Η Δημοκρατία μας δοκιμάζεται από την χρόνια κρίση της αξιοπιστίας της

Η πραγματική Παιδεία και η γενικότερη μόρφωση των πολιτών είναι αυτή που εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό και την καλύτερη ποιότητα λειτουργίας κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος

Ενώ η αποκατάσταση της Δημοκρατίας και το Σύνταγμα του 1975 μας έδιναν μοναδική ευκαιρία να κάνει η χώρα μια καινούρια αρχή στα πολιτικά μας πράγματα, στην πράξη δεν συνέβη αυτό

Παρ' ότι η Ελληνική Δημοκρατία ενηλικιώθηκε και πέρασε τα πενήντα (50) χρόνια λειτουργίας της, από την Αποκατάστασή της το 1974, βασικές έννοιες του πολιτεύματος όπως π.χ. ισονομία, ισοπολιτεία, δικαιοσύνη, ίσα δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις, καταστρατηγούνται και εφαρμόζονται με διαφορετικά κριτήρια, τόσο από τους διοικούντες, όσο και από τους πολίτες, με συνέπεια τη σημαντική αλλοίωση της φυσιογνωμίας της από αυθαίρετες, αντικοινωνικές και παράνομες ενέργειες, που προσβάλλουν κάθε έννοια δικαίου και αποτελεσματικής λειτουργίας της.

Υπάρχουν κοινωνικές ομάδες, αλλά και οργανωμένα συμφέροντα, που περιφρονούν καταφανέστατα βασικές διατάξεις του Συντάγματος και προβαίνουν σε πράξεις που δεν συμβιβάζονται με καμιά έννοια δικαίου, βάζουν τα προσωπικά τους συμφέροντα πάνω απ' όλους, κάνουν κατάχρηση του δικαιώματος της ισότητας και της ελευθερίας, θεωρούν την απείθεια ως δικαίωμα, την παρανομία και την παραβατικότητα ως ελευθερία, αλλά και την αναρχία ως προοδευτικότητα και όλα αυτά επειδή καταστρατηγούν συνειδητά και ηθελημένα και ερμηνεύουν κατά το δοκούν βασικές διατάξεις του Συντάγματος, πάνω στις οποίες όμως στηρίζεται αυτή καθ' αυτή η ύπαρξη και η λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, χωρίς καμιά συνέπεια, για τους παραβάτες από διαχρονική αδυναμία του κράτους στην εφαρμογή των Νόμων.

Όλη βέβαια αυτή η παρατηρούμενη αναντιστοιχία που εμφανίζεται ανάμεσα στους κανόνες λειτουργίας του πολιτεύματος και στην εφαρμογή τους στην πράξη, κατά τρόπο αυθαίρετο από πολλούς, φανερώνουν ξεκάθαρα την εικόνα της βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής κρίσης που έχει διαπεράσει τα θεμέλια του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος και τούτο διότι η ηθική και κοινωνική, που είναι συγχρόνως, και κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και πολιτών, αλλά γενικότερα και κρίση θεσμών, οι οποίοι φυσικά δεν παραμένουν αλώβητοι και από το κύμα της διαφθοράς και της παραβατικότητας, οδηγούν σε απορρύθμιση, αναξιοπιστία και τελικά στην υπονόμευση του πολιτεύματος της Δημοκρατίας, καταλήγοντάς το, σε άκρατο λαϊκισμό και τον πλήρη ευτελισμό του.

Για να λειτουργεί αποτελεσματικά η Δημοκρατία, ως καθημερινή πραγματικότητα, σημαντικό ρόλο παίζει πάντοτε ο άνθρωπος, είτε αυτός άρχει, είτε άρχεται. "Μέτρον πάντων χρημάτων, άνθρωπος" όπως είπε και ο Πρωταγόρας, που σημαίνει, ότι ο άνθρωπος είναι το μέτρο για όλα τα πράγματα και για την χρηστή λειτουργία της Δημοκρατίας.

Η πραγματική Παιδεία και η γενικότερη μόρφωση των πολιτών είναι αυτή που εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό και την καλύτερη ποιότητα λειτουργίας κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος.

Η Δημοκρατία έλεγε στο παρελθόν ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίστον Τσόρτσιλ, είναι ένα καλό πολίτευμα, που γίνεται όμως κακό όταν κυριαρχείται από αναξιότητα και λαϊκισμό.

Και ο μεγάλος Κινέζος φιλόσοφος και πολιτικός Κομφούκιος που έζησε μεταξύ του 6ου & 5ου π.Χ. αιώνα, στην ερώτηση που του έγινε, σχετικά με τον τρόπο εξουσίας: "Αν σε παρακαλέσουν να αναλάβεις την εξουσία, με τι θα αρχίζει πρώτα;" και η απάντηση ήταν πολύ σαφής για την εποχή του. "Πρώτα θα πρέπει να προσδιοριστούν σωστά οι έννοιες. Αν οι έννοιες δεν προσδιοριστούν σωστά και καθαρά, δεν θα συμφωνούν τα λόγια με τις πράξεις. Αν τα λόγια δε συμφωνούν με τις πράξεις, οι υποθέσεις θα πηγαίνουν άσχημα. Αν οι υποθέσεις πηγαίνουν άσχημα καμία τάξη και αρμονία δεν θα ευδοκιμήσει στον τόπο. Αν τελικά δεν ευδοκιμήσει καμία τάξη και αρμονία, η δικαιοσύνη θα καταντήσει αυθαιρεσία, και τότε ο λαός δεν θα ξέρει που να βάλει το χέρι και το πόδι του".

Αυτό ακριβώς πάθαμε κι εμείς, αιώνες μετά, ως κοινωνία της μεταπολίτευσης, μετά την πτώση της δικτατορίας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας.

Τόσο τα πολιτικά κόμματα, όσο και η κοινωνία, δεν ασχοληθήκαμε και δεν προσδιορίσαμε ακριβώς, κάποιες βασικές έννοιες, πάνω στις οποίες έπρεπε να στηρίξουμε όλο το οικοδόμημα της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας, μας.

Ενώ η αποκατάσταση της Δημοκρατίας και το Σύνταγμα του 1975 μας έδιναν μοναδική ευκαιρία να κάνει η χώρα μια καινούρια αρχή στα πολιτικά μας πράγματα, στην πράξη δεν συνέβη αυτό.

Παρ' ότι ο Σύνταγμα του 1975 θεωρήθηκε και ήταν για την εποχή του, ένας πολύ προοδευτικός και σύγχρονος καταστατικός χάρτης, που όριζε ρητά τις βασικές αρχές του πολιτεύματος και μιλούσε συγκεκριμένα για την διάκριση των εξουσιών, για ισότητα των πολιτών, για ίσα δικαιώματα και αντίστοιχες υποχρεώσεις, για δικαιοσύνη, αξιοκρατία, δυστυχώς στην πράξη και στην πορεία πολλές βασικές του έννοιες, είτε παρερμηνεύτηκαν σκόπιμα, είτε και τους δόθηκε διαφορετικό νόημα.

Η πορεία της μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας και μάλιστα με νέα πολιτικά κόμματα που εμφανίστηκαν στον πολιτικό στίβο, δεν ήταν αυτή που είχε ανάγκη και επιζητούσε η κοινωνία και η χώρα μας, δηλαδή μια καινούρια πορεία προς την ανάπτυξη και τον εκδημοκρατισμό, τα πολιτικά πράγματα οδηγήθηκαν σταδιακά στα άκρα και σε νέο διχασμό.

Μετά την περιβόητη αλλαγή του 1981, γρήγορα παρερμηνεύτηκαν βασικοί κανόνες λειτουργίας του πολιτεύματος και το σύστημα εξουσίας άρχισε να εκτροχιάζεται και να μην συμφωνούν τα λόγια με τις πράξεις.

Ο άκρατος κομματισμός που ξαναφούντωσε, με τα πράσινα, μπλε και κόκκινα καφενεία, ο κομματικός συνδικαλισμός που γιγαντώθηκε, οι αθρόοι κομματικοί διορισμοί στο δημόσιο, η παντελής κατάργηση κάθε έννοιας αξιοκρατίας και αξιολόγησης και προπαντός ο πολιτικός και κοινωνικός διχασμός που κυριαρχούσε παντού και συνεχίζονται και μέχρι σήμερα, όλα αυτά έγιναν σταδιακά συνώνυμα της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας μας με κύρια γνωρίσματα, το κομματικό κράτος, τον χρωματισμό, τη διαπλοκή, το ρουσφέτι και τη διαφθορά, φαινόμενα που συνεχίζουν να κυριαρχούν και σήμερα και να υπονομεύουν καθημερινά τη Δημοκρατία μας.

Η διαχρονική αδυναμία των πολιτικών κομμάτων, ειδικότερα μάλιστα σήμερα, να συνεννοηθούν και να διαμορφώσουν ένα μίνιμουμ πεδίο εθνικής γραμμής, πάνω σε μεγάλα εθνικά και κοινωνικά προβλήματα υψίστης σημασίας για την προάσπιση και την θωράκιση της πατρίδος, δείχνουν σημάδια ενός βαθιά ανώριμου και διχασμένου πολιτικού συστήματος, πολύ κατώτερου των προσδοκιών της κοινωνίας.

Ακόμα και στο μεταναστευτικό, που εξελίσσεται σε "Αχίλλειο πτέρνα" του έθνους, δεν είμαστε ικανοί ως κοινωνία να αρθρώσουμε μια ενιαία εθνική στάση, όλα τα πολιτικά κόμματα, γύρω από το πρόβλημα αυτό, προκειμένου να προστατεύσουμε την πατρίδα μας από την ανεξέλεγκτη αυτή είσοδο λαθρομεταναστών.

Άλλωστε οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες που διαφημίστηκαν στο παρελθόν ως το νέο μοντέλο ανάπτυξης και η διαπολιτισμική εκπαίδευση που θα έλυνε το πρόβλημα της ένταξης και ενσωμάτωσης των μεταναστών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες στην πράξη σήμερα κατέληξε μια ουτοπία, καθώς χώρες της Ευρώπης όπως η Γερμανία και οι σκανδιναβικές χώρες που πρωτοστάτησαν στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων, τώρα διαπιστώνουν επισήμως το πρόβλημα και αλλάζουν πολιτική, με την προστασία των συνόρων τους και πάλι στο προσκήνιο.

Σήμερα οι πολίτες, που έχουν και αυτοί το δικό τους μερίδιο ευθύνης για την εικόνα μας ως κοινωνία και με ένα εθνικό Κοινοβούλιο κατώτερο των περιστάσεων, νιώθουν έντονη απογοήτευση, γιατί μείζονα και διαχρονικά προβλήματα αναξιοπιστίας, διαφθοράς, απιστίας και εγκληματικότητας, που συνεχώς διογκώνεται και αγριεύει, όχι μόνο δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αλλά και διαγράφουν ανεξέλεγκτα νέους κύκλους με συνέπεια ν' αποτελούν εμπόδιο για την εξυγίανση, την ανάπτυξη και την πρόοδο του τόπου, σε καιρούς δύσκολους, αλλά και απρόβλεπτους.

Η ιστορία αναφέρει, ότι πολλοί και σπουδαίοι ιστορικοί λαοί, με λαμπρούς πολιτισμούς, αυτοκαταστράφηκαν ως έθνη, όταν επέτρεψαν στην πορεία τους να κυριαρχήσουν στις κοινωνίες τους φαινόμενα σήψης, διχασμού και ανοχής στη διαφθορά και την παραβατικότητα των μειοψηφιών.

Οι ίδιοι εμείς οι Έλληνες, περάσαμε περιόδους παρακμής και διατρέξαμε τον έσχατο κίνδυνο του εθνικού αφανισμού μας, όσες φορές παραδοθήκαμε σε παρόμοιες καταστάσεις.

Η διάλυση της αυτοκρατορίας των Μακεδόνων και του Μ. Αλεξάνδρου ή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ή ακόμα και η Μικρασιατική καταστροφή, έλαβαν χώρα όταν κυριαρχούσε ανάμεσά μας, η διχόνοια η δολερή.

Αντίθετα όμως σε στιγμές ομοψυχίας και εθνικού μεγαλείου, μεγαλουργήσαμε.