Οι νέοι που απορρίπτουν την πολιτική και η πολιτική που δεν πρέπει να απορρίψει τους νέους

Το φαινόμενο της αποπολιτικοποίησης των νέων ακμάζει στις μέρες μας και έχει τις ρίζες του, και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη, στην οικονομική κρίση του 2008 σημείο από το οποίο και μετά μεγάλωσαν γενιές ανθρώπων μέσα στις όχι και πιο κατάλληλες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες

Η ενασχόληση των νέων με την πολιτική στην Αρχαία Ελλάδα ήταν δεδομένη, κάτι και το οποίο μεταφέρθηκε και στις επόμενες γενιές ως κύριο χαρακτηριστικό με αποτέλεσμα να διακρίνεται διαχρονικά ο Έλληνας για τον ζήλο του για την κάθοδό του στην πολιτική κονίστρα. Αυτό το οποίο όμως έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια, κυρίως από την οικονομική κρίση του 2008 και έπειτα, είναι ότι η ενασχόληση των νέων με το δαιδαλώδες μονοπάτι του πολιτικού στίβου έχει αμβλυνθεί. Το φαινόμενο αυτό, λοιπόν, της αποπολιτικοποίησης των νέων συναντάται αρκετά στη χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη ως το αποκορύφωμα μιας εποχής σημαδεμένης από πολέμους, ακρίβεια και πολιτικά σκάνδαλα. Πριν αναλυθούν τα αποτελέσματα του φαινομένου αυτού, ας δούμε τους παράγοντες που έχουν οδηγήσει τους νέους σε αυτό το σημείο.

Αρχικά, τα πολιτικά σκάνδαλα και η διαφθορά πληθαίνουν στη χώρα μας και στην Ευρώπη με αποτέλεσμα να κυριαρχεί η απογοήτευση και να δημιουργείται αντικίνητρο θεωρώντας ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει και να αντιστραφεί η υπάρχουσα κατάσταση. Έτσι, υπάρχει η πεποίθηση ότι η πολιτική ελίτ που έχει δημιουργηθεί δεν μπορεί να αντιληφθεί τις ανάγκες της νέας γενιάς με αποτέλεσμα η απόσταση να μεγαλώνει και το χάσμα να παραμένει αγεφύρωτο. Ξεχωριστά από το γεγονός, ότι οι περισσότεροι πολιτικοί δεν εμπνέουν παρουσιάζεται και η προβληματική εκπαίδευση του σχολείου ως κύριος παράγοντας μη ενασχόλησης των νέων με τα κοινά καθώς δεν προσφέρει ουσιαστική πολιτική μάθηση ώστε να δημιουργηθούν στέρεες βάσεις για να αποκτήσουν τα παιδιά την κατάλληλη πολιτική παιδεία. Επιπλέον, ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι ότι οι νέοι φαίνεται να μην εμπιστεύονται πλέον τους θεσμούς, την Βουλή και τα κόμματα θεωρώντας ότι λειτουργούν αργά, αναποτελεσματικά ή άδικα, ενώ ακόμη η πεποίθηση ότι ορισμένα ΜΜΕ στηρίζουν έμμεσα κάποιες κυβερνήσεις ενισχύει την αποκρουστική εικόνα που έχουν οι νέοι για το πολιτικό σύστημα. Για του λόγου το αληθές, είναι καλό να αναφερθούν και κάποια στατιστικά που επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Πιο συγκεκριμένα σε μια έρευνα της You Gov σε συνεργασία με την Tui Foundation το 65% των νέων Ελλήνων είναι μάλλον δυσαρεστημένοι με την Δημοκρατία στην Ελλάδα, ενώ όσον αφορά τους νέους της Ε.Ε, σύμφωνα με έρευνα της FEPS, στην τελευταία ευρωεκλογική αναμέτρηση συμμετείχε μόνο το 36% με αποτέλεσμα να καταμαρτυράται η συχνότητα του φαινομένου.

Ποιοι είναι όμως οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν στην ύπαρξη μιας τέτοιας κατάστασης; Αρχικά, κινδυνεύει η ίδια η δημοκρατία καθώς χάνεται ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της που είναι η μαζική συμμετοχή στις εκλογές, ενώ ακόμη η απογοήτευση των νέων για το πολιτικό σύστημα δίνει χώρο σε λαϊκίστικες και ακροδεξιές φωνές να βγουν στην επιφάνεια και να προκαλέσουν σύγχυση σε ένα πεδίο ήδη μπολιασμένο από αρκετή αμφισβήτηση. Αυτό επιβεβαιώνεται από την προαναφερθείσα έρευνα της YouGov με την TuiFoundation στην οποία το 21% των νέων της Ευρώπης, δηλαδή λίγο πάνω από το 1/5, θα προτιμούσε υπό προϋποθέσεις ένα αυταρχικό καθεστώς αντί της Δημοκρατίας. Ακόμη, η μη ενασχόληση του νεανικού πληθυσμού με τα κοινά οδηγεί στην μη ανανέωση και στη στασιμότητα του πολιτικού προσωπικού(βλ. μακροχρόνιοι βουλευτές ή δήμαρχοι) με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να δημιουργούνται επαγγελματίες πολιτικοί και όχι πολιτικοί που έχουν την πραγματική διάθεση να προσφέρουν και να παράξουν έργο. Όμως ο πιο σημαντικός κίνδυνος είναι η κοινωνική απάθεια των νέων και ο αποπροσανατολισμός τους από το πολιτικό γίγνεσθαι και τα πολιτικά πεπραγμένα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε πολιτικό τέλμα καθώς κάποιες από τις ιδιότητες του λαού είναι να αξιολογούν και να ελέγχουν σωστά την εκάστοτε κυβέρνηση προσδοκώντας πάντα το καλύτερο και αν αυτό πάψει να συμβαίνει τότε το πολίτευμα θα έχει υποστεί ήδη μεγάλη φθορά.

Συμπερασματικά, το φαινόμενο της αποπολιτικοποίησης των νέων ακμάζει στις μέρες μας και έχει τις ρίζες του, και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη, στην οικονομική κρίση του 2008 σημείο από το οποίο και μετά μεγάλωσαν γενιές ανθρώπων μέσα στις όχι και πιο κατάλληλες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες. Εάν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση οι κίνδυνοι είναι πολλοί και ορατοί. Η προσπάθεια για την ανατροπή αυτού του φαινομένου πρέπει να είναι αλληλένδετη και από τους νέους και το σχολείο με τα διαθέσιμα εργαλεία που διαθέτουν αλλά και από τους πολιτικούς που πρέπει να είναι αδιάφθοροι και όχι αδιάφοροι. Προσωπικά, θεωρώ ότι η διάθεση για μια τέτοια αλλαγή υπάρχει. Αυτό που μένει είναι να την δούμε στη πράξη.