπή ενός ολόκληρου λαού. Ασφαλώς η βελτίωση των οικονομικών μεγεθών είναι κεντρικός δείκτης προόδου μιας κοινωνίας. Οπωσδήποτε μάλιστα η Ασφάλεια, εξωτερική και εσωτερική, αποτελεί τη βάση, το θεμέλιο για τη σταθερή επιδίωξη της Ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα. Σε επιχειρηματικό, εργασιακό και φυσικά ατομικό. Όταν η μακροοικονομία μετατρέπεται κυριολεκτικά σε χειροπιαστό χρήμα στην τσέπη του πολίτη, τότε μιλάμε για πραγματική προκοπή.

Ωστόσο ορισμένες φορές παραβλέπουμε ένα άλλο στοιχείο, που πέρα από την οικονομία και την Ασφάλεια, αποτελεί το ισχυρότερο εργαλείο για να προκόβει μία Δημοκρατία. Τον καταλύτη για τις μεγάλες αλλά και καθημερινές υποθέσεις που παράγει Υπεραξία στην κοινωνία μιας χώρας και δένει τη συνοχή της. Διότι άρτο και γενικότερη Ασφάλεια μπορεί προσωρινά να προσφέρουν και Δικτατορίες. Το στοιχείο όμως που κάνει τη διαφορά στις πραγματικές Δημοκρατίες είναι η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ!

Η Εμπιστοσύνη του πολίτη στους θεσμούς της Πολιτείας, στη Διοίκηση, με λίγα λόγια στην ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Στους εκπροσώπους της πολιτικής κάθε επιπέδου. Εμπιστοσύνη στην κεντρική Διοίκηση/Κυβέρνηση, στο κοινοβούλιο, στη Δικαιοσύνη, στα κόμματα, στην Αυτοδιοίκηση έως και τον κοινοτάρχη του χωριού.

Και αυτή η υπόθεση είναι το δυσκολότερο στοίχημα για οποιονδήποτε κυβερνήτη και πολιτικό στη δική μας χώρα!

Έχει χαρακτήρα «δημοκρατικής Επανάστασης» η προοπτική, η πορεία ενίσχυσης της Εμπιστοσύνης του πολίτη στην Πολιτική. Πέρα και πιο πάνω από την οικονομία και την οπωσδήποτε απαραίτητη ενδυνάμωση της άμυνας και αποτροπής. Διότι εκεί που επανειλημμένα αποτύγχανε η Μεταπολίτευση, είναι στο επίπεδο της Εμπιστοσύνης των ανθρώπων στην Πολιτική.

Σε αυτό ακριβώς το δρόμο δίνεται ο σπουδαιότερος αγώνας του Πρωθυπουργού της Χώρας.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση μπαίνουν στα βαθύτερα και επιχειρούν την Αναθεώρηση του Συντάγματος.

Ούτε είναι τυχαίο ότι ο ίδιος άνθρωπος έδειξε τις προθέσεις του ως πολύ νέος βουλευτής το 2006 αγωνιώντας να μαζέψει 50 υπογραφές για κατάθεση πρότασης προς αυτή την κατεύθυνση, μαζεύοντας τότε μόνο 8! (γιατί άραγε;). Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε ότι Ευημερία, ποιότητα ζωής δε σημαίνει μόνο ότι αυξάνονται μισθοί, συντάξεις και επιδόματα στην τσέπη μας, αλλά αίσθημα αξιοκρατίας και δίκαιης αντιμετώπισης στο πετσί μας! Να μην τρέχει ο πολίτης πίσω από τον πολιτικό, αλλά μάλλον ο πολιτικός πίσω από τον πολίτη! Και αυτό για να επιτευχθεί χρειάζεται μια γενναία αλλαγή σε νόμους και συμπεριφορές. 

Αλλαγές που να κάνουν τον πολίτη να σκεφτεί «κάτσε ρε αδερφέ! Τι μας λένε εδώ, τι πάει να γίνει;». Να αναρωτηθεί:

-Η προτεινόμενη αλλαγή άρθρων για την ευθύνη υπουργών και τη μεγαλύτερη ανάμειξη της Δικαιοσύνης και των Δικαστηρίων σε ενέργειες και συμπεριφορές τους, είναι ή όχι δείγμα περιορισμού πιθανών υπουργικών ατασθαλιών;

-Η προτεινόμενη εξυγίανση σχετικά την άρση την Μονιμότητας στο Δημόσιο, μαζί με την Αξιολόγηση πιέζουν ή όχι για καλύτερη παραγωγικότητα και υπευθυνότητα στο Δημόσιο τομέα;

-Η σύνδεση εκλογικών υποσχέσεων με τη λογική και την πραγματικότητα, ώστε να μη διακινδυνεύεται και πισωγυρίζει η πορεία της χώρας μας από λαϊκίστικες και παρανοϊκές συμπεριφορές, εξασφαλίζει ή όχι την προκοπή μας; 

-Η είσοδος μη ιδιωτικών/μη κερδοσκοπικών Πανεπιστημίων συγκρατεί χιλιάδες νέους και μεγάλα έξοδα φοίτησης κάθε χρόνο στη χώρα μας ή όχι; Δίνοντας μάλιστα και κίνητρα καινοτομίας και εκσυγχρονισμού και στη Δημόσια Ανώτατη Εκπαίδευση!

-Η μία εξαετής θητεία Προέδρου της Δημοκρατίας αποσυνδέει ή όχι ακόμη περισσότερο την πονηρή σύνδεση προεδρικής εκλογής και κοινοβουλευτικής σταθερότητας;

Ανοίγοντας μάλιστα και πιθανή συζήτηση για θητείες και σε άλλα δημόσια Αξιώματα, όπως σε Περιφέρειες, Δήμους και ίσως αλλού! 

Ας είμαστε ψύχραιμοι και ειλικρινείς μεταξύ μας. Όλα τα παραπάνω δυναμώνουν πραγματικά την αίσθηση ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στο ζήτημα της εμβάθυνσης της Δημοκρατίας μας, αφού μπαίνουν ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ σε αξιώματα, προνόμια, δυνατότητες και λειτουργίες στην Εξουσία και το Δημόσιο χώρο. Όταν ο πολίτης βλέπει έναν Κυβερνήτη «όχι να προσθέτει αλλά αντιθέτως να ΑΦΑΙΡΕΙ εξουσίες από τον εαυτό τους», τότε μάλλον υπάρχει η ελπίδα να νοιώσει ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στην Πολιτική, και να αποφύγει λόγια λαϊκισμού και παράνοιας. Που το μόνο που κάνουν είναι να καταγγέλλουν, διαμαρτύρονται, συνωμοσιολογούν, τάζουν και να  επιδιώκουν πάση θυσία την πτώση της Κυβέρνησης. Χωρίς λογικές και ως επί το πλείστον χωρίς καθόλου προτάσεις! Χωρίς συνοχή και επαφή με τις πραγματικές προκλήσεις της Χώρας. 

Ακόμη και στην υπόθεση της συνταγματικής αναθεώρησης υπάρχουν άνθρωποι, δυστυχώς ακόμη και εντός της «ευρύτερης» παράταξης, που μιλούν για Συνταγματικό Λαϊκισμό.

Απέναντι σε όλη αυτή τη συσσώρευση θολούρας, άγχους και καταστροφικής ματαιοδοξίας των ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΩΝ, υπάρχει η συνοχή του οράματος Μητσοτάκη και η αδιαμφισβήτητη ΣΥΝΕΠΕΙΑ στην υλοποίησή του.

Ο αγώνας συνεχίζεται σε όλα τα μέτωπα. Όπως  με τη μεγάλη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ των Εταίρων της Αγοράς και Εργασίας, αλλά και τις νέες πολιτικές σε κοινωνικά ζητήματα(στέγαση, δημογραφικό και ευάλωτες ομάδες). Πρέπει βεβαίως να ενταθεί και στο ζήτημα της Ακρίβειας, με προσεκτικές παρεμβάσεις και μέτρα απέναντι στις στρεβλώσεις της αγοράς και τα κερδοσκοπικά καρτέλς.

Επιτέλους όμως ας συμφωνήσουμε σε κάτι βασικό: είναι πολύ προτιμότερο να έχεις μία κυβέρνηση με σωστούς στόχους που μπορεί να κάνει λάθη, από ένα μείγμα ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΩΝ της αυταπάτης, ανεπάρκειας και λαϊκισμού, που ιδρώνουν για να πούνε έστω μία σωστή και συνεκτική πρόταση.

Αντιπολιτευόμενων παντός είδους και διαμετρήματος, κάθε ύψους και «εκτοπίσματος».