Η πολυτιμότητα του πατέρα στην οικογένεια και η συμβολή του στην πετυχημένη ανατροφή και στην ευτυχισμένη ζωή των παιδιών του

ΜΕΡΟΣ Γ':

ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΑΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΚΟΡΗ ΚΑΙ ΓΙΟ
Η αρνητική ή κακοποιητική σχέση ανάμεσα στον πατέρα και στην κόρη επηρεάζει σημαντικά τον τρόπο που αυτή μεγαλώνει και ωριμάζει. Μια κόρη που ζει με έναν κακοποιητικό πατέρα, νιώθει πως δεν έχει φωνή, αισθάνεται αδύναμη και μικρή μπροστά στις απειλές. Αλλά και ένας γιος που έχει τοξικές σχέσεις με τον πατέρα του, ζει σε ένα συνεχόμενο άγχος, με ψυχοσωματικά επακόλουθα.

1. Τι είναι η κακοποίηση και ποιες οι μορφές της
   Σύμφωνα με την παιδοψυχολόγο και ψυχολόγο Ιωάννα Κούρια: Κακοποίηση είναι η άσκηση βίας, με σκοπό "την επιβολή ελέγχου" ή την υποταγή. Είναι μια επιθετική συμπεριφορά, που προκαλεί φόβο, πόνο, δυσφορία και επιφέρει πολλές αρνητικές συνέπειες.
   Οι μορφές της κακοποίησης είναι:
   Ι. Λεκτική ή συναισθηματική. Περιλαμβάνει λεκτικές κυρίως ενέργειες, όπως είναι η υποτιμητική ή κακοπροαίρετη στάση για τον γιο ή την κόρη και μάλιστα μπροστά σε άλλους. Απαξιώνει ο πατέρας τις επιλογές τους στους φίλους ή στη μουσική και επικρίνει τις σχολικές τους επιδόσεις. Προβαίνει ο μπαμπάς σε απειλές εγκατάλειψης ή βίας που πλήττουν την ψυχο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού ή του εφήβου.
   ΙΙ. Σωματική: Αναφέρεται στα χτυπήματα με το χέρι ή με τη χρήση αντικειμένων, όπως π.χ. κάψιμο με τσιγάρο ή με κλωτσιές. Κάποιες φορές με θυμό ο πατέρας καταστρέφει αγαπημένα πράγματα του γιού, όπως π.χ. είναι η φανέλα της αγαπημένης του ομάδας. Όλα αυτά θεωρούνται ακατάλληλες μέθοδοι ανατροφής παιδιού ή εφήβου.
   ΙΙΙ. Παραμέληση και έκθεση σε κίνδυνο: Αφορά τη στέρηση των παιδιών του από τις βασικές και απαραίτητες, για τη διαβίωση και υγιή ανάπτυξη, ανάγκες. Τέτοιες είναι: η σίτιση, η ένδυση, η στέγαση, το καθαρό και υγιές περιβάλλον, η ιατρική φροντίδα, η εκπαίδευση.
   IV. Σεξουαλική: Αναφέρεται σε οποιαδήποτε συμπεριφορά αποβλέπει στη σεξουαλική διέγερση του ενήλικα, όπως π.χ. έκθεση του παιδιού σε πορνογραφικό υλικό, χάιδεμα των απόκρυφων μερών του τέκνου, αγοριού ή κοριτσιού. Στην τηλεόραση προβάλλεται μια διαφήμιση κοινωνικού περιεχομένου με τα λόγια: Κάποιες φορές το ΟΧΙ λέγεται με το σώμα και όχι με το στόμα: ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙΣ. Και ακολουθεί η εικόνα μιας όμορφης και καθόλου προκλητικής κοπέλας που την ενοχλεί βουίζοντας μια μύγα, μέχρι που σηκώνει το χέρι της η κοπέλα και τη διώχνει. Συμβολικό, βεβαίως, το μήνυμα της κοινωνικής διαφήμισης και πολύ χρήσιμο.
   V. Εκμετάλλευση: Σχετίζεται με τη χρησιμοποίηση του παιδιού ή του εφήβου, με σκοπό το οικονομικό όφελος του ενήλικα. Η παιδική εργασία, η επαιτεία (=ζητιανιά), η πορνεία θεωρούνται μορφές εκμετάλλευσης. Ας θυμηθούμε τα παιδιά των φαναριών και παρόμοιες κινήσεις ενηλίκων με μουσικά όργανα, ανδρών ή γυναικών, που συνοδεύουν παιδιά που ζητιανεύουν σε δημόσιους χώρους.
2. Αιτίες κακοποιητικών περιστατικών
   Για την εμφάνιση των παραπάνω φαινομένων, οι παράγοντες που ευθύνονται, έχουν σχέση με κάποια χαρακτηριστικά της οικογένειας και της προσωπικότητας των γονέων. Σαν τέτοια θεωρούνται:
   Ι. Φτωχή επικοινωνία μεταξύ των μελών της οικογένειας, δυσλειτουργικές σχέσεις, διαζύγια με έντονες αντιδικίες, δύσκολες συνθήκες επιβίωσης, είναι μερικά από τα αίτια που αφορούν την οικογένεια.
   ΙΙ. Όσο για τους γονείς και αυτοί, στις πιο πολλές περιπτώσεις, είναι άτομα που έχουν βιώματα κακοποίησης, κατά την παιδική τους ηλικία. Συχνά έχουν ψυχιατρικά προβλήματα και διαταραχές προσωπικότητας. Ως γονείς δυσκολεύονται να ταυτιστούν με τον ρόλο τους, έχουν υπερβολικές προσδοκίες από το παιδί τους και προβάλλουν σ' αυτό τους δικούς τους ανεκπλήρωτους στόχους. Επίσης είναι ελάχιστα ανεκτικοί σε ερεθίσματα που προέρχονται από το παιδί, όπως π.χ. την γκρίνια ή το κλάμα του μικρού.
   ΙΙΙ. Και το ίδιο το παιδί -αν ήταν επιθυμητό ή όχι- αν έχει κάποιο χρόνιο νόσημα, νοητική υστέρηση ή κάποια άλλη διαταραχή, μπορεί να συντελέσει στην κακοποίηση του.
3. Επιπτώσεις κακοποίησης στο παιδί ή τον έφηβο
   Οι επιπτώσεις, συνήθως, αναφέροντια:
   Ι. Στην ψυχική και σωματική υγεία: Ένα κακοποιημένο άτομο εμφανίζει δυσκολίες προσαρμογής στην καθημερινότητά του και έχει προβλήματα συμπεριφοράς. Δυσκολεύεται να εμπιστευθεί τους άλλους και παρουσιάζει διατροφικές δυσανεξίες ή διαταραχές ανάπτυξης της προσωπικότητάς του. Πρόκειται για τα λεγόμενα ψυχοσωματικά προβλήματα. Σοβαρές επιπτώσεις υπάρχουν και όταν τα παιδιά γίνονται μάρτυρες της κακοποίησης κάποιου άλλου, όπως π.χ. της μητέρας τους. Τότε είναι πιθανόν να παίξουν τον ρόλο "του προστάτη" προσπαθώντας να παρέμβουν, για να σώσουν αυτόν που κακοποιείται, με όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα, που βλέπουμε να προβάλλονται, κατά κόρον, από τις οθόνες της τηλεόρασης και από τα άλλα Μ.Μ.Ε.
   ΙΙ. Στο σχολείο: Απομονώνεται το κορίτσι ή το αγόρι από τους συμμαθητές του και τις συμμαθήτριές του και αναπτύσσει το συναίσθημα της ντροπής. Έχει τάσεις μυστικοπάθειας και η επίδοσή του στα μαθήματα μειώνεται, εξαιτίας του ότι παρουσιάζει μαθησιακές διαταραχές. Εμφανίζει υψηλά επίπεδα άγχους, νιώθει συνεχώς φόβο. Παρουσιάζει προβλήματα στον ύπνο, με συνεχείς εφιάλτες ή αϋπνία.
4. Αποτελέσματα κακοποίησης για τα παιδιά και τους εφήβους
   Δυστυχώς και τα επακόλουθα μιας κακοποίησης είναι πολύ δυσάρεστα:
   Ι. Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, έχουν πολλά ψυχικά τραύματα, εξαιτίας των κακών εμπειριών τους και αδυνατούν να αναπτύξουν υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις λόγω της κακής επιλογής συντρόφων. Αποκτούν χρόνια κατάθλιψη και θεωρούν μειωμένης αξίας τον εαυτό τους.
   Σαν γονείς, είναι πολύ πιθανόν, να έχουν και τα ίδια τα άτομα προβλήματα και να είναι ανεπαρκή στο να συγκροτήσουν μια σωστή οικογένεια, με υγιείς σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της.
   ΙΙ. Ένα πολύ κακό αποτέλεσμα κακοποίησης θεωρείται: Η διαταραχή του μετατραυματικού στρες, ιδιαίτερα για τις γυναίκες που βιώνουν μια τραυματική εμπειρία που την προκάλεσε ένα ψυχικό τραύμα, που προήλθε από σωματική κακοποίηση ή βία. Τα συμπτώματα είναι: διαρκές άγχος, δυσκολία στη συγκέντρωση και στη μνήμη.
   ΙΙΙ. Κατάλοιπο κακοποίησης θεωρείται, επίσης και η ανεπάρκεια διατήρησης φιλικών σχέσεων, ιδιαίτερα για τα κακοποιημένα κορίτσια.
   ΙV. Χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση που συνεπάγονται τη δημιουργία του συμπλέγματος της κατωτερότητας. Δυστυχώς, ο κύκλος της κακοποίησης είναι ένας φαύλος κύκλος, που ενεργεί αρνητικά στη ψυχοσύνθεση του κακοποιημένου ατόμου.
5. Ο ρόλος του πατέρα στην αποφυγή κακοποιητικών φαινομένων και στη διατήρηση της αρμονίας στην οικογένεια
   Είναι πολύ σημαντικό οι πατεράδες να συνειδητοποιήσουν τη σπουδαιότητα του ρόλου τους στην οικογένεια και να έχουν αρμονική και τρυφερή σχέση με την κόρη και τον γιο τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει:
   Ι. Να μπορεί ο πατέρας να διαθέσει χρόνο, για να ασχοληθεί μαζί τους παρά τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και το καθημερινό του πρόγραμμα. Να φροντίζει να του απομένει χρόνος, για να συνδεθεί πραγματικά με τα παιδιά του, κάτι που θα κάνει τον γιο ή την κόρη να νιώσουν σημαντικοί.
   Το πιο πολύτιμο δώρο για τα παιδιά, είναι η προσφορά του χρόνου του πατέρα τους και η δημιουργία κοινού χρόνου μαζί τους.
   ΙΙ. Οι μπαμπάδες να μην υποτιμούν, ούτε να επικρίνουν ή να μη κατακρίνουν τα παιδιά τους, γιο ή κόρη, διότι άθελά τους δημιουργούν σ' αυτά ένα αίσθημα κατωτερότητας και ανασφάλειας, που θα τα συνοδεύει σε όλη τη ζωή.
   ΙΙΙ. Κρίνεται απαραίτητη η καλή επικοινωνία του πατέρα με τη μητέρα των παιδιών, που να στηρίζεται στην τρυφερότητα και στην αγάπη, αλλά και στην συμμετοχή του πατέρα στις δουλειές του σπιτιού. Αυτή η συμπεριφορά του πατέρα προς τη μητέρα, θα αποτελέσει μοντέλο και πρότυπο ζωής για την κόρη ή τον γιο, που θα επιδιώξουν αργότερα και τα ίδια τα παιδιά να έχουν στη δική τους ζωή.
   • "Τα παιδιά μας μοιάζουν με τις μετοχές που βάζεις σε μια επιχείρηση και μετά από χρόνια εισπράττεις ένα πολλαπλάσιο ποσό, που νομίζεις πως το έκλεψες, ότι δεν σου ανήκει οπωσδήποτε, μα που βγήκε ωστόσο από το δικό σου χρήμα", αναφέρει ο Χρήστος Σαμουηλίδης στο μυθιστόρημά του "Καραμανίτες", υπογραμμίζοντας μ' αυτό τον τρόπο τη σπουδαιότητα των παιδιών, με καλές αρχές και σωστή συγκρότηση χαρακτήρα, που οφείλονται στην αγωγή και στα εφόδια τα πνευματικά που πήραν από την οικογένεια και που θα έχουν τα παιδιά επιτυχίες και χαρές στη ζωή τους και θα κάνουν περήφανους τους γονείς τους, που τόσο κοπίασαν για όλο αυτό το υπέροχο αποτέλεσμα.

ΜΕΡΟΣ Δ': Η ΠΑΤΡΟΤΗΤΑ
ΣΗΜΕΡΑ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
"Πατέρας, λέξη δυνατή. / Πατέρα μου, είσαι βράχος. / Ποτέ μου δεν με άφησες / να περπατώ μονάχος", αναφέρει ο Γιάννης Λόντος, υπογραμμίζοντας την πολυτιμότητα του πατέρα, στη ζωή των παιδιών του και της οικογένειας γενικότερα.
Όμως και ο ίδιος ο πατέρας ωφελείται ποικιλοτρόπως, ασκώντας τον ρόλο του ως πατέρας.
Ι. "Κάθε φορά που ο πατέρας συμβάλλει έμπρακτα στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού, είναι πολύ πιθανόν να ανακαλύπτει και ο ίδιος κομμάτια του δικού του εαυτού, άγνωστα μέχρι εκείνη τη στιγμή ή καλά κρυμμένα, αλλά σημαντικά και απαραίτητα στη δική του ζωή", αναφέρει η Ελισάβετ Μπαρμπαλιού ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια και επιστημονικά υπεύθυνη του ΚΕΣΥΨΕ (Κέντρο Συστηματικής Ψυχοθεραπείας και Έρευνας), για την πατρότητα, τη νέα διάσταση της ανδρικής ταυτότητας.
ΙΙ. Η βαθιά σχέση που σταδιακά δημιουργείται ανάμεσα στον πατέρα και το παιδί του, αποτελεί για τον άνδρα πηγή ευχαρίστησης.
Ο συναισθηματικός πλούτος που απορρέει από αυτή τη σχέση, τον απελευθερώνει, αλλά και τον κινητοποιεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορεί να ξεπερνάει δυσκολίες και εμπόδια, ενώ πολλές φορές λειτουργεί σαν μοχλός αλλαγής και σε δικά του προσωπικά ζητήματα και προβλήματα.
Ο καταξιωμένος κοινωνιολόγος και σύμβουλος γάμου Popenoe, ένας από τους πρωτοπόρους ερευνητές, αναφορικά με την ανάδειξη της σημαντικότητας και της πολυτιμότητας του πατρικού ρόλου, αναφέρει χαρακτηριστικά:
ΙΙΙ. "Η οικογενειακή ζωή για τους άνδρες λειτουργεί σαν μια εξαιρετικά σημαντική πολιτιστική δύναμη. Τους ενθαρρύνει να αναπτύξουν γνωρίσματα, όπως η σύνεση, η συνειδητότητα, η ειλικρίνεια, η εμπιστοσύνη, η κατανόηση του άλλου και η ενσυναίσθηση, οδηγώντας τους σταδιακά σε προσωπικά επιτεύγματα".
IV. Ο σύγχρονος άνδρας, μέσα από τον ρόλο του πατέρα, εισάγει νέα στοιχεία στην ανδρική του ταυτότητα, στοιχεία ανθρωποκεντρικά.
Αναλαμβάνοντας την συναισθηματική και φυσική φροντίδα των παιδιών του, μπαίνει ενεργά στο νέο του ρόλο, αυτόν του πατέρα, χωρίς αναστολές και ενδοιασμούς, ανταποκρινόμενος, στο νέο ρόλο του, το ίδιο αποτελεσματικά με τη σύζυγο και μητέρα των παιδιών του. Και έτσι το αγόρι γίνεται άνδρας και ο άνδρας πατέρας και
V. Η εμπειρία της πατρότητας επιτρέπει στους πατεράδες να αναπτύξουν πιο οργανωτική στάση στη δουλειά τους, να γίνουν πιο προσαρμοστικοί, αλλά και πιο ευαίσθητοι για τις ζωές των άλλων, στις δυσκολίες και στα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοί τους, άρα γίνονται πιο ανθρώπινοι και πιο κοινωνικοί.
ΜΕΡΟΣ Ε': Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ
"Πιστεύω πως ό,τι γινόμαστε, βασίζεται σ' αυτά που οι πατεράδες μάς δίδαξαν, σε περίεργες στιγμές, όταν δεν προσπαθούσαν καν να μας διδάξουν κάτι. Είμαστε φτιαγμένοι από θραύσματα σοφίας", αναφέρει ο Ουμπέρτο Έκο, τονίζοντας πόσο σημαντικός είναι ο πατέρας στη ζωή του παιδιού του και στη μετέπειτα εξέλιξή του.

Η γιορτή της ημέρας του πατέρα
Η γιορτή του πατέρα είναι μια μέρα αφιερωμένη σε όλους τους μπαμπάδες του κόσμου, κάτι ανάλογο δηλαδή με τη γιορτή της μητέρας. Η γιορτή αυτή δεν αφορά μόνον τους πατεράδες, αλλά την πατρότητα γενικά και την συνεισφορά και την επιρροή των μπαμπάδων στο κοινωνικό σύνολο. Στην ουσία είναι μια γιορτή που έχει σαν στόχο να δείξει ότι ο ρόλος του πατέρα είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν της μητέρας, δεδομένου ότι πολύ συχνά στην κοινωνία μας οι μπαμπάδες περνούν σε δεύτερη μοίρα. Η αλήθεια είναι πως την γιορτή του πατέρα ελάχιστοι την γνωρίζουν, σε σχέση με τη γιορτή της μητέρας. Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να τονίζεται και ο ρόλος του πατέρα. Επομένως, μια μέρα τον χρόνο, όλοι οι πατεράδες δικαιούνται να γιορτάζουν.

Ι. Ιστορική αναδρομή
Η γιορτή ξεκίνησε από την Αμερική, στις αρχές του 20ου αιώνα, εμπνευσμένη από την 1η γιορτή της μητέρας. Ωστόσο δεν γνώρισε μεγάλη ανταπόκριση και έμεινε στο περιθώριο για αρκετά χρόνια. Αν και έγιναν κάποιες προσπάθειες για επισημοποίηση της γιορτής, μόλις το 1966 καθιερώθηκε επίσημα, από τον τότε πρόεδρο των Η.Π.Α., Lyndon Jonhnon και οριστικοποιήθηκε το 1972 από τον πρόεδρο Νίξον.

ΙΙ. Πώς και πότε καθιερώθηκε στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα η γιορτή του πατέρα καθιερώθηκε από τον σύλλογο των διαζευγμένων ανδρών λόγω της απαξίωσης που αντιμετώπιζαν οι πατεράδες από τα δικαστήρια, σχετικά με την επιμέλεια των παιδιών τους, όταν εκδικάζονταν τα διαζύγια. Συναφής προς το θέμα των διαζυγίων είναι και η αμερικανική ταινία: Κράμερ εναντίον Κράμερ, που υπήρξε κινηματογραφική παραγωγή του 1979. Πρόκειται για Νομικό δράμα. Έχει σαν πρωταγωνιστές τους δημοφιλείς ηθοποιούς Ντάστιν Χόφμαν και Μέριλ Στρηπ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός παντρεμένου ζευγαριού και τον αντίκτυπο που έχει το διαζύγιό τους στο περιβάλλον και ιδιαίτερα στον μικρό τους γιο. Η ταινία τιμήθηκε με 5 χρυσά αγαλματίδια βραβεία: Oscar καλύτερης ταινίας, oscar Α' ανδρικού ρόλου, oscar B' γυναικείου ρόλου, oscar καλύτερα διασκευασμένου σεναρίου και oscar καλύτερης σκηνοθεσίας. Στην Ελλάδα προβλήθηκε η ταινία το 1980. Υπήρξε μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία.

ΙΙΙ. Πότε γιορτάζεται η ημέρα του πατέρα
Στην πραγματικότητα η ημερομηνία αλλάζει από χώρα σε χώρα. Στα περισσότερα κράτη γιορτάζεται τον Ιούνιο, ενώ υπάρχουν και περιοχές στο νότιο ημισφαίριο, όπως η Αυστραλία, που γιορτάζουν την ημέρα του πατέρα τον Σεπτέμβριο. Στην Ελλάδα, όπως και στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, η γιορτή του πατέρα είναι κινητή, δεν έχει δηλαδή σταθερή ημερομηνία κάθε χρόνο. Γιορτάζεται πάντα την 3η Κυριακή του Ιουνίου, σε αντίθεση με την γιορτή της μητέρας που είναι πάντα την 1η Κυριακή του Μαΐου. Φέτος η γιορτή του πατέρα γιορτάστηκε στις 18 Ιουνίου. Ας θυμηθούμε λοιπόν τον πατέρα μας και ας τον τιμήσουμε! Αν και λιγότερο διαδεδομένη, θεωρείται συμπληρωματική εορτή με την γιορτή της μητέρας και σε κάποιες χώρες του κόσμου αποτελεί επίσημη μέρα αργίας. Στις Η.Π.Α. μάλιστα γιορτάζεται σαν μόνιμη εθνική εορτή. Ας τον ευχαριστήσουμε τον μπαμπά μας έμμετρα με τους στίχους: Σ' ευχαριστώ που μ' έμαθες, / πατέρα, να 'χω αξίες. / Να υπολογίζω ιδανικά, / ανθρώπους και φιλίες!

ΜΕΡΟΣ ΣΤ': Ο ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ της ΛΕΞΕΩΣ "ΠΑΤΕΡΑΣ" ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΟΜΕΝΩΝ ΑΠ' ΑΥΤΗΝ ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΙ ΦΡΑΣΕΩΝ
Αρκετές από τις λέξεις ή τις φράσεις, που χρησιμοποιούμε καθημερινά ή συναντούμε σε διάφορα κείμενα, έχουν ετυμολογική σχέση με την λέξη: πατέρας ή πατήρ και αναφέρονται στην οικογένεια, στην κοινωνία, στην πολιτική και θρησκευτική ζωή και είναι οι εξής:

1η Πατήρ ή πατέρας ή πατέρες: Είναι ο γεννήτορας, οι πρόγονοι, οι προπάτορες. Η λέξη "πατήρ" χρησίμευε στα αρχαία χρόνια, για να προσφωνούν άνδρες μεγάλης ηλικίας χάριν σεβασμού, όπως συμβαίνει σε όλες τις γλώσσες: Ω πάτερ, όπως διαβάζουμε στο λεξικό: Lindell and Scott. Ας θυμηθούμε την αρχή της Κυριακής προσευχής: Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς.

2η Ο πάτερ φαμίλιας: Προέρχεται από τη λατινική φράση: pater familias = Αρχηγός μιας οικογένειας, ο οικοδεσπότης, είναι τιμητικός χαρακτηρισμός ενός προκομμένου οικογενειάρχη, συνήθως πολυμελούς οικογένειας.

3η Πνευματικός πατέρας: Όποιος καθοδηγεί, συμβουλεύει ή διδάσκει άτομα μικρότερης ηλικίας ή περιορισμένου πνευματικού αναστήματος ή λίγων γνώσεων, ονομάζεται έτσι.

4η Πατέρας ή πατέρες του Έθνους: Πρόκειται για τον βουλευτή ή τους βουλευτές του κοινοβουλίου, που εκπροσωπούν τους πολίτες ενός κράτους.

5η Πατέρας ή πατέρες της ερήμου: Ο χαρακτηρισμός, σύμφωνα με το αντιλεξικό του Βοσταντζόγλου, αναφέρεται στον ερημίτη, στον αναχωρητή, στον μοναχό, στον καλόγηρο.

6η Πατέρες της εκκλησίας: Η φράση σχετίζεται με τη χριστιανική θρησκεία και κυρίως με τους θρησκευτικούς ιεράρχες των πρώτων χριστιανικών χρόνων που διακρίθηκαν για τη ζωή και το πνευματικό έργο τους, αλλά και τη χριστιανική προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο, όπως π.χ. ο Μέγας Βασίλειος, που ίδρυσε την "Βασιλειάδα" ένα σύνολο από φιλανθρωπικά ιδρύματα.

7η Πατερούλης: Θεωρείται υποκοριστικό και χαϊδευτικό του πατέρα, είναι ο μπαμπάκας. Προκειμένου για τους Ρώσους όμως, είναι ο Στάλιν, που μαζί με τον Αμερικανό Ρούσβελτ και τον Άγγλο Τσόρτσιλ, μοίρασαν τον κόσμο, τον Φεβρουάριο του 1945 στη Γιάλτα της Κριμαίας, σε σφαίρες επιρροής.

8η Πατρίδα: Από τη λέξη "πατέρας" προέρχεται η λέξη. Είναι ο τόπος που γεννήθηκε κάποιος, οι πρόγονοί του. Είναι η γη των πατέρων μας. Για να έχουμε καλή πατρίδα, όπως ζητάει ο Μακρυγιάννης, πρέπει να έχουμε καλό πατέρα, που σμιλεύει καθημερινά τα "χρυσά αγάλματα", που του εμπιστεύθηκε ο Θεός. Πρόκειται για το χρυσοφόρο κοίτασμα της πατρίδας μας, που είναι τα παιδιά μας και οι νέοι μας, όπως αναφέρει η εφημερίδα "Μαχητής". Στον Όμηρο και στην Ιωνική διάλεκτο γενικότερα, η πατρίδα ονομάζεται: Πατέρα. Ας θυμηθούμε το γνωστό: "Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης". που αναφέρει ο επικός ποιητής Όμηρος στη Ραψωδία Μ της Ιλιάδας και αποτελεί ένα από τα ηρωικά εμβλήματα όπλων και σωμάτων του ελληνικού Στρατού.

9η Πατριά: Παράγεται από τη λέξη πάτρα και είναι το σύνολο των ανθρώπων που αξιώνουν ότι κατάγονται από κοινό πρόγονο, (=πατέρα), οίκο, οικογένεια, γενεά, γένος. Είναι η καταγωγή, η ράτσα, η αφετηρία, η γενεαλογία κάποιου. Διαβάζουμε για την πατριά του Δαυίδ.

10η Πατραγαθία: Είναι η αρετή ή οι ενάρετες πράξεις του πατέρα ή των προγόνων κάποιου. Πρόκειται για την προγονική δόξα, στην οποία δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε, αλλά να κάνουμε και εμείς αντάξια έργα, για να συνεχίσουμε την ένδοξη ιστορία της πατρίδας μας.

11η Ευπατορία: Πόλη της Κριμαίας στον Εύξεινο Πόντο, αποικία των Αρχ. Ελλήνων. Σημαίνει την περιοχή που έχει σπουδαίους και ευγενείς πατέρες ή προγόνους. Παράγεται από τη λέξη: ευπάτωρ, όρος: ευπατρίδης: είναι αυτός που έχει ευγενή πατέρα ή κατάγεται από αριστοκράτες προγόνους, αυτός που είναι δηλαδή από μεγάλο "τζάκι".

12η Πατριαρχία: Πρόκειται για την εξουσία ενός μόνον άνδρα, είναι η μοναρχία. Σημαίνει όμως και το εκκλησιαστικό αξίωμα, την ποιμαντορία, την αρχιερατεία, τη χρονική περίοδο που είναι κάποιος ιερέας. Σημαίνει ακόμη και την καταγωγή από Πατριάρχη. Επίσης, σύμφωνα με το Λεξικό Κοινωνικών Επιστημών της Unesco, πατριαρχία εθεωρείτο η διοίκηση μιας οικογενειακής ομάδας από έναν ηλικιωμένο άνδρα, όπως π.χ. ήταν ο Αβραάμ, ο Ιακώβ κ.α. στην Παλαιά Διαθήκη, που θεωρούνται πατριάρχες.

13η Πατριάρχης: Πρόκειται για τον πατέρα ή τον αρχηγό πατριάς ή γένους. Είναι το επώνυμο, σήμερα, των Αρχιεπισκόπων Ιερουσαλήμ, Αντιοχείας, Αλεξανδρείας και Κωνσταντινουπόλεως. Τα 3 από τα 47 Πατριαρχεία έχουν ελληνόφωνη λειτουργία, εκτός από το Πατριαρχείο Αντιοχείας, που, τα τελευταία χρόνια, έγινε αραβόφωνο, (σύμφωνα με την καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιοο Αθηνών Μαρία Ευθυμίου. Το μέγαρο, όπου διαμένει ο Πατριάρχης, λέγεται Πατριαρχείο, ενώ η πατριαρχία είναι το αξίωμα.

14η Πατρότητα: Είναι η ιδιότητα να είναι κανείς πατέρας. Σημαίνει όμως ακόμη και τη γνησιότητα, την πρωτοτυπία, την πρωτοβουλία και την αρχική έμπνευση δημιουργίας ενός έργου, πνευματικού ή υλικού, όπως π.χ. είναι η συγγραφή κάποιου βιβλίου.

15η Πατριωτισμός: Είναι η μεγάλη αγάπη για την πατρίδα, που αποδεικνύεται με έργα και όχι μόνο με λόγια, αλλά επίσης είναι και η υπεράσπισή της, με κάθε θυσία σε ώρα κινδύνου. Σε όλους τους πολέμους που έλαβαν μέρος οι Έλληνες υπήρξαν πατριώτες. Χρειάζεται όμως οι πλούσιοι Έλληνες σήμερα να δείχνουν την αγάπη τους προς την πατρίδα και με έργα ειρήνης, όπως π.χ. να επανδρώσουν με ασθενοφόρα και γιατρούς τις ξεχασμένες περιοχές της Ελλάδος και τα ακριτικά νησιά μας καταπολεμώντας έτσι την υπογεννητικότητα που αποτελεί μάστιγα της πατρίδας μας.

16η Πατρωνεία: Είναι το δικαίωμα που διαθέτει ένα πρόσωπο ή ένα πολιτικό κόμμα να διορίζει άτομα σε υπηρεσίες και θέσεις, να κάνει δηλαδή "ρουσφέτια". Γι' αυτό συνώνυμες έννοιες είναι: η ευνοιοκρατία, η ρουσφετολογία. Ο όρος χρησιμοποιείται εκτός από την πολιτική και σε εκκλησιαστικά θέματα και σχετίζεται με το δικαίωμα, που αναγνωρίζεται σε ένα εκκλησιαστικό σώμα ή σ' ένα κοσμικό, να ορίσει ένα πρόσωπο με τα κατάλληλα προσόντα για μια εκκλησιαστική θέση, σύμφωνα με το Λεξικό Κοινωνικών Επιστημών της Unesco. Αν και ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως για τον διορισμούς και τις χαριστικές πράξεις (=ρουσφέτια) στην πολιτική, συναντάται επίσης και στην καθομιλουμένη, για την ευνοιοκρατία μέσα στις επιχειρήσεις και σε άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής και της ανθρώπινης δραστηριοποίησης. Πατρωνεία σημαίνει προστασία και προέρχεται από τη λέξη Πάτρων, ωνος = Προστάτης.

17η Πατερναλισμός: Βασίζεται στην πεποίθηση ότι οι πολίτες είναι σαν μικρά παιδιά που χρειάζονται προστασία, διότι δεν είναι ικανά να διαχειρισθούν την ελευθερία τους, χωρίς να προκαλέσουν κακό στον εαυτό τους ή στους γύρω τους. Πρόκειται για δόγμα που επικράτησε κυρίως, κατά τον 19ο αι. και στις αρχές του 20ου αιώνα. Σύμφωνα μ' αυτό, ο προϊστάμενος, ενός ιδρύματος, μιας υπηρεσίας ή επιχείρησης, πρέπει να ασκεί εποπτεία στους υφισταμένους του και να αποφασίζει "κατά την κρίση αγαθού ανδρός", σαν να είναι δηλαδή πατέρας, αρχηγός της οικογένειας, χωρίς όλα αυτά να στηρίζονται σε επιστημονικές έρευνες και σε συγκριτικές παρατηρήσεις, που απορρέουν από αυτές. Αυτά διαβάζουμε στο Λεξικό του Γ. Χασιάκου για λέξεις που λήγουν σε -ισμός. Η παραπάνω έννοια προέρχεται από τη γαλλική λέξη paternal που σημαίνει πατρικός.

Διαπιστώνουμε ότι οι παραγόμενες, λέξεις - έννοιες και φράσεις από τη λέξη: πατέρας, είναι πάρα πολλές και αναφέρονται σε όλους τους τομείς δραστηριοποίησης του ατόμου.

ΜΕΡΟΣ Ζ': ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Πατέρα μου, σ' ευγνωμονώ, / για όσα έχεις κάνει! / Ένα μονάχα ευχαριστώ, / πατέρα μου δεν φτάνει!", σημειώνει, μεταξύ των άλλων ο Γιάννος Λόντος σε σχετικό του ποίημα, αναγνωρίζοντας με έμμετρο τρόπο την πολύτιμη προσφορά του πατέρα στη ζωή και στην εξέλιξη των παιδιών.

Γι' αυτό και τα παιδιά με έμπρακτο τρόπο χρειάζεται να ανταποδίδουν στον πατέρα τους, ό,τι καλύτερο μπορούν και κυρίως όταν και αυτός θα έχει την ανάγκη τους.

Είναι χρήσιμο να θυμούνται και να εφαρμόζουν στη ζωή τους την 5η από τις 10 εντολές του Θεού: "Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου και ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης" δηλαδή να σέβεσαι με πράξεις και να εκτιμάς με έργα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου και για να προκόψεις στη ζωή σου και για να μακροημερεύσεις στη γη.

• Βεβαίως, η ενεργητική και δοτική στάση του πατέρα, σε συνδυασμό με την υποστηρικτική και αρμονική σχέση προς τη μητέρα, είναι οι παράγοντες που συντελούν τα μέγιστα στην επιτυχία και στην ευτυχία της οικογένειας και κυρίως των παιδιών, είτε είναι αγόρια, είτε είναι κορίτσια.

• Φυσικά κάθε μπαμπάς, είναι απαραίτητο να θυμάται πως μια μέρα το παιδί του θα ακολουθήσει το παράδειγμά του κυρίως και όχι τη συμβουλή του, η οποία από μόνη της θεωρείται ανεπαρκής μέθοδος αγωγής και ανατροφής, διότι: "Θεωρία χωρίς πράξη, / δίχως άξονα αμάξι" αναφέρει μια κρητική παροιμία.

• Με την υπεύθυνη και βοηθητική συμπεριφορά προς τη μητέρα και τη θετική παρουσία του στη ζωή των παιδιών του, ο πατέρας βελτιώνει και τον ίδιο του τον εαυτό σαν χαρακτήρα και σαν προσωπικότητα.

• Η πατρότητα τον ωφελεί ποικιλοτρόπως. Γι' αυτό η παιδοψυχολόγος και κλινική ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου προτείνει: "ΓΙΝΕΤΕ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ. Ο καλύτερος και πιο ελκυστικός ρόλος της ζωής ενός άνδρα είναι ο πατρικός. Και αυτό θα το διαπιστώσουν οι μπαμπάδες, γιατί θα πάρουν πολλά πράγματα. Δεν δίνουμε μόνον εμείς στα παιδιά, αλλά εισπράττουμε και από αυτά πρωτόγνωρα συναισθήματα χαράς, επιβεβαίωσης, ανακούφισης και πολλά άλλα ακόμη, βλέποντάς τα χαρούμενα. Είναι το καλύτερο αντίδοτο για τα ποικίλα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ο καθένας μας".