Μικροκομοτηναίικα 25-12-2025

Γιατί κάποιοι θέλουν να εκλέγονται δημοτικοί σύμβουλοι; Αυτό είναι το, εύλογο κατά την άποψή μου ερώτημα, που μου «γεννάται» πάρα πολλές φορές όταν καλύπτω δημοσιογραφικά το Δημοτικό Συμβούλιο της Κομοτηνής.
Λίγοι και συνήθεις «ύποπτοι» μιλούν, πολλοί σιωπούν. Άποψη δεν έχουν; Προτάσεις; Κάτι θετικό; Κάτι αρνητικό; Κάτι για την καθημερινότητα; Την πόλη; Τους οικισμούς; Κάτι, τέλος πάντως, να πουν. Το επιχείρημά τους είναι, πως τοποθετούνται θεσμικά, ιδιωτικά, και δεν χρειάζεται να τοποθετούνται κάθε φορά δημόσια. Αλλά προσωπικά, αυτό το επιχείρημα δεν με πείθει πάντα. Γιατί ο ρόλος ενός δημοτικού συμβούλου, διοίκησης ή αντιπολίτευσης, είναι να έχει ενεργά ανακλαστικά.
Αντίστοιχα, ο ρόλος των επικεφαλής είναι ακόμη πιο αναβαθμισμένος. Γι’ αυτό, μου προκάλεσε εντύπωση, που στην τελευταία τριπλή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ο επικεφαλής του Σπάρτακου κ. Καρακολίδης δεν μίλησε καθόλου, με εξαίρεση το θέμα που έθιξε στη Λογοδοσία για τις χριστουγεννιάτικες δαπάνες. Ο κατά τα λοιπά πάντα ευγενής και κόσμιος κ. Καρακολίδης, πρέπει να ανεβάσει ρυθμούς, γιατί σιγά-σιγά χάνεται η φωνή του Σπάρτακου, που είχε καθιερωθεί την τελευταία δεκαπενταετία στο Δημοτικό Συμβούλιο. Κι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, ότι η απουσία του πρώην επικεφαλής κ. Καραϊσκου, είναι αν μη τι άλλο αισθητή.
Αντίθετα, ο επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης κ. Λεβέντης τοποθετείται σχεδόν πάντα σε όλα τα θέματα. Καταθέτει κριτική και προτάσεις. Το εάν μπορούν να υλοποιηθούν, το κρίνουν οι δημότες, αλλά σε κάθε περίπτωση η στάση του κ. Λεβέντη δείχνει πως «το παλεύει».

Πολλά τα ανοιχτά ενδοπαραταξιακά ζητήματα στην «Κοινωνία Πολιτών» του δημάρχου Γιάννη Γκαράνη, όπως διαβάζετε στο αναλυτικό ρεπορτάζ που φιλοξενούμε σήμερα. Και είναι εν μέρει λογικό, αφού η παράταξη διοικεί τον Δήμο Κομοτηνής από το 2010 μέχρι σήμερα. Με τις δύο θητείες του Γιώργου Πετρίδη, τις δύο θητείες Γιάννη Γκαράνη (η δεύτερη σε εξέλιξη) και τη δημόσια τοποθέτησή του ότι θα διεκδικήσει και τρίτη θητεία.
Κάποιοι, ήλπιζαν ο δήμαρχος να κάνει ένα βήμα πίσω, όπως έκανε ο προκάτοχός του, προκειμένου να βγει μπροστά ένας νέος επικεφαλής στην Κοινωνία Πολιτών, άρα νέος υποψήφιος δήμαρχος από την ίδια παράταξη. Και δεν είναι μυστικό, ότι οι δημοτικοί σύμβουλοι, πρώην αντιδήμαρχοι Κλεοπάτρα Στογιαννίδου και Δημήτρης Καρασταύρου, παραμένουν στην Κοινωνία Πολιτών, αντιπολιτευόμενοι ανοιχτά τον δήμαρχο, προσδοκώντας σε αλλαγή των ενδοπαραταξιακών συσχετισμών.
Ο δήμαρχος φαίνεται πάντως πως υποβαθμίζει τις αντιδράσεις της εσωτερικής αντιπολίτευσης. Αλλά, δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η τακτική είναι στρατηγικά ορθή, καθώς μιλάμε για δύο από τα πιο ενεργά στελέχη της παράταξης. Κι αντίστοιχα, οι υπόλοιποι σύμβουλοι της Κοινωνίας Πολιτών, όσοι έχουν πιει το αμίλητο νερό, εάν πιστεύουν ακόμη στο όραμα Γκαράνη πρέπει να βγαίνουν να το δηλώνουν ξεκάθαρα, υπερασπιζόμενοι το έργο της Δημοτικής Αρχής.
Σε κάθε περίπτωση όλοι πρέπει να αναλογιστούν τις ευθύνες τους. Γιατί και το αμίλητο νερό είναι πολιτική στάση.

Περίοδος Χριστουγέννων και στην πόλη μας συμβαίνει το σύνηθες: Φεύγουν οι φοιτητές, επιστρέφουν για μερικές ημέρες οι Κομοτηναίοι. Οι οποίοι μπορεί να είναι φοιτητές σε άλλες πόλεις, αλλά βλέπουμε πως χρόνο με τον χρόνο είναι ολοένα περισσότεροι κι οι μετανάστες. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους οικονομικούς μετανάστες σε χώρες του εξωτερικού, που μπορούμε να αντιληφθούμε την οικονομική λογική πίσω από την απόφαση, αλλά και για μετανάστες του εσωτερικού.
Ολοένα περισσότεροι Κομοτηναίοι, νέοι κατά κύριο λόγο, βλέπουμε να μην οραματίζονται τη ζωή τους, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, πίσω στην Κομοτηνή. Έχουν μεταναστεύσει ακόμη και σε γειτονικές πόλεις. Εκατοντάδες πλέον είναι οι Κομοτηναίοι στη Θεσσαλονίκη και αυξανόμενος ο πληθυσμός τους στην Αθήνα.
Που, για να είμαστε ειλικρινείς, εάν κάποιος δεν έχει μία πολύ καλά αμειβόμενη εργασία (γιατί πράγματι υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες στα μεγάλα αστικά κέντρα), δεν μπορεί να τα βγάλει εύκολα πέρα, αφού το στεγαστικό και βιοτικό κόστος έχουν φτάσει ( ; ) ταβάνι. Άρα, δεν μεταναστεύουν μόνο για χρήματα κι ευκαιρίες, μεταναστεύουν γιατί δεν βλέπουν στην Κομοτηνή κάτι που μπορεί να τους κρατήσει.
Και δεν είναι μόνο η Κομοτηνή που βρίσκεται σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση, αλλά πάρα πολλές επαρχιακές πόλεις, ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα. Κι αυτό είναι ένα δομικό πρόβλημα της κοινωνίας μας. Και μάλιστα, δεν είναι καθόλου άσχετο με τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Αφού αρκετοί από τους νέους που μένουν στην Κομοτηνή, είναι διότι έχουν χωράφια που πρέπει να τα καλλιεργήσουν. Εάν εξαναγκαστούν να τα πουλήσουν, θα είναι μετά πολύ πιο εύκολη η απόφαση να φύγουν από τον τόπο. Ή να φύγουν τα παιδιά τους.
Αλλά δεν βλέπω πως υπάρχει κάποια πρόταση που θα δώσει προοπτική, ελπίδα κι όραμα για τους νέους της Κομοτηνής. Και σε αυτό ευθυνόμαστε όλοι μαζί: Πολιτεία, αυτοδιοίκηση, επιχειρηματίες, πνευματικοί ηγέτες ακόμη και ΜΜΕ.

Ας κλείσουμε πιο αισιόδοξα μιας που σήμερα είναι μέρα Χριστουγέννων. Και καλώς γίνονται για ακόμη μία χρονιά φιλανθρωπικές δράσεις αλληλεγγύης, μπαζάρ, πρωτοβουλίες κι άλλες ενέργειες στην κατεύθυνση στήριξης ευάλωτων ή φτωχών συμπολιτών μας.
Αλλά, αν μου επιτρέπετε, μία συμβουλή: Δεν μπορούμε να θυμόμαστε να είμαστε καλοί χριστιανοί μία μέρα τον χρόνο, ούτε να είμαστε καλοί μουσουλμάνοι μία φορά τον χρόνο, ούτε καλοί άθεοι μία φορά τον χρόνο. Γιατί, η ιδιότητα του ανθρώπου είναι διαρκής και η ανθρωπιά πρέπει να αποτελεί ένα εγγενές χαρακτηριστικό του βίου μας. Όχι ένα χριστουγεννιάτικο προσωπείο.
Και εάν δεν πείθεστε από τη δική μου «τετράγωνη» λογική, ας το πάρουμε και θεολογικά. Το Ευαγγέλιο είναι σαφές: Η αγάπη και η αλληλεγγύη δεν εξαντλούνται σε ευχές και συμβολικές χειρονομίες. «Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον», λέει ο Χριστός, όχι περιστασιακά αλλά έμπρακτα. Στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, ο «πλησίον» δεν ορίζεται από σύνορα, θρησκεία ή κοινωνική θέση, αλλά από την ανάγκη του άλλου. Και στην εικόνα της Τελικής Κρίσης, η πίστη ταυτίζεται με το καθημερινό ενδιαφέρον για τον πεινασμένο, τον ξένο, τον αδύναμο.
Ίσως αυτό είναι το βαθύτερο νόημα των Χριστουγέννων: να θυμόμαστε ότι το «φως» που γεννιέται αυτές τις μέρες οφείλει να μένει αναμμένο όλο τον χρόνο, μέσα από μικρές πράξεις καλοσύνης που κάνουν την κοινωνία μας πιο ανθρώπινη.