Τα Ντουρντουβάκια: Έλληνες όμηροι επί Βουλγαρικής Κατοχής (1941-43)

Η σημερινή μου αναφορά είναι ένας φόρος τιμής και μνήμης στον πατέρα μου και των χιλιάδων Ελλήνων ομήρων από την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη

Η σημερινή μου αναφορά είναι ένας φόρος τιμής και μνήμης στον πατέρα μου Δημοσθένη Τσαπέκο (στη φωτογραφία με το σημάδι) και των χιλιάδων Ελλήνων ομήρων από την Ανατ. Μακεδονία και τη Θράκη, που δεν δέχθηκαν επί κατοχής να απαρνηθούν την Ελληνική τους υπηκοότητα και να ‘’γραφτούν Βούλγαροι’’!

Αντίθετα άντεξαν υπομονετικά επί τρία χρόνια την παράνομη κράτησή τους σε τσαντίρια και σε άθλια στρατόπεδα, την πείνα, τη σκληρή και ανυπόφορη εργασία, τα βασανιστήρια, τους ξυλοδαρμούς και την προπαγάνδα για τη ‘’Μεγάλη Βουλγαρία του Αιγαίου’’! Και ήταν κυρίως νέοι άνθρωποι - ο πατέρας μου τότε ήταν 22 χρονών!

Τα Ντουρντουβάκια (από τις βουλγαρικές λέξεις трудов войник, Τρούντοβ Βόινικ -φαντάρος αγγαρείας), καταναγκάστηκαν ολημερίς να σπάνε πέτρες και βράχους με τους κασμάδες, μέσα στο λιοπύρι ή στο χιόνι, για να φτιαχτούν δρόμοι και σιδηροδρομικές γραμμές στους κάμπους και στα βουνά της Βουλγαρίας, με πενήντα δράμια νερό, με ελάχιστο κακοφτιαγμένο φαγητό!

Όλα αυτά δεν θυμίζουν τα αντίστοιχα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών;
Υπήρχαν βέβαια και πάρα πολλά ανήλικα παιδιά που αναγκαστικά στρατεύονταν σε Βουλγαρικές νεολαίες με Βουλγαρικές στολές, τα οποία χρησιμοποιούνταν ως βοηθητικό προσωπικό από τις Βουλγαρικές αρχές κατοχής.

Εκατοντάδες από τους όμηρους εξ αιτίας των απάνθρωπων και αντίξοων αυτών συνθηκών, των κακουχιών και των ασθενειών δυστυχώς πέθαναν στο Βουλγαρικό έδαφος, αλλά και όσοι γύρισαν πίσω, γύρισαν με αναπηρίες ή με χρόνια και αθεράπευτα προβλήματα υγείας!

«Από ξύλο περάσαμε όλοι. Όποιος Βούλγαρος είχε κέφι να δείρει, μπορούσε να δείρει. Εμείς ήμασταν απροστάτευτοι σε ένα άγνωστο μέρος. Αυτοί είχαν τουφέκια και ραβδιά. Αν έπεφτες στο παραμικρό παράπτωμα έτρωγες 25 βουρδουλιές», διηγείται ο Κώστας Χατζησπάσου στην εκπομπή ‘’Μηχανή του Χρόνου’’!

Από όσα μου διηγούνταν ο πατέρας μου αλλά και από την επίσημη εθνική ιστοριογραφία δεν φαίνεται ποτέ να τιμήθηκαν ως ήρωες από την Ελληνική Πολιτεία αυτοί οι βασανισμένοι συμπατριώτες μας! Παρά μόνο με την απόδοση μιας αποζημίωσης 50.000 δραχμών που εξασφάλισε για κάθε όμηρο μεταπολεμικά από την Βουλγαρία, θεώρησε δυστυχώς ότι έκανε το χρέος της και ότι ‘’τακτοποίησε τις υποχρεώσεις της‘’!

Και το πιο τραγικό στην όλη αυτή την ιστορία ήταν ότι μετά τον πόλεμο και μέχρι και σήμερα η λέξη Ντουρντουβάκι αντί να θυμίζει τον Έλληνα ήρωα, που άντεξε όλα αυτά τα δεινά -την καταπίεση και τον εξευτελισμό- κατέληξε από εμάς τους ίδιους να χαρακτηρίζει τον αμόρφωτο, αυτόν που δεν έχει ‘’ανάστημα’’ (σαν το ντουρντουβάκι έκανε ό,τι του έλεγαν), που δεν έχει κρίση, που είναι χαζός!

Πόσο κρίμα!
Αξέχαστε και αγαπημένε Πατέρα μου!

ΥΓ Δεν νομίζετε ότι έστω και καθυστερημένα πρέπει να αποκατασταθεί η μνήμη αυτών των ηρώων της Βουλγαρικής κατοχής;

Βιβλιογραφία
Μελέτη Σοφίας Αυγέρη
Βιβλίο Μπατσιούλα Δημητρίου