Ο παραγνωρισμένος «ΑΤΤΙΛΑΣ Ι» και ο περίτεχνα ξεχασμένος «ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ»

Έχουν γραφεί πολλά, από το 1974 έως σήμερα, σχετικά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο

Σε είκοσι μόλις μέρες της πρωθυπουργίας Καραμανλή, η Κύπρος έχασε επιπλέον 34% του εδάφους της

Έχουν γραφεί πολλά, από το 1974 έως σήμερα, σχετικά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.
Ο Μακάριος στην ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 19 Ιουλίου 1974, και ενώ ήταν ζήτημα ωρών η εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, χαρακτήρισε το πραξικόπημα της εθνοφρουράς ως «εισβολή της Ελλάδος εις την Κύπρον» δίνοντας έτσι νομιμοποιητική βάση στην επικείμενη εισβολή με βάση το άρθρο 4 της συνθήκης εγγύησης.

Το βράδυ της 20ης Ιουλίου 1974 το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέδωσε το γνωστό 353 ψήφισμα με το οποίο ζητούσε «άμεσο τερματισμό της ξένης επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία» και «ζητεί την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση από την Κυπριακή Δημοκρατία του ξένου προσωπικού που βρίσκεται εκεί πέραν των προνοιών των διεθνών συμφωνιών…». Ήταν ένα ψήφισμα το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν καταδίκαζε την τουρκική εισβολή. Μάλιστα στη συζήτηση που έγινε την ίδια ημέρα στο Σ.Α. ο Σοβιετικός αναπληρωτής αντιπρόσωπος, πλήρως συντονισμένος με τον Ζήνωνα Ρωσσίδη, μόνιμο αντιπρόσωπο της Κύπρου στον ΟΗΕ, διευκρίνισε πως με τον όρο «ξένο στρατιωτικό προσωπικό» η Σοβιετική Ένωση εννοεί τους Έλληνες αξιωματικούς. Τη δεύτερη μέρα της εισβολής ο Λ. Μπρέζνιεφ σε επιστολή του στον Πρόεδρο Νίξον ζητούσε την απόσυρση του ελληνικού στρατιωτικού προσωπικού, ενώ το μόνο που είχε να πει για την τουρκική εισβολή ήταν πως επιδείνωσε την κατάσταση. Ούτε λέξη για καταδίκη. Και η δεύτερη επιστολή Μπρέζνιεφ κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος.

Ο «Αττίλας Ι» ξενικά την 20η Ιουλίου 1974 εν πλήρη γνώση Κυπρίων, Ελλήνων, Άγγλων και Αμερικανών αξιωματούχων. Ο Ο.Η.Ε. αμέτοχος, όπως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις. Παρά το γεγονός ότι οι τούρκοι δε συνάντησαν σφοδρή αντίσταση, η τακτική τους έδειχνε ένα στρατό που διακατέχετε μάλλον από φόβο, με χαμηλό φρόνημα, και ελλιπή στρατιωτική εκπαίδευση.

Στις 16:00 της 22ης Ιουλίου 1974 ξεκινά τη ανακωχή, οι τούρκοι ήδη ελέγχουν το 4% περίπου της Κύπρου, έχοντας δημιουργήσει προγεφύρωμα που συνδέει την Κερύνεια με τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας.

Εδώ πλέον τερματίζεται ο λεγόμενος «ΑΤΤΙΛΑΣ Ι». Ο διαχωρισμός με τα όσα συνέβησαν μετά την 23η Ιουλίου 1974, θα πρέπει να είναι σαφής. Και κυρίως πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι όσα έλαβαν χώρα έως την 22η Ιουλίου επί Κυπριακού εδάφους, από Στρατιωτικής απόψεως, ήταν εφικτό να αντιστραφούν, διότι η Ελλάδα διέθετε εξοπλιστικό πλεονέκτημα.

Στην Ελλάδα, στις 04:00 τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974, Κ. Καραμανλής ορκιζόταν Πρωθυπουργός. Η ορκωμοσία του έγινε ενώπιον του Προέδρου του καθεστώτος Ιωαννίδη, Στρατηγού Φέδωνα Γκιζίκη.

Την 25η Ιουλίου 1974 στη Γενεύη, άρχισαν οι εργασίες της Τριμερούς Διάσκεψης για την Κύπρο. Την Ελλάδα εκπροσώπησε ο Υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Μαύρος.

Στις 26 Ιουλίου 1974 η Δημοκρατική Κυβέρνηση της Ελλάδας αποδέχεται τη γνωστή και ως «Διακήρυξη της Γενεύης», η οποία μεταξύ άλλων, προέβλεπε:
-Οι τουρκικές δυνάμεις εισβολής θα παρέμεναν στην Κύπρο, κατέχοντας όσο έδαφος είχαν κατακτήσει.
-ΥΠΟΧΡΕΩΝΕ την Εθνική Φρουρά της Κύπρου να ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙ αμέσως από όλους τους τουρκοκυπριακούς θυλάκους που είχε καταλάβει.
-Δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας η οποία ουσιαστικά διχοτομούσε το νησί. αντιπροσωπία

Άξιον απορίας είναι το γεγονός ότι η Ελληνική Αντιπροσωπεία απεδέχθη τους παραπάνω όρους, και δεν αποχώρησε από τη Διάσκεψη. Αντ’ αυτού, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δήλωσε: «…ότι μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας δίκαιης διευθετήσεως του Κυρπριακού».

Τις επόμενες ημέρες, οι Τούρκοι, εκμεταλλευόμενοι την διεθνή αδράνεια - υποστήριξη, παραβιάζουν την ανακωχή, και συνεχίζουν απρόκλητοι τη διείσδυση επί Κυπριακού εδάφους, και από το 4% της κατοχής του νησιού, φθάνουν στο 12%. Ποια ήταν η αντίδραση του Κ. Καραμανλή: Να πραγματοποιηθεί την 27-7-1974 σταδιακή αποστράτευση.

Στις 14 Αυγούστου 1974, οι Τούρκοι ήταν πλέον πανέτοιμοι, και έχοντας στο πλευρό τους, Αμερικανούς, Άγγλους αλλά και Ρώσους, ξεκινούν για τη δεύτερη και μεγάλη επίθεση, γνωστή ως «ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ».

Στην Ελλάδα, στις 06:30 της 14ης Αυγούστου 1974, ο Κ. Καραμανλής προήδρευσε στο έκτακτο Πολεμικό Συμβούλιο, η σύνθεση του οποίου μεταξύ άλλων ήταν : Φ. Γκιζίκης, Π. Αραπάκης, Γ. Μπονάνος, Α. Γαλατσάνος, και του Παπανικολάου (σ.σ. όλοι αυτοί είχαν κατηγορηθεί για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου !!!!). Το αποτέλεσμα του συγκεκριμένου Πολεμικού Συμβουλίου ήταν περιορισμένο σε μια φράση του Κ. Καραμανλή, που έμεινε στην ιστορία : «Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ». Η δε αποχώρηση, με απόφαση Καραμανλή, της Ελλάδος, από το ΝΑΤΟ, αποτέλεσε την ταφόπλακα για την όποια διευθέτηση - επίλυση του Κυπριακού.

Σε είκοσι μόλις μέρες της πρωθυπουργίας Καραμανλή, η Κύπρος έχασε επιπλέον 34% του εδάφους της.

Άξια προσοχής θα πρέπει να είναι τα εξής:
• Στη Γενεύη αποφασίσθηκε από την ελληνική και κυπριακή αντιπροσωπεία (όπως παραδέχθηκε ο Κληρίδης στις 16-8-1974)«…όπως μη υπογραφεί συμφωνία, αλλά οι Τούρκοι να καταλάβουν μόνοι τους την γραμμή Γκιουνές…» εξ ου και οι απανωτές συμπτύξεις των Ελλήνων χωρίς μάχη και η εγκατάλειψη της Αμμοχώστου.
• Πλοίο που αναχώρησε από Χάιφα με 1200 Κύπριους εθελοντές «…εμποδίστηκε από δύο αντιτορπιλικά του αγγλικού στόλου…».
• Ο διοικητής των βρετανικών δυνάμεων Κύπρου ειδοποίησε το ΓΕΑ την επομένη της πτήσης των ελληνικών μεταγωγικών αεροπλάνων στην Κύπρο, πως εάν επαναληφθούν τέτοιες πτήσεις «…τα αεροσκάφη της ελληνικής αεροπορίας θα αναχαιτίζονται υπό των βρετανικών…».
• Ερωτώμενος από τον Ετσεβίτ (και γιατί;) ο Κίσινγκερ, τί να κάνουν με το ελληνικό αρματαγωγό που πήγαινε Κύπρο για αλλαγή της ΕΛΔΥΚ (υπό τον Χανδρινό κυβερνήτη που βοήθησε, βομβαρδίζοντας τους Τ/Κ στην Κυρήνεια), «…πήρε την απάντηση να το βυθίσουν…».
• Αμερικανικά αεροπλάνα περιπολούσαν μεταξύ Κρήτης και Τουρκίας τις ώρες που βομβαρδιζόταν η Κύπρος. Με εμφανή αποστολή τον αποκλεισμό της περιοχής των επιχειρήσεων από πιθανή ελληνική αεροπορική ή άλλη επέμβαση. Υπήρξε εμπλοκή δύο ελληνικών αεροσκαφών F-5 «…μετά ζεύγους F-4 του 6ου στόλου εις περιοχήν Μήλου, ο ημέτερος σχηματισμός ευρεθείς εις πλεονεκτικήν θέσιν ητήσατο άδειαν βολής …πλην όμως τούτο δεν ενεκρίθη…». (έκθεση του ταξιάρχου Σεμερτζάκη και κατάθεσή του στην επιτροπή.

• Το βρετανικό ελικοπτεροφόρο “ΕΡΜΗΣ” «…ευρίσκετο περί την 22.00 εγγύς των ακτών της ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ …κύρια αποβατική προσπάθεια των Τούρκων …και εκ τηλεπικοινωνιακής υποκλοπής εξήχθη ότι τούτο συνεργάζετο μετά των Τούρκων…». (έκθεση ταξίαρχου Σεμερτζάκη από ΚΑΠΠΟ σ.78).

Το πέρας των πολεμικών επιχειρήσεων βρήκε μία Κύπρο καθημαγμένη. Το κόστος σε ανθρώπινα θύματα και απώλειες πάσης φύσεως υπήρξε ανυπολόγιστο. Πέραν των νεκρών και αγνοουμένων, μεγάλο μέρος της Κύπρου περιήλθε στην κατοχή των Τούρκων. Οι κατακτητές επιδόθηκαν σε λεηλασίες και βανδαλισμούς, καθώς και σε όργιο τρομοκρατίας σε βάρος των άτυχων Ελληνοκυπρίων που επέλεξαν να παραμείνουν στην προγονική γη.