Κολλήσαμε με τις μηχανές στο δάσος

Το βουνό, όπως και η θάλασσα, θέλουν σεβασμό. Κι αυτό το ξαναθυμηθήκαμε καλά σε μία από τις πρόσφατες εξορμήσεις μας με τις μηχανές. Παράλληλα, επιβεβαιώσαμε πως η Λέσχη 4x4 Κομοτηνής είναι εδώ, ζωντανή και ενεργή.

Πώς ξεκίνησε η ιστορία
Η ιστορία ξεκίνησε κάπου στα ορεινά του νομού, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Άλλη μια εξόρμηση, άλλη μια περιπέτεια. Εμείς, με τις μηχανές μας, βρεθήκαμε παγιδευμένοι σε έναν κατηφορικό, δύσβατο δρόμο γεμάτο νεροφαγώματα και απότομες κλίσεις. Δεν μπορούσαμε ούτε να συνεχίσουμε, ούτε να γυρίσουμε. Μια λάθος στροφή, ένα GPS που μας έδειχνε ότι «κάπως πηγαίνει», μερικές δικές μας κακές αποφάσεις που έγιναν μάθημα, και καταλήξαμε να παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής… με τα πόδια.

Η ώρα περνούσε και το φως χανόταν. Νυχτώνει νωρίς αυτή την εποχή και τα τέσσερα χιλιόμετρα μέχρι το πιο κοντινό σημείο ήταν γεμάτα κατολισθήσεις, πέτρες, πεσμένα δέντρα και λασπωμένο έδαφος. Το φως έπεφτε και το δάσος μας έδειχνε τα «δόντια» του.

Τα αφήσαμε και φύγαμε
Μονόδρομος πλέον ήταν να περπατήσουμε το σημείο που δεν μπορούσαμε να περάσουμε με τις μοτοσυκλέτες και να ειδοποιήσουμε δικά μας άτομα να μας βοηθήσουν να φτάσουμε πίσω στον πολιτισμό. Έτσι και έγινε ταλαιπωρημένοι από την πολύωρη προσπάθεια, φτάσαμε με πόδια μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω αφήνοντας τις μηχανές πίσω. Μέσα στο σκοτάδι καταφέραμε να βρούμε την βοήθεια που ήρθε και να επιστρέψουμε. Θα προσπαθούσαμε να δοκιμάσουμε να βγάλουμε τις μηχανές ξανά με το φως του ηλίου.

Σχεδιασμός για την επόμενη μέρα
Από το προηγούμενο βράδυ, το μυαλό μας έστηνε σενάρια για το πώς θα γίνει. Καλέσαμε φίλους, οργανώσαμε την επιχείρηση, ετοιμάσαμε ιμάντες και εργαλεία.

Και τότε έγινε το απρόσμενο: δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Γιώργο Τζαμπαζλή, ιδρυτικό μέλος της Λέσχης 4x4 Κομοτηνής. Είχαν βρει τυχαία τις μηχανές μας στο δάσος, τις αναγνώρισαν και έψαχναν να εντοπίσουν… εμάς μέσα στο δάσος.

Η βοήθεια από το πουθενά
Κατεβήκαμε στο σημείο και βρήκαμε τα μέλη της Λέσχης έτοιμα να βοηθήσουν. Σε λιγότερο από μισή ώρα είχαμε στήσει επιχείρηση διάσωσης και οι μηχανές μας βρίσκονταν πια σε ασφαλές σημείο, με πρόσφυση και χώρο να πάρουν φόρα για την ανηφόρα.

Μετά τις ευχαριστίες και τις γνωριμίες, μας έκαναν και επίδειξη των ικανοτήτων τους. Ανέβαιναν πλαγιές και λόφους σαν να είναι παιχνίδι. Μοιάζει με τύχη, καλό κάρμα, θεϊκή παρέμβαση ή απλά το σύμπαν που έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Τα μέλη της Λέσχης βρέθηκαν ακριβώς στο σημείο που εμείς είχαμε κολλήσει, κάποια μέλη που γνωρίζαμε, αναγνώρισαν τις μηχανές μας και δεν έφυγαν. Αντίθετα προσπάθησαν να βοηθήσουν με κάθε τρόπο.

Στο δάσος είμαστε φιλοξενούμενοι
Υπάρχουν πολλές εκδοχές για το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί μια τέτοια ιστορία, αλλά αυτή τη φορά πήραμε την πιο διδακτική. Το δάσος δεν αστειεύεται. Θέλει σεβασμό, σχεδιασμό και μέτρο. Η φύση δεν ενδιαφέρεται για GPS ούτε για τη σιγουριά μας όταν νομίζουμε πως «το έχουμε».

Στο τέλος, μένει κάτι πολύ απλό: στο βουνό είμαστε φιλοξενούμενοι. Όταν το αντιμετωπίζουμε με σεβασμό, μας το επιστρέφει. Αν το πάρουμε αψήφιστα, θα μας το θυμίσει με τον πιο σκληρό τρόπο. Εκείνη τη μέρα εμείς σταθήκαμε τυχεροί. Συναντήσαμε ανθρώπους με διάθεση να βοηθήσουν, ανθρώπους που κρατούν ζωντανό το πνεύμα της αλληλεγγύης και της δράσης. Χθες ήταν η Λέσχη 4x4, αύριο μπορεί να είναι κυνηγοί, ορειβάτες ή απλοί περαστικοί. Παρά την ατυχία, οι περιπέτειες δεν σταματούν. Η αγάπη μας για το βουνό και την εξερεύνηση παραμένει ίδια, μόνο που την επόμενη φορά θα πάμε λίγο πιο προετοιμασμένοι και πιο μυαλωμένοι.