Αφιερωμένο στον εθνικό μας ποιητή Διονύσιο Σολωμό

Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1857 στην Κέρκυρα, από εγκεφαλική συμφόρηση σε ηλικία μόλις 59 ετών

9 Φεβρουαρίου 1857, ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός πέθανε στην Κέρκυρα από εγκεφαλική συμφόρηση, σε ηλικία μόλις 59 ετών.

Ο Διονύσιος Σολωμός γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, τον Απρίλιο του 1798 και ήταν νόθος γιος του κόμη Νικολάου Σολωμού, κρητικής καταγωγής και της Αγγελικής Νίκλη, υπηρέτριας της νόμιμης, και άρρωστης γυναίκας του Μαρνέτας με την οποία ο κόντε Σολωμός είχε απαιτήσει νωρίτερα, δύο άλλα νόμιμα παιδιά.

Τέσσερα χρόνια αργότερα το 1802, όποτε απεβίωσε η νόμιμη σύζυγός του Μαρνέτα, ο κόντε Νικόλαος Σολωμός εξακολούθησε να συζεί με την ερωμένη του, την οποία παντρεύτηκε μια μόλις ημέρα πριν πεθάνει, στις 27 Φεβρουαρίου 1807, για να νομιμοποιήσει τα δύο νόθα παιδιά του, με την Αγγελική, το Διονύσιο και τον Δημήτριο.

Όταν σε λίγους μήνες μετά το θάνατο του πατέρα τους, η μητέρα τους Αγγελική ξαναπαντρεύτηκε το 1808, και ο κηδεμόνας του ανήλικου Διονύσιου, Νίκος Μεσσαλίας, τον έστειλε στη Βενετία και την Κρεμώνα, στη συνέχεια, της Ιταλίας, για να μορφωθεί, όπου άρχισε κιόλας να γράφει τους πρώτους ποιητικούς του στίχους, στην ιταλική γλώσσα.

Το 1815 γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Παβίας και παράλληλα, ως φοιτητής, γράφει και τα πρώτα του ποιήματα επηρεασμένος τότε από τους Ιταλούς λόγιους και ποιητές Μόντι και Μαντσόνι.

Το 1818 άφησε ξαφνικά τις σπουδές του, στο τελευταίο έτος της Νομικής και επέστρεψε στη Ζάκυνθο.

Το 1823 εμπνεόμενος από την Ελληνική Επανάσταση του ‘21 έγραψε τους 158 στίχους του «Ύμνου στην Ελευθερία» που τυπώθηκε για πρώτη φορά στο Μεσολόγγι το 1825 και αφού μελοποιήθηκε από τον Νικόλαο Μάντζαρο καθιερώθηκε ως Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος το 1864.

Στη Ζάκυνθο το Διονύσιος Σολωμός έγραψε επίσης την «Ωδή για το θάνατο του Λόρδου Βύρωνα».
Το 1828 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Κέρκυρα μέχρι το θάνατό του και δεν παντρεύτηκε ποτέ, ούτε είχε ερωτικούς δεσμούς.

Άλλα γνωστά ποιήματά του είναι: «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Η καταστροφή των Ψαρών», «Τρελλή μάνα», «Μάρκος Μπότσαρης», «Η φαρμακωμένη», «Λάμπρος», «Ο Κρητικός», «Ωδή εις Μοναχήν» και τα πεζά η «Γυναίκα της Ζάκυνθος» και ο «Διάλογος».

Ο εθνικός μας ποιητής, όπως αναφέραμε πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1857 προσφέροντας, κατά τον Μαρκορά, τους στίχους από τον «Ύμνο», «Φως το χέρι, φως το πόδι, κι όλα γύρω σου είναι φως».