Τα εγκλήματα των Βουλγάρων εποίκων στην Ροδόπη από τον Νοέμβριο του 1912 μέχρι τον Οκτώβριο του 1944

Να αναγνωριστεί η Ξυλαγανή από την Βουλή ως μαρτυρικό χωριό

Να κρατήσουμε μόνο την ιστορία και όχι το μίσος

Από τον 7ο αιώνα π.Χ. περίπου με τις αποικίες τους σε όλη την Θράκη οι Έλληνες ήλθαν σε μίξη με τους ντόπιους Θράκες οπότε και τους εξελλήνισαν, έκτοτε ανέπτυξαν πολιτισμό εφάμιλλο με την υπόλοιπη Ελλάδα μέχρι το 1362 περίπου που καταλήφθηκε η Ροδόπη από τον αλλαξοπιστήσαντα χριστιανικό άρχοντα της Προύσας Γαζή Εβρενός με όλα τα κακά που ακολούθησαν, παραμένοντας έτσι μέχρι τις 9 Νοεμβρίου του 1912 που κατέλαβαν την Ροδόπη οι Βούλγαροι με την Α' Βουλγαρική Κατοχή τους.

Η Α' αυτή Κατοχή των Βουλγάρων στην Ροδόπη κράτησε μέχρι τις 14η Ιουλίου του 1913 που εισήλθε το Α' Τάγμα του Συντάγματος Κρητών στην Ροδόπη και την απελευθερώνει. Στις 28 Ιουλίου όμως όλη η Δυτική Θράκη με την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου από τον Ε. Βενιζέλο παραδίνεται πάλι στους Βουλγάρους και αποσύρεται ο ελληνικός στρατός στις 13 Αυγούστου του 1913.

Στις 31 Αυγούστου ο πληθυσμός της Θράκης χριστιανοί και μουσουλμάνοι φοβούμενοι έκτροπα από τους Βουλγάρους ανακηρύττουν την αυτονομία τους. Το αυτόνομο αυτό κρατίδιο διατηρήθηκε 56 ημέρες ήτοι μέχρι τις 25 Οκτωβρίου του 1913.

Η Β' Βουλγαρική Κατοχή ξεκινάει με την υπογραφείσα μεταξύ της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως το 1913. Έτσι αμέσως ο βουλγαρικός στρατός εισβάλει στην Θράκη θέτοντας τέλος στην Αυτόνομη Κυβέρνηση της Δυτικής Θράκης των 56 ημερών. Η Κατοχή τελειώνει με την είσοδο του ελληνικού στρατού στις 14 Μαΐου 1920 στην Ροδόπη.

Η Γ' Βουλγαρική Κατοχή αρχίζει από τις 20 Απριλίου 1941 όταν τους επέτρεψαν να εισέλθουν στην Ελλάδα οι σύμμαχοί τους Γερμανοί που ήδη είχαν εισβάλει από τις 6 Απριλίου και τελείωσε για πάντα όταν αποσύρθηκαν από τις 11 μέχρι 16 Οκτωβρίου του 1944.

Ο Ελληνισμός λοιπόν και τις τρεις βουλγαρικές κατοχές βίωσε μόνο ξύλο, βασανιστήρια, πείνα, απελάσεις, προσβολές, αρπαγή της περιουσίας τους και φόνους. Το βιβλίο ιστορίας της Ελλάδος δεν έχει ούτε δύο σειρές που να αναφέρονται στα ανωτέρω γεγονότα θεωρώντας μας ίσως κατοίκους Β' κατηγορίας. Έτσι λοιπόν στο γραπτό μας αυτό θα αναφέρουμε τα ονόματα όλων όσων Ροδοπαίων φονεύθηκαν μετά από σκληρά βασανιστήρια και στις τρεις βουλγαρικές κατοχές από αυτούς.

Ξυλαγανή: Κατά την βουλγαρική Κατοχή 1941-1944 πολλοί Ξυλαγανιώτες μη αντέχοντας τους καθημερινούς ξυλοδαρμούς, την πείνα, τη βία και τους εξευτελισμούς των Βουλγάρων κατέφυγαν στα βουνά του Ισμάρου, δημιουργώντας ένοπλο αντάρτικο τμήμα προσκείμενο στους εθνικούς αντάρτες του Τσαούς Αντών (Αντώνιος Φουτερίδης) της Δράμας.

Τον Ιούνιο του 1944 δυνάμεις του βουλγαρικού στρατού τους συνέλαβαν, έτσι αφού τους βασάνισαν φρικτά κόβοντας τους τις μύτες, τα αφτιά κλπ τους εκτέλεσαν, ορισμένους μάλιστα τους έκοψαν τα κεφάλια όπως τον Καράκη Γεώργιο που μάλιστα με καμάρι βγήκε φωτογραφία κρατώντας το κεφάλι του Βούλγαρος Κομιτατζής.

Οι ήρωες αυτοί άφησαν πίσω τους γυναίκες, γονείς και αδέλφια, έδωσαν την ζωή τους γιατί ήθελαν να ζουν ελεύθεροι σαν Έλληνες.

Τα ονόματα των ηρώων αυτών είναι τα εξής: Καλλιγάς Πασχάλης, Βουτσίδης Παναγιώτης, Δουδουλακάκης Αντώνιος, Κιουμουρτζής Δημήτριος, Βασιλειάδης Ευστάθιος, Μιντίδης Δημήτριος, Τσαϊλάκης Κωνσταντίνος, Τσερκέζης Νικόλαος, Ατσκακανίδης Αθανάσιος, Γιαμούκης Θεοδόσιος, Γουδαλάκης Ιωάννης, Ζαραβάτης Δήμος, Ζγούρας Πέτρος, Ζεματόπουλος Στέργιος, Καραγιαννάκης Δημήτριος, Καράκης Γεώργιος, Κωστόπουλος Νικόλαος, Μηλιός Αλέξανδρος, Μηλιός Γαβριήλ, Νταγτζίδης Ηλίας, Παπαγιαννίδης Παναγιώτης, Παπαδόπουλος Δημήτριος, Πυριλίδης Μιχαήλ, Σκουταρίδης Αθανάσιος, Σκουταρίδης Νικόλαος, Τσατλάκης Δημήτριος, Τσομπανόπουλος Παναγιώτης, Χαμαλίδης Λάζαρος, Χαμαλίδης Πέτρος.

Ασκητές: Οι Βούλγαροι αστυνομικοί της Αστυνομίας της Κρωβύλης επειδή είχαν πληροφορίες ότι από τους Ασκητές οι βοσκοί Βασίλειος Σεβδηνίδης 15 ετών, Βασίλειος Μισαηλίδης 18 ετών, Φώτιος Κοσκερίδης 21 ετών και Πρόδρομος Μαυρίδης, 33 ετών τροφοδοτούσαν τους εθνικούς αντάρτες που βρισκόταν στα βουνά της Μαρώνειας. Επίσης τον ιμάμη των Άνω Ασκητών Χουσεΐν Τερμίκογλου επειδή τον θεώρησε ένας Βούλγαρος υπεύθυνο για το μούχλιασμα των καπνών του που είχε αποθηκευμένο μέσα στο τζαμί του χωριού, καθώς επίσης και τον ιερέα της Κρωβύλης Δημήτριο Καβάζη. Αφού τους συνέλαβαν τους οδήγησαν σε ένα μονοπάτι ενδιάμεσα Κρωβύλης Ασκητών όπου αφού τους βασάνισαν φρικτά τους δολοφόνησαν, ήταν 29 Απριλίου του 1944. Ο Μαυρίδης Πρόδρομος αν και δεμένος τους ξέφυγε και μετέβη στην Κομοτηνή να κάνει τα παράπονά του στον Βούλγαρο φρούραρχο.

Ο φρούραρχος έδωσε εντολή σε δύο στρατιώτες να τον περιποιηθούν αναλόγως, έκτοτε δεν βρέθηκαν ούτε τα οστά του. Οι Βούλγαροι μετά από την εκτέλεση αυτή δεν ησύχασαν, άρχισαν τις ανακρίσεις για την συμμετοχή τους στην αντάρτικη οργάνωση. Έτσι συνέλαβαν και βασάνισαν πολλούς. Από τον άγριο ξυλοδαρμό και τα βασανιστήρια απεβίωσαν σε λίγες ημέρες Χρήστος Στεφανίδης, Ιωάννης Παπαδόπουλος, ο Ιωσήφ Χατζηφιλιππίδης, η Χαρίκλεια Μαυρίδου, η Αλεξάνδρα Μαυρίδου και η Ελισάβετ Μερκουρίδου. Οδηγήθηκαν στο Στρατοδικείο όπου καταδικάστηκε σε θάνατο ο ιερέας Γαβριήλ Φαρασόπουλος και επίσης καταδικάστηκαν σε ισόβια ο Αναστάσιος Εφραιμίδης, ο Στυλιανός Χιτιρίδης και ο Ιορδάνης Γκιουλτζεκλίδης. Όλοι αυτοί οδηγήθηκαν στις φυλακές του Κάρτζαλι μέχρι την αλλαγή του καθεστώτος στην Βουλγαρία οπότε τους ελευθέρωσαν. Τα ονόματά τους αναφέρονται στο ηρώο του χωριού.

Κόσμιο: Κατά την Α' και Β' Κατοχή της Ροδόπης από το 1912 μέχρι το 1920, οι Βούλγαροι έποικοι έστειλαν στην Βουλγαρία περί τους 70 Κοσμιώτες να εργαστούν δωρεάν για το κράτος (Ντουρντουβάκια) από αυτούς λόγω των κακουχιών και της πείνας απεβίωσαν περί τα 40 άτομα. Κατά την Γ' Βουλγαρική Κατοχή εκτελέστηκαν οι Αρσενίου Δημήτριος του Αρσένη, Αρσενίου Γεωργία σύζυγος Δημητρίου, Μιχιούρης Κωνσταντίνος του Αποστόλου, Λύκου Μαρία, Λύκου Ιωάννης και Δέλτσος Γρηγόριος. Τους κατηγόρησαν ότι τροφοδοτούσαν τους αντάρτες που βρίσκονταν στα βουνά της Ροδόπης με τρόφιμα, ρούχα και τους ενημέρωναν για τις κινήσεις των Βουλγάρων. Τα ονόματά τους αναφέρονται στο ηρώο του χωριού.

Ροδίτης: Κατά την Γ' περίοδο της Βουλγαρικής Κατοχής δολοφόνησαν άγρια με λιντσάρισμα από πλήθος αγριεμένων Βουλγάρων εποίκων και μετά από πολλά βασανιστήρια τον Μαστιχίδη Αθανάσιο, τον Λασκαρίδη Χρήστο και την σύζυγό του Λασκαρίδου Φραγκοπούλα. Τα ονόματά τους αναφέρονται στο ηρώο του χωριού.

Έβρενος: Κατά την Γ' περίοδο της Βουλγαρικής Κατοχής 1941-1944 συνέλαβαν οι Βούλγαροι αστυνομικοί τους Γκαγκατσά Αθανάσιο, Γουδουσίδη Θεοδόσιο, Κεσόπουλο Μιχαήλ, Πρατίδη Γεώργιο, Σαφίδη Μιχαήλ, Σταυρακίδη Παναγιώτη, Τσακλιώτη Γεώργιο και Τσομπανίδη Νικόλαο γιατί έκαναν έρανο στο χωριό και μάζευαν ρούχα, τυριά, αυγά, κότες, κρέατα, όσπρια, ψωμιά για τους Έλληνες αντάρτες που ζούσαν στα βουνά της Ροδόπης. Έτσι όλους αυτούς τους έδεσαν με σύρμα τα χέρια και τα πόδια και με ένα αλογόκαρο τους μετέφεραν στην Κομοτηνή όπου τους βασάνισαν φρικτά μέχρι που έδεσαν και τους γεννητικούς αδένες με το σύρμα και τους έκοψαν, ακολούθως τους καταδίκασαν σε θάνατο και τους δολοφόνησαν. Τον δε Τσομπανίδη Νικόλαο τον έκαψαν ζωντανό ρίχνοντάς του μέσα στον καυστήρα του μύλου του Στάλλιου που βρισκόταν στην Κομοτηνή στην σημερινή οδό Πλαστήρα με Μπότσαρη γωνία. Ο Δήμος Σαπών προς τιμή αυτών των ηρώων ανήγειρε ηρώο με τα ονόματά τους.

Αρσάκειο: Κατά την Γ' Βουλγαρική Κατοχή ο Θεοδοσάκης Χρήστος που τον είχαν πάρει οι έποικοι το σπίτι και εγκαταστάθηκαν μέσα, βλέποντας μια μέρα τον έποικο Βούλγαρο που είχε εγκατασταθεί στο σπίτι του φούντωσε και τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει, φοβούμενος αντίποινα έφυγε και πήγε στα Κασσιτερά και από εκεί στο Κίζαρι με σκοπό να φύγει αντάρτης στα βουνά, βγαίνοντας όμως από το χωριό έπεσε σε ενέδρα του βουλγάρικου στρατού και τον σκότωσαν μετά από φρικτά βασανιστήρια. Στον τάφο του που βρίσκεται στα νεκροταφεία του Αρσακείου γράφει: "Τον σκότωσαν γιατί ήθελε να παραμείνει Έλληνας".

Γρατινή: Κατά την Β' Βουλγαρική Κατοχή το 1913 οι Βούλγαροι εφόνευσαν δύο άνδρες και μια κοπέλα, επίσης σκότωσαν τον Κουρουβαγγέλη Χρήστο και τον Τσακίρη. Κατά την Γ' Βουλγαρική Κατοχή βασάνισαν και εφόνευσαν τον Παναγιώτη Σακάρη πατέρα εννέα παιδιών, τον Σακάρη Κωνσταντίνο του Βασιλείου και από πείνα απεβίωσαν η Βασιλείου Χρυσούλα και ο Καρασταύρου Γρηγόριος.

Μαρώνεια: Κατά την Β' Βουλγαρική Κατοχή όταν μπήκαν μέσα στο χωριό οι Βούλγαροι βλέποντας τους οι κάτοικοι να έχουν κακές διαθέσεις όσοι πρόλαβαν έφυγαν στα γύρω βουνά εκτός από δέκα κατοίκους που δεν πρόλαβαν να διαφύγουν και τους δολοφόνησαν, μεταξύ αυτών ήταν και ο Μιχαήλ Κακουλίδης, ο Μαργαρίτης Αδάμ, ο Λουκάς Σέντας και ο Μιχαήλ Καραφίνης.

Ίασμος: Κατά την Α' και Β' Βουλγαρική Κατοχή από το 1912 μέχρι το 1920 δολοφόνησαν οι Βούλγαροι τους Αυτζή Σωτήριο, Γιώτα Παναγιώτη, Επιτρόπου Γεώργιο, Κολοκοτρώνη Φώτιο, Πετρέλη Δημήτριο, Πουρνάρα Μιλτιάδη, Τουτσίδη Δημήτριο, Τσιρμπασέλη Δημήτριο, Χατζηκυριάκο Χαράλαμπο, Παπαβασιλείου Σπύρο και Μανωλούδη Δημήτριο. Ο Δήμος Ιάσμου ανήγειρε ηρώο προς τιμή τους όπου κατέγραψε και τα ονόματά τους.

Σάλπη: Κατά την Α' Βουλγαρική Κατοχή του 1912 οι Βούλγαροι δολοφόνησαν τον Ηρακλή Λ. Κατρατζή. Επίσης κατά την Γ' Βουλγαρική Κατοχή δολοφόνησαν τον Μπαχτσεβάνη Κωνσταντίνο και τον Αμυγδαλούδη Θωμά του Κωνσταντίνου.

Χαμηλό: Κατά τη Γ' Βουλγαρική Κατοχή οι Βούλγαροι δολοφόνησαν τον Μπεκιαρίδη Γεώργιο.

Αμβροσία: Κατά την Γ' Βουλγαρική Κατοχή 1941-1944, ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο με Βούλγαρους στρατιώτες ενώ περνούσε μπροστά από τον Αμπελουργικό Σταθμό τους φάνηκε ότι ένας Ρομά ο Θύμιος Γκάγκας του Λάμπρου δήθεν τους στραβοκοίταξε, οπότε τον τσαλαπάτησαν με το αυτοκίνητο λιώνοντάς του το κεφάλι. Επίσης λόγω πείνας απεβίωσε και ο ιερέας του χωριού Χαρίτος Δημήτριος. Τον βρήκαν στο σπίτι που διέμενε δίπλα στην εκκλησία, ο Βούλγαρος γιατρός που τον εξέτασε διέγνωσε ότι απεβίωσε λόγω της πείνας.

Φανάρι: Από το γνωστό βουλγάρικο ξύλο απεβίωσε ο Ευάγγελος Μπαλιάκας που άφησε ορφανά 6 παιδιά. Το αμάρτημά του ήταν ότι είχε μαζέψει από την άκρη της θάλασσας λίγο αλάτι και το κατέσχεσαν οι Βούλγαροι, όταν διαμαρτυρήθηκε τον ξυλοφόρτωσαν και σε λίγες μέρες απεβίωσε.

Σάπες: Στις 28-6-1944 οι έποικοι Βούλγαροι αφού κατέσφαξαν με τα μαχαίρια του Σαγίρη Δημήτριο 40 ετών τον πέταξαν μέσα σε ένα πηγάδι έξω από τις Σάπες.
Πολύανθος: Οι βουλγαρικές αρχές Κατοχής κατά την Γ' Βουλγαρική Κατοχή, συνέλαβαν τον Αργυρίου Αργύριο και τον καταδίκασαν σε θάνατο επειδή είχε συνεργασία με τους αντάρτες στα βουνά του Ιάσμου τροφοδοτώντας τους και δίνοντας τους πληροφορίες για τις κινήσεις των Βουλγάρων καθώς επίσης είχε κάνει και ορισμένες δολιοφθορές στα τρένα που περνούσαν από τον Πολύανθο. Μετά από την καταδίκη του τον φόρτωσαν στο τρένο και τον μετέφεραν στις φυλακές του Κάρτζαλι με σκοπό να τον εκτελέσουν. Ευτυχώς όμως άλλαξε το καθεστώς και ανέλαβαν οι Κομμουνιστές οπότε και τον απελευθέρωσαν.

Σώστης: Οι Βούλγαροι έποικοι δολοφόνησαν τον Νικόλαο Ουζουνίδη, αφήνοντας χήρα τη σύζυγό του Βικτώρια να μεγαλώσει μόνη τα ανήλικα παιδιά της. Έκτοτε έζησαν σε πλήρη εγκατάλειψη από την μητριά Ελλάδα. Πλήθος εποίκων βίασαν και μια κάτοικο του χωριού.
Εδώ να τονίσουμε ότι όσους Έλληνες δολοφονούσαν με σφαίρα επέβαλαν στην οικογένειά του να πληρώσει 500 λέβα ως αποζημίωση για την σφαίρα που χρησιμοποιήθηκε για τον φόνο.

Κομοτηνή: Κατά την Γ' Βουλγαρική Κατοχή οι Βούλγαροι εξόρισαν στην Βουλγαρία τον δικηγόρο πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Κομοτηνής Αθανάσιο Θεοδωρίδη 55 ετών. Εκεί τον καταδίκασαν σε θάνατο δια τουφεκισμού. Στις 1 Μαρτίου του 1942 οι Βούλγαροι συνέλαβαν τα μεσάνυχτα όλους τους Εβραίους της Κομοτηνής περί τους 770 και τους οδήγησαν στην Γερμανία, από αυτούς επέστρεψαν μόνο 29.

Ιερομάρτυρες της Μητρόπολης Μαρωνείας και Κομοτηνής
Ιερομάρτης Δημήτριος Καβάζης από την Κρωβύλη: Κάποτε έφτασε στα αυτιά των Βουλγάρων ότι ήταν ο συνδετικός κρίκος των ανταρτών με τους Έλληνες εθνικούς αντάρτες και Έλληνες αγωνιστές των γύρω χωριών. Τον συνέλαβαν σε μια συνάντηση που είχε μέσα σε έναν αχυρώνα στην Μέστη και τον κατηγόρησαν ότι μετέφερε νέα από τους αντάρτες του Ισμάρου, ότι διάβαζε και μετέφερε νέα μέσω των ελληνικών εφημερίδων στους Έλληνες και για πολλά άλλα κατ' αυτούς αδικήματα, αλλά παράσημα γι' αυτόν, όπως ότι έκρυβε ένα όπλο και δεν δεχόταν να ψέλνει στην βουλγαρική γλώσσα και δεν δεχόταν να βουλγαρογραφτεί. Συνελήφθη, βασανίσθηκε και τον δολοφόνησαν δια λιθοβολισμού, ενταφιάσθηκε στο προαύλιο της εκκλησίας της Κρωβύλης.

Ιερομάρτης Γεώργιος Βουλγαράκης: Εφημέριος Νέας Αδριανής, μετά από τα βασανιστήρια επειδή δεν έψελνε στην βουλγαρική γλώσσα τον δηλητηρίασαν προσφέροντας του καφέ που είχε μέσα δηλητήριο, απεβίωσε σφαδάζοντας από τους πόνους. Τάφηκε στις 8-12-1942 στα νεκροταφεία του Νέου Σιδηροχωρίου.

Ιερομάρτης Βαγιάνης Εμμανουηλίδης: Ιερέας της Συκορράχης, συνελήφθη και στις 25-6-1944 υπέκυψε από τα βασανιστήρια και το άγριο βουλγάρικο ξύλο γιατί αρνιόταν να ψέλνει στην βουλγαρική γλώσσα και προέτρεπε τους ενορίτες του να μη δηλώσουν βουλγαρική ταυτότητα, ενταφιάσθηκε πρώτα στην Συκορράχη και αργότερα τα οστά του ενταφιάσθηκαν στον περίβολο του Αγίου Γεωργίου Κομοτηνής.

Ιερομάρτης Θεόδωρος Παπαδόπουλος: Εφημέριος Αιγείρου. Συνελήφθη στις 12-6-1941 γιατί είχε αναπτύξει εθνική δράση, απεβίωσε από τα βασανιστήρια στις 26-6-1941 και τάφηκε πίσω από το ιερό βήμα του ναού στην Αίγειρο.

Η Μητρόπολη Μαρωνείας και Κομοτηνής ανήγειρε προς τιμή τους πίσω από τον ιερό ναό Αγίας Σοφίας Κομοτηνής ηρώο και τελεί μνημόσυνο θύμησης κάθε τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου κάθε χρόνο.

Αυτοί είναι ορισμένοι από τους ήρωες της Ροδόπης που έδωσαν το αίμα τους για την πατρίδα, εκτός από αυτούς υπάρχουν και πάρα πολλοί άγνωστοι νεκροί που πέθαναν από την πείνα, το γνωστό βουλγάρικο ξύλο και τις κακουχίες που δεν είναι πουθενά τα ονόματά τους καταγεγραμμένα.

Για όλους αυτούς εμείς θα κλείνουμε το γόνυ με σεβασμό και θα τους έχουμε πάντα σε καλύτερο μέρος της καρδιάς μας. Όλα τα ανωτέρω γεγονότα με τους νεκρούς ανά χωριό της Ροδόπης κατά τις βουλγαρικές κατοχές τα καταγράψαμε με σκοπό να μην ξεχαστούν τα ονόματα των ηρώων αυτών και να ενημερωθούν οι αναγνώστες του Χρόνου την ιστορική αλήθεια μια και δεν μας την διδάσκουν στα σχολεία. Αυτό και μόνο αυτό θα πρέπει να μείνει στο μυαλό όλων των αναγνωστών και όχι το μίσος για τους απογόνους σήμερα των Βουλγάρων.

Προτάσεις
Ο Δήμος Ξάνθης κάνει ενέργειες για να αναγνωριστεί και να ενταχθεί το Άνω Καρυόφυτο Σταυρούπολης στο μητρώο των μαρτυρικών χωριών της Ελλάδας, συγκρότησε μάλιστα μια επιτροπή από το χωριό, από συλλόγους και από άλλους ανθρώπους που γνωρίζουν για την καταστροφή του χωριού και τις δολοφονίες των χωρικών την περίοδο της Βουλγαρικής Κατοχής για τα γεγονότα που σημειώθηκαν στις 9 Σεπτεμβρίου 1944. Στα μέσα Οκτωβρίου μάλιστα αντιπροσωπεία της Επιτροπής συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον υφυπουργό Μακεδονίας - Θράκης παρουσιάζοντάς τους τα στοιχεία για την επίσημη αναγνώριση και αφού υποβληθούν από τον Δήμο στην αρμόδια Επιτροπή του Υπουργείου Εσωτερικών να αποφασίσει και να αναγνωρίσει με προεδρικό διάταγμα ως Μαρτυρικό Χωριό το άνω Καρυόφυτο.

Έτσι λοιπόν και ο Δήμος Μαρωνείας - Σαπών μαζί και οι βουλευτές της Ροδόπης και ειδικά ο βουλευτής Ευριπίδης Στυλιανίδης που έχει ρίζες από την Ξυλαγανή. Θα πρέπει αφού συλλέξουν και αρχειοθετήσουν τα πρέποντα στοιχεία από γραπτά και από μαρτυρίες για τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια και τις ακρότητες των φονιάδων Βουλγάρων να τα καταθέσουν στον Υπουργείο Εσωτερικών με σκοπό να αναγνωριστεί και να ενταχθεί και η Ξυλαγανή στο Μητρώο των Μαρτυρικών Χωριών της Ελλάδος.

Θα πρέπει επίσης κάθε χρόνο να καλούν με επίσημη πρόσκληση τον Βούλγαρο πρέσβη για να καταθέτει στεφάνι τιμής και συγνώμης εκεί στο ηρώο των ηρώων του χωριού έτσι ώστε να αναγνωρίζει τα λάθη που έκαναν οι πρόγονοί του.

Κάτι ακόμη που θα πρέπει να κάνουν οι αρμόδιοι όλων των Δήμων του νομού να ονοματοθετήσουν κάποιες πλατείες στα χωριά και κάποιους ανώνυμους οδούς στην Κομοτηνή, στις Σάπες και στον Ίασμο με τα ονόματα των ιερομαρτύρων και των ηρώων αυτών που έδωσαν το αίμα τους για την πατρίδα γιατί ήθελαν να ζουν ελεύθεροι ως Έλληνες.

Επίσης όλοι οι βουλευτές της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας να πιέσουν μέσω της Βουλής το Υπουργείο Παιδείας να συμπληρώσει και την άγραφη ιστορίας της Βουλγαρικής Κατοχής στα βιβλία της ιστορίας για να διδάσκεται στους νέους όλης της χώρας ή Α' Β' και Γ' Βουλγαρική Κατοχή που δεν έχουν καμία διαφορά από την Οθωμανική Κατοχή και οι ήρωες μας αυτοί δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους ήρωες του 1821.