«Η κατάρα της γριάς»

Τα παραμύθια, πάντοτε, έχουν διδακτικό χαρακτήρα, αρέσουν στα παιδιά, γιατί μιλούν στο συναίσθημά τους, διεγείρουν τη φαντασία τιμωρούν το άδικο και επιβραβεύουν το δίκαιο, διαπλάθουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους. Όμως και οι μεγάλοι μπορεί να ωφελούνται και να διδάσκονται από τέτοιες φανταστικές ιστορίες και να παίρνουν μηνύματα καλής συμπεριφοράς και χρηστής διοίκησης, για όσους την ασκούν, ώστε να μην καταλήγουν κακοί και να μην προκαλούν με τις ενέργειες και τη συμπεριφορά τους τις «κατάρες των πολιτών»

«Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει» λέει μια λαϊκή παροιμία και είναι σωστό, αφού τα λόγια, πολλές φορές είναι τόσο σκληρά, τόσο δηλητηριώδη, που μπορούν να σκοτώσουν και άνθρωπο, όπως συμβαίνει και στο παραμύθι που θα διηγηθούμε στη συνέχεια.

Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, ήταν ένας αχρείος και άδικος κυβερνήτης. Στην ίδια πόλη ζούσε μια γριά και φτωχή γυναίκα, στην οποία ο κυβερνήτης επέβαλε υπέρογκους φόρους. Παρ' όλα αυτά η γριά γυναίκα προσευχόταν για την καλή υγεία και την ηρεμία της ψυχής του. Μερικοί από τους υπηκόους του, πήγαν και τον ενημέρωσαν για την περίπτωση της γριάς. Του είπαν, δηλαδή, ότι παρά το ότι ήταν άκαρδος, η γριά γυναίκα προσευχόταν για το καλό του. Έτσι, ο κυβερνήτης, αποφάσισε να την επισκεφθεί και τη ρώτησε: «Δεν κάνω τίποτα καλό για σένα, γιατί προσεύχεσαι για μένα;» και η γριά του απάντησε: «Ο πατέρας σου ήταν ένας τρομερός και άδικος άνθρωπος. Τον καταράστηκα και πέθανε. Κληρονόμησες το θρόνο του, αλλά είσαι χειρότερος και πολύ πιο τρομερός από τον πατέρα σου. Φοβάμαι, ότι όταν πεθάνεις, ο γιος σου θα είναι ακόμα χειρότερος από εσένα!»

Αφοπλιστική η γριά και ο κυβερνήτης έφυγε αμίλητος.
Τα παραμύθια, πάντοτε, έχουν διδακτικό χαρακτήρα, αρέσουν στα παιδιά, γιατί μιλούν στο συναίσθημά τους, διεγείρουν τη φαντασία τιμωρούν το άδικο και επιβραβεύουν το δίκαιο, διαπλάθουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους.

Όμως και οι μεγάλοι μπορεί να ωφελούνται και να διδάσκονται από τέτοιες φανταστικές ιστορίες και να παίρνουν μηνύματα καλής συμπεριφοράς και χρηστής διοίκησης, για όσους την ασκούν, ώστε να μην καταλήγουν κακοί και να μην προκαλούν με τις ενέργειες και τη συμπεριφορά τους τις «κατάρες των πολιτών».

Στο πνεύμα αυτό και το συγκεκριμένο παραμύθι, μέσα από την συμβολικότητά του, επιδιώκει α περάσει τέτοια μηνύματα προς όλους μας, μικρούς και μεγάλους και στους πολίτες γενικότερα, αλλά κυρίως σ' αυτούς που διαχειρίζονται δημόσια αξιώματα και θέσεις, μήπως και όλοι μαζί συναποφασίσουμε ν' αλλάξουμε συμπεριφορές που μας κακοχαρακτηρίζουν ως κοινωνία και αλλοιώνουν προς το χειρότερο τη συνολική μας εικόνα.

Παρ’ ότι η Μεταπολιτευτική μας Δημοκρατία ενηλικιώθηκε, πέρασε τα πενήντα χρόνια, εμφανίζει συνεχώς σημάδια κακοδιοίκησης και μη χρηστής διαχείρισης του Δημόσιου χρήματος.

Καθημερινά συμβαίνουν γεγονότα που αμαυρώνουν την εικόνα μας ως σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία, αφού η εγκληματικότητα συνεχώς αγριεύει, η διαφθορά διευρύνεται καθημερινά και το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων δημιουργεί εκρηκτικές κοινωνικές ανισότητες.

Όπως έμεινε στην ιστορία η ρήση του σπουδαίου Αθηναίου ρήτορα και πολιτικού Ισοκράτη, τη Δημοκρατία μας την αυτοκαταστρέφουμε, διότι όλοι μας κάνουμε κατάχρηση του δικαιώματος της ελευθερίας και της ισότητας διότι μάθαμε, όλοι μας, να θεωρούμε την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.

Αυτή η πατρίδα που ταλαιπωρήθηκε πολύ από τους διχασμούς και τους πλήρωσε πολύ ακριβά στο παρελθόν, έχει όμως παρόν, που πολλοί ζηλεύουν, αλλά θα πρέπει να της εξασφαλίσουμε και μέλλον. Το χρωστάμε στις νέες γενιές, που δεν οφείλουν να πληρώνουν τις σημερινές πολιτικές αδυναμίες, διαμάχες και τα λάθη μας. Και αυτό το χρέος είναι για όλους, μια ιστορική αναγκαιότητα.

Μια κριτική μαντινάδα λέει σχετικά: «Την τύχη του κάθε λαός την κάνει μοναχός του, κι όσα του κάνει η τρέλα, δεν το κάνει ο οχτρός του».

Και εμείς τι κάνουμε; Αντί να βελτιωνόμαστε, τόσο ως κοινωνία, όσο και ως σύγχρονη Δημοκρατική πολιτεία με αρχές και κανόνες δικαίου, δυστυχώς η καθημερινή μας εικόνα, γίνεται όλο και χειρότερη. Και το ερώτημα που τίθεται πια επιτακτικά, είναι να σταματήσει ο λαός να διαμαρτύρεται και να διεκδικεί, παρά τις δυσκολίες που περνά, όπως η γιαγιά του παραμυθιού, από φόβο, μήπως αυτοί που επαγγέλλονται και επιθυμούν να αποτελέσουν την διάδοχη πολιτική εξουσία, καταλήξουν χειρότεροι από τους προηγούμενους; Να φύγουν δηλαδή οι σημερινοί, γιατί έχουν αποτύχει και να έρθουν οι επόμενοι ως καλύτεροι; Υπερβολή θα έλεγε κάποιος.

Αλλά και πάλι το θέαμα που παρακολουθούμε συχνά, με τους καυγάδες και τις προσωπικές ύβρεις μέσα στο Κοινοβούλιο, για εγκληματικές συμμορίες, λαμόγια, απατεώνες κλπ δεν προοιωνίζουν κάτι θετικό για το μέλλον. Η εικόνα του Κοινοβουλίου και το επίπεδο του πολιτικού λόγου που εκφέρεται μέσα στον ιερό χώρο της Δημοκρατίας στη Βουλή είναι πολύ κατώτερο και του μορφωτικού επιπέδου των εκπροσώπων του έθνους και των περιστάσεων και οδηγούν την πολιτική σε αδιέξοδα, χωρίς να συνυπολογίζουν το εθνικό συμφέρον.

Ειδικότερα μάλιστα σήμερα, σε μια εποχή παγκόσμιας αναταραχής και επικίνδυνων φαινομένων αναθεωρητισμού των εθνικών συνόρων, η εθνική ομοψυχία και η αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων, όπως το δημογραφικό πρόβλημα η αντιμετώπιση της φτώχειας, η ανεργία, η διαφθορά, τα θέματα της παιδείας, η νεανική εγκληματικότητα, αλλά και το οργανωμένο έγκλημα, που συνεχώς διογκώνεται είναι τα μεγάλα εθνικά προβλήματα, με τα οποία θα πρέπει να ασχολείται το εθνικό μας Κοινοβούλιο εάν επιθυμεί να ανταποκρίνεται στην αποστολή του.

Λένε ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και ότι ο λαός είναι αυτός που δίνει τη λύση πάντοτε.

Αλλά ποια λύση μπορεί να δώσει ο λαός μπροστά σ’ ένα κατακερματισμένο πολιτικό περιβάλλον, με πληθώρα μικρών κομματικών σχηματισμών από εγωιστικές και προσωπικές διασπάσεις, που αλληλοκατηγορούνται καθημερινά στη Βουλή και την τηλεόραση και δίνουν την εικόνα αδυναμίας συνεννόησης και στα πιο ασήμαντα θέματα; Ποια λύση μπορεί να δώσει ο λαός όταν στις δημοσκοπήσεις, που δημοσιεύονται περιοδικά, ο «ΚΑΝΕΝΑΣ», είναι ο πιο κατάλληλος να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο; Τί λύση μπορεί να δώσει μια κοινωνία, χωρίς παιδεία, που κάθε μήνα θυσιάζει στο βωμό της ασφάλτου πάνω από εβδομήντα νέα παιδιά, επειδή είναι αδιόρθωτη και ασυδοτεί με τη συμπεριφορά της στους δρόμους;

Μόνο με την παιδεία, μπορεί να αντιμετωπιστεί σταδιακά το υπαρξιακό μας πρόβλημα ως κοινωνία και σ' αυτή την προσπάθεια πρέπει να συμβάλλουμε όλοι μαζί. Μεσσίες και σωτήρες δεν υπάρχουν πια. Η εθνική συναίνεση, ειδικά σε μείζονα θέματα ωφελεί τη χώρα και αποτελεί τον υγιή πατριωτισμό.