«Επιχείρηση» Ροδόπη, προτεραιότητα Νο1: Συνδεόμενες Λιμνοδεξαμενές για ζωντανή πρωτογενή Παραγωγή

Πόσες δεκάδες εκατομμύρια κυβικά μέτρα επιφανειακών νερών «χάθηκαν» πάλι τις προηγούμενες μέρες από τις ασταμάτητες καταρρακτώδεις βροχές στη Ροδόπη μας; Τι εικόνες ξηρασίας, λειψυδρίας και εγκατάλειψης της υπαίθρου πρέπει να δούμε ακόμη για να καταλάβουμε επιτέλους ότι, παρόλη την πολύπλευρη προσπάθεια της σημερινής κυβέρνησης, είναι τέτοιες οι επιπτώσεις της Κλιματικής Αλλαγής και η φθήνεια των αγροτοδιατροφικών προϊόντων από αγορές εκτός ΕΕ, που οι λύσεις πλέον πρέπει να είναι σε άλλο επίπεδο; Ιδίως όταν μιλούμε για την αξιοπρεπή διαβίωση και προοπτική όχι μόνο για τους αγροτοκτηνοτρόφους της χώρας μας, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία.

Η πλέον αναγκαία λύση δε θα έρθει από επιδοτήσεις (που όπου χρειάζονται πρέπει να δίνονται χωρίς καθυστερήσεις), αλλά από τη δραστική μείωση του Κόστους Παραγωγής.

Προς αυτό το σκοπό οι λύσεις οφείλουν να είναι ανθεκτικές στο χρόνο, αλλά και να συνδέονται μεταξύ τους, ώστε να αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα πολλές από τις μεγάλες υποθέσεις της χώρας. Δηλαδή τη Λειψυδρία, το κόστος του Ρεύματος και φυσικά τη δημογραφική ενίσχυση της ζωής μας εκτός αστικών κέντρων. Μία τέτοια προτεραιότητα/πρόταση, που αφορά την εντεινόμενη Λειψυδρία είναι:

Η κατασκευή στη Ροδόπη ενός ολοκληρωμένου δικτύου/αλυσίδων ΛΙΜΝΟΔΕΞΑΜΕΝΩΝ, που θα συνδέονται μεταξύ τους με ΥΠΟΓΕΙΟΥΣ σωλήνες (2 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους), ώστε από τις δεξαμενές πάλι υπογείως το νερό να αρδεύει τα χιλιάδες στρέμματα ποτιστικών χωραφιών. Έτσι θα αξιοποιούνται όχι ένα-δύο, αλλά όλα τα εποχικά ρέματα της Ροδόπης (12 περίπου).

Δίπλα δηλαδή σε κάθε ρέμα θα υπάρχει μία μεγάλη λιμνοδεξαμενή, πχ 100.000 κυβ. μέτρων, η οποία θα γεμίζει πολύ γρήγορα λόγω των έντονων κλιματογενών βροχοπτώσεων. Αυτή με τη σειρά της με υπόγειους σωλήνες θα γεμίζει την επόμενη μικρότερη δεξαμενή(πχ 10-20.000κμ) και ούτω καθεξής, με κάθε υδατοδεξαμενή να γεμίζει την επόμενη που θα βρίσκεται 3-4 χιλιόμετρα παρακάτω, κατά μήκος του κάθε ρέματος μέχρι την Θάλασσα(ή τις λίμνες). Με αυτόν τον τρόπο θα έχουμε «σωτήρια» αποτελέσματα, αφού λόγω της κλιματικής αλλαγής οι βροχές πλέον είναι πλημμυρικές. Από τη μια δε θα χάνονται εκατομμύρια κμ επίγειων υδάτων όπως κατεβαίνουν από τους ορεινούς όγκους, και από την άλλη-σε αντίθεση με τα πολυδάπανα και χρονοβόρα φράγματα-θα αντιμετωπίζονται τα πλημμυρικά φαινόμενα μέσα στους κάμπους, μετατρέποντας τις τεράστιες ποσότητες σε χρήσιμα ύδατα για άρδευση, κτηνοτροφία, αλλά και πυρόσβεση.

Επιπλέον θα ανακουφίζεται ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας. Σημαντικό είναι να σημειωθεί ότι λόγω των εκατοντάδων χιλιομέτρων υπόγειων σωλήνων, αφενός τα νερά δε θα εξατμίζονται, αφετέρου θα «υπερπηδάται» και το μεγάλο ζήτημα των αναδασμών που καθυστερούν για τους γνωστούς λόγους των ιδιοκτησιών.

Οι δύο άλλες κύριες προτάσεις/λύσεις για μια ζωντανή πρωτογενή παραγωγή είναι:

-Η μεγάλη πτώση στην τιμή του ρεύματος για όλα τα χωριά μέσα από τη Δημιουργία «φωτοβολταϊκών συνεταιρισμών» σε κεφαλοχώρια και οικισμούς. Αυτό μοιάζει, αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο με τις περίφημες «ενεργειακές κοινότητες».
-Η γενναία προσαρμογή σε νέες καλλιέργειες και μεθόδους παραγωγής, που αντιστοιχούν στα νέα καιρικά δεδομένα και κλιματικές συνθήκες.

Για τις δύο αυτές προτάσεις θα αναφερθούμε σε επόμενο άρθρο.
Ένα είναι σίγουρο: Προκειμένου να επιτύχει ένας τέτοιος σχεδιασμός απαιτείται Κατανόηση της πραγματικότητας και Σύνεση με νηφάλιο Διάλογο. Όχι όμως ατελείωτες συζητήσεις που «βολεύουν», αλλά δε βοηθούν.

Ένα σύγχρονο δουλεμένο σχέδιο με σοβαρές προτάσεις χρειάζεται, με όρεξη για δουλειά και ταχύτατες ενέργειες. Στο κάτω-κάτω απέναντι στη συνταγή «λόγια παχιά και μία από τα ίδια», στη Ροδόπη απαντούμε «η μάνα μου μαγειρεύει καλύτερα»!