24 Απριλίου 1915, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Αρμενικού λαού

Η Τουρκία οφείλει και πρέπει να αποδεχθεί το παρελθόν της, για να έχει ένα καλύτερο μέλλον

Γράφει ο Μιχάλης Καλογιαννίδης, τ.εκπαιδευτικός, σχολικός σύμβουλος

Ο Τούρκος συγγραφέας, ιστορικός και κοινωνιολόγος Τανέρ Ακτσάμ, στο βιβλίο του με τίτλο "Μια επαίσχυντη πράξη" και υπότιτλο "Η Γενοκτονία των Αρμενίων και το ζήτημα της τουρκικής ευθύνης", που κυκλοφόρησε και στα ελληνικά το 2008, γράφει τα παρακάτω: "Μετά από χρονοβόρες μελέτες, αποδεικνύω ότι τη Γενοκτονία του αρμενικού λαού πραγματοποιήθηκε με απόφαση της κεντρικής πολιτικής της Τουρκίας.

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν αποδέχονται το γεγονός και συγκαλύπτουν την πραγματική αλήθεια, για πολλούς λόγους, διότι θα αναγκαστούν να απολογηθούν, να πληρώσουν, ακριβά, για τις απάνθρωπες πράξεις τους, πιθανόν δε να κληθούν να επιστρέψουν αρμενικά πατρογονικά εδάφη, που δεν τους ανήκουν, αλλά και να υπερασπιστούν την τουρκική τους ταυτότητα. Η έλλειψη Δημοκρατίας δεν μας βοηθάει να εξετάζουμε, αλλά και να παραδεχόμαστε τα λάθη μας.

Η Τουρκία οφείλει και πρέπει να αποδεχθεί το παρελθόν της, για να έχει ένα καλύτερο μέλλον. Οι λαοί οφείλουν να θυμούνται, τόσο τις θυσίες τους, όσο όμως και τις αγριότητες που διέπραξαν σε βάρος άλλων λαών, ώστε να διδάσκονται από το ιστορικό τους παρελθόν και να μην επαναλαμβάνουν τέτοιες πράξεις" γράφει ο συγγραφέας.

Στις 24 Απριλίου 1915, το τουρκικό κράτος, έθεσε σε εφαρμογή ένα άρτιο σχέδιο εξόντωσης του Αρμενικού πληθυσμού, που ζούσε στην οθωμανική επικράτεια, με την σύλληψη και τον απαγχονισμό της αρμενικής πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας, ώστε ο λαός χωρίς τους φυσικούς του ηγέτες, να μην προβάλλει καμία αντίσταση στον επερχόμενο διωγμό του.

Στην τριετία που ακολούθησε μέχρι το 1918, περισσότεροι από 1.500.000 Αρμένιοι σφαγιάστηκαν στις επαρχίες Βαν, Μους, Μπιτλίς, Ερζερούμ, Καρς και Αρνταχάν, ενώ όσοι επέζησαν, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους να διαφύγουν προς τις γειτονικές χώρες και αργότερα να διασκορπιστούν, σ' όλα τα σημεία της γης.

Τα πατροπαράδοτα ιστορικά αρμενικά εδάφη ερημώθηκαν και αργότερα κατοικήθηκαν από Τούρκους εποίκους. Τα στοιχεία για την τέλεση του εγκλήματος της Γενοκτονίας είναι αμέτρητα και δεν προέρχονται μόνο από αρμενικές πηγές.

Η μαζική εξόντωση του άμαχου αρμένικου πληθυσμού περιγράφεται με μεγάλη παραστατικότητα σε αναφορές πρεσβειών και προξενείων προς τις κυβερνήσεις τους, σε μαρτυρίες διεθνών φιλανθρωπικών οργανώσεων και σε ανταποκρίσεις Ευρωπαίων και Αμερικανών δημοσιογράφων.

Παρόμοια στοιχεία βρίσκουμε σε Υπουργεία Εξωτερικών πολλών κρατών ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας, Ελλάδος, αλλά και Γερμανίας, Αυστρίας και Ιταλίας, που ήταν και σύμμαχοι της Τουρκίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά και αφηγήσεις Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας, που ήταν μάρτυρες διώξεων, των Αρμενίων γειτόνων τους πριν γίνουν και οι ίδιοι θύματα παρόμοιων διωγμών.

Η Τουρκία έμεινε ατιμώρητη για το έγκλημα αυτό της Αρμενικής Γενοκτονίας, γι' αυτό και το 1922 ενθαρρυμένη από την ατιμωρησία, προχώρησε και σε άλλη Γενοκτονία των Ποντίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Η αναλογία που παρουσιάζουν οι διώξεις των Ελλήνων της Ιωνίας και της Ανατολικής Θράκης στα 1913-1914 αλλά και του Ποντιακού Ελληνισμού στα 1916-1914 με την μεγαλύτερη σε έκταση, σφαγών και διώξεων, της Αρμενικής Γενοκτονίας του 1915-16 επιβεβαιώνει την άποψη, ότι τελικά όλες αυτές οι τραγωδίες ήταν, παρά τις ποσοτικές διαφορές της, όψεις του ίδιου νομίσματος.

Άλλωστε η εκτίμηση αυτή ήταν διάχυτη κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Στις εκθέσεις τους για την Γενοκτονία, οι Έλληνες διπλωμάτες συχνά δεν κάνουν διάκριση, μεταξύ των διώξεων εναντίον του ενός και του άλλου λαού, αφού πραγματοποιούνταν σχεδόν ταυτόχρονα και μερικές φορές σε απόλυτο συνδυασμό μεταξύ τους. Στις εκθέσεις αυτές δεν περιγράφονται μόνο γενικές πληροφορίες για τον κοινό σχεδόν χαρακτήρα των διώξεων, αλλά και επίσημες δηλώσεις Νεοτουρκικών κύκλων της πρωτεύουσας και των επαρχιών, ότι αμέσως μετά το τέλος του Αρμενικού ζητήματος, το οθωμανικό καθεστώς θα προχωρούσε και στην "επίλυση" του ελληνικού προβλήματος.

Πέρα εξάλλου από τις εκθέσεις των Ελλήνων και πολλών ξένων διπλωματών, υπάρχουν και ανάλογες πληροφορίες των Γερμανών διπλωματών, συμμάχων του οθωμανικού καθεστώτος.

Στις αρχές Οκτωβρίου π.χ. του 1915, πριν δηλαδή φτάσει στο τέλος της η εκτέλεση του "προγράμματος" της αρμενικής γενοκτονίας, ο Γερμανός ναυτικός ακόλουθος στην Κωνσταντινούπολη Χούμαν, διαβίβαζε στον πρεσβευτή τους στην Αθήνα Φάλκεχάυν τις εκμυστηρεύσεις που του είχε κάνει ο στρατιωτικός ηγέτης των Νεοτούρκων Ενβέρ Πασάς, για την πρόθεση του "Κομιτάτου" να συμπληρώσει, κατά τη διάρκεια του πολέμου, την εξαφάνιση των Αρμενίων της Αυτοκρατορίας, με την ανάλογη εξόντωση και του ελληνικού στοιχείου.

Να πως περιγράφεται π.χ. στον διεθνή Τύπο, τους διπλωματικούς κύκλους και τα μέσα ενημέρωσης της εποχής, το γεγονός και τα μέσα ενημέρωσης της εποχής, το γεγονός της Αρμενικής Γενοκτονίας.

"Λονδίνο 20 Σεπτεμβρίου 1915. Ο κόμης Bryse πρώην πρέσβης της Βρετανίας στις Η.Π.Α. μέσω του Associated Press, κάνει έκκληση στην Αμερική να προσπαθήσει να σταματήσει τη σφαγή των Αρμενίων και γράφει σχετικά: "Ο Πολιτισμένος κόσμος, ιδιαίτερα της Αμερικής, οφείλει να πληροφορηθεί, τι φρικαλεότητες συμβαίνουν στην ασιατική Τουρκία τους τελευταίους μήνες, γιατί αν κανείς μπορέσει να σταματήσει το ολέθριο χέρι της τουρκικής κυβέρνησης, είμαι σίγουρος, ότι θα απηχεί τη γνώμη των ουδέτερων κρατών και κυρίως την αποδοκιμασία της ανθρωπιστικής Αμερικής.

Αμέσως μετά την κήρυξη, η τουρκική κυβέρνηση συνέλαβε και εφαρμόζει από τότε με αμείλικτη σκληρότητα ένα σχέδιο εξάλειψης της χριστιανοσύνης από τα μέρη εκείνα, εξοντώνοντας χριστιανούς αρμενικής φυλής…".

Η Τουρκία και σήμερα ακόμη παραμένει ατιμώρητη από τη Διεθνή Πολιτισμένη Κοινότητα για τα εγκλήματα που διέπραξε κατά του αρμενικού λαού. Ακόμα και σήμερα, με την πολιτική που εφαρμόζει, συνεχίζει την επεκτατική της τακτική και δημιουργεί συνεχώς προβλήματα, με τους γείτονες της, έχοντας τη νοοτροπία του ιδιοκτήτη όλων των γύρω περιοχών. Ακόμα και σήμερα παραβιάζει και καταπατά τα δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καθώς και των Ελλήνων και Αρμενίων της Πόλης. Ακόμα και σήμερα καταπιέζει και καταπατάει τα δικαιώματα Τούρκων πολιτών κουρδικής καταγωγής, προβαίνει καθημερινά σε προκλητικές παραβιάσεις στο χώρο του Αιγαίου που θέτουν σε δοκιμασία τις σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα.

Συνεχίζει να κατέχει παράνομα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Βόρειο Κύπρο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Συνεχίζει να αρνείται προκλητικά την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας, που διέπραξε, όπως προβλέπεται μάλιστα και από το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 1987, καθώς και την Γενοκτονία που διέπραξε σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου και της Μ.Ασίας.

Το Αρμενικό Έθνος πιστεύει ότι δεν είναι δυνατόν η Τουρκία ν' απολαμβάνει οποιουσδήποτε καρπούς, εδαφικούς, υλικούς και πολιτικούς που είναι αποτέλεσμα της Γενοκτονίας. Η αποδοχή της Γενοκτονίας, σαν λύση κάποιου ζητήματος οδηγεί στην επανάληψή της, ενώ η χρήση της Γενοκτονίας σαν μέσον εθνικής πολιτικής, θεωρείται έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας και συνεπάγεται παγκόσμια καταδίκη.

Τα εδάφη των ανατολικών περιοχών της Τουρκίας πρέπει να θεωρούνται Αρμενικά, καθότι υπήρξαν η ιστορική πατρίδα των Αρμενίων δύο χιλιάδες χρόνια πριν από την εισβολή των τουρκικών φυλών στις περιοχές αυτές.

Παρ' όλη τη σφαγή και το βίαιο εκπατρισμό του, μόνος δικαιούχος παραμένει ο Αρμενικός λαός, όπως προβλέπεται από τις Διεθνείς Συνθήκες και το Διεθνές Δίκαιο.